Dag nokkurn tók mjög efnaður maður son sinn með sér í ferð út á land í þeim tilgangi að sýna honum hvernig fátækt fólk býr.
Þeir dvöldu tvo daga og nætur á sveitabýli sem myndi teljast fátæklegt.
Á leiðinni til baka spurði faðirinn son sinn hvernig honum hafi þótt ferðin.
"Hún var frábær Pabbi."
"Sástu hvernig fátækt fólk býr?" spurði faðirinn.
"Ó já," sagði sonurinn.
"Jæja, segðu mér, hvað lærðir þú af þessari ferð?" spurði faðirinn.
Sonurinn svaraði:
"Ég sá að við eigum bara einn hund en þau eiga fjóra.
Við eigum sundlaug sem nær útí miðjan garð en þau eiga læk sem engan enda tekur.
Við erum með innflutt ljósker í garðinum en þau hafa milljón stjörnur á næturnar.
Veröndin okkar nær alveg að framgarðinum en þau hafa allan sjóndeildarhringinn.
Við eigum smá blett til að búa á en þau eiga akra sem ná eins langt og augað eygir.
Við höfum þjónustufólk sem þjónar okkur en þau þjóna öðrum.
Við þurfum að kaupa okkar mat en þau rækta sinn.
Við erum með háa girðingu til að verja okkur en þau eru umkringd vinum sem verja þau. "
Faðir drengsins var orðlaus.
Þá bætti sonurinn við:
"Takk Pabbi, fyrir að sýna mér hve fátæk VIÐ erum."
Smá hugvekja að morgni dags :o)
Datt í hug þegar ég las þetta að ég spurði einu sinni pabba minn um ríkidæmi okkar fjölskyldu, sem ekki var mikið að mínu viti. Man ekki hvernig spurningin hljómaði nákvæmlega en ég man svarið betur. Hann sagði mér að við værum mjög rík. Það gekk ekki alveg upp í mínum huga því ekki óðum við í peningum. Hann rökstuddi þetta þannig að hann væri ríkur því hann ætti tvær heilbrigðar dætur, þau hjónin voru heilbrigð og okkur liði öllum vel. Ættum heima í landi sem engin stríðsátök væru og við áttum þak yfir höfuðið og góðann slatta af vinum og vandamönnum sem okkur þætti vænt um. Þetta var mér kennt í kringum 8 - 10 ára aldurinn. Og nú er ég dugleg að koma þessum boðskap yfir til minna barna sem telja sig miklum órétti beitt ef þau eiga ekki allt nýjasta nýtt sem vinir þeirra eiga. Þess má geta að þau eiga heil ósköp af öllu eins og flest börn í dag.
Annað mikilvægt sem pabbi minn kenndi mér - það þarf að borga á endanum!!! Sú kennslustund var í sunnudagsbíltúr einn góðviðrisdag.
LBK: Getum við fengið ís (sem var ómissandi í sunnudagsbíltúrum niðri á höfn að lesa nöfn á skipum).
KJ: Nei við ætlum ekki að kaupa ís núna
LBK: jú gerðu það - af hverju ekki?
KJ: Því það kostar pening - á ekki pening núna (sem var vinsælt svar)
LBK: Skrifaðu bara ávísun (týpískur kvenmaður ;o) Í dag segja þau notaðu kreditkortið.
Þá fór hann út í þá umræðu að bankinn vildi peninga fyrir endemis ávísunina - þannig fór fyrsta, en ekki síðasta, kennslustundin sem ég man eftir í fjármálum hjá foreldrum mínum.
Alltaf að læra eitthvað
Þeir dvöldu tvo daga og nætur á sveitabýli sem myndi teljast fátæklegt.
Á leiðinni til baka spurði faðirinn son sinn hvernig honum hafi þótt ferðin.
"Hún var frábær Pabbi."
"Sástu hvernig fátækt fólk býr?" spurði faðirinn.
"Ó já," sagði sonurinn.
"Jæja, segðu mér, hvað lærðir þú af þessari ferð?" spurði faðirinn.
Sonurinn svaraði:
"Ég sá að við eigum bara einn hund en þau eiga fjóra.
Við eigum sundlaug sem nær útí miðjan garð en þau eiga læk sem engan enda tekur.
Við erum með innflutt ljósker í garðinum en þau hafa milljón stjörnur á næturnar.
Veröndin okkar nær alveg að framgarðinum en þau hafa allan sjóndeildarhringinn.
Við eigum smá blett til að búa á en þau eiga akra sem ná eins langt og augað eygir.
Við höfum þjónustufólk sem þjónar okkur en þau þjóna öðrum.
Við þurfum að kaupa okkar mat en þau rækta sinn.
Við erum með háa girðingu til að verja okkur en þau eru umkringd vinum sem verja þau. "
Faðir drengsins var orðlaus.
Þá bætti sonurinn við:
"Takk Pabbi, fyrir að sýna mér hve fátæk VIÐ erum."
Smá hugvekja að morgni dags :o)
Datt í hug þegar ég las þetta að ég spurði einu sinni pabba minn um ríkidæmi okkar fjölskyldu, sem ekki var mikið að mínu viti. Man ekki hvernig spurningin hljómaði nákvæmlega en ég man svarið betur. Hann sagði mér að við værum mjög rík. Það gekk ekki alveg upp í mínum huga því ekki óðum við í peningum. Hann rökstuddi þetta þannig að hann væri ríkur því hann ætti tvær heilbrigðar dætur, þau hjónin voru heilbrigð og okkur liði öllum vel. Ættum heima í landi sem engin stríðsátök væru og við áttum þak yfir höfuðið og góðann slatta af vinum og vandamönnum sem okkur þætti vænt um. Þetta var mér kennt í kringum 8 - 10 ára aldurinn. Og nú er ég dugleg að koma þessum boðskap yfir til minna barna sem telja sig miklum órétti beitt ef þau eiga ekki allt nýjasta nýtt sem vinir þeirra eiga. Þess má geta að þau eiga heil ósköp af öllu eins og flest börn í dag.
Annað mikilvægt sem pabbi minn kenndi mér - það þarf að borga á endanum!!! Sú kennslustund var í sunnudagsbíltúr einn góðviðrisdag.
LBK: Getum við fengið ís (sem var ómissandi í sunnudagsbíltúrum niðri á höfn að lesa nöfn á skipum).
KJ: Nei við ætlum ekki að kaupa ís núna
LBK: jú gerðu það - af hverju ekki?
KJ: Því það kostar pening - á ekki pening núna (sem var vinsælt svar)
LBK: Skrifaðu bara ávísun (týpískur kvenmaður ;o) Í dag segja þau notaðu kreditkortið.
Þá fór hann út í þá umræðu að bankinn vildi peninga fyrir endemis ávísunina - þannig fór fyrsta, en ekki síðasta, kennslustundin sem ég man eftir í fjármálum hjá foreldrum mínum.
Alltaf að læra eitthvað
Ummæli