Míkrósaga

Fór í gærkvöldi í miðbæ Reykjavíkur. Um leið og ég var búin að skafa af bílnum mínum og lagði af stað þakkaði ég fyrir að vera á bíl sem ég treysti. Fjórhjóladrif, það er málið. Ég er ömurleg í að vera á þungum framhjóladrifnum aumingja. Endurtek fjórhjóladrif :) Þegar ég steig út úr bílnum við höfnina og gekk í hjarta miðbæjarins helltist yfir mig svona töfratilfinning. Leið eins og í væminni disney mynd. Þetta var allt svo æðislegt, ljósin mátulega dempuð á ljósastaurum, það snjóaði, allt var hvítt á trjám og húsum og á stéttum. Þetta var svo kósý. Best var þó að setjast inn á Laundromat og hinkra eftir the ladies. Já já ég kom fyrst, það gerist nú ekki alltaf, mín mætt á réttum tíma. Þær týndust inn hver af annarri með bros á vör. Það var mikið spáð í matseðilinn, ég hafði haft nógan tíma og var því búin að ákveða mig fyrst aldrei þessu vant. Enda venjulega með valkvíða og flýti mér svo að velja eitthvað þegar þjónninn hefur tekið við pöntunum frá öllum hinum. Fyndna er að ég ...

Ég hef fylgst með þessu PIP púða máli, eins og aðrir ekki komist hjá því. Ég hef velt þessu aðeins fyrir mér og lít svo á að það sé engin ein lausn rétt í þessu. Þær konur sem fengu þessa púða eiga alla mína samúð. Það er ömurleg tilhugsun að vita til þess að brjóstin á manni séu bólgin af síliconi sem getur byrjað að leka,  er jafnvel byrjað að leka nú þegar. Ég er alveg hlynnt því að þessar konur fái aðstoð við að fjarlægja ömurlegheitin og líða þannig betur. Það er ekki betra að hafa rúmlega fjögurhundruð konur í landinu að drepast úr þunglyndi yfir óvissunni. Eða bíða eftir að illa fari og þá fjarlægja púða sem hafa skemmt út frá sér. Konan gæti endað sem öryrki eða óvinnufær í óákveðinn tíma. Ekki er það betra fyrir þjóðfélag sem hefur ekki efni á því að gera vel við þá sem nú þegar þurfa að þiggja bætur. Verð samt að viðurkenna að mér finnst umræðan um ómskoðun fyrir þessar konur hlægileg. Mér finnst ekkert endilega að ríkið eigi að borga ómskoðun fyrir þessar konur. Mér ...

Hvað gerir maður þegar eiginmaðurinn bregður sér af bæ og yfir Atlantshafið og enn lengra ? Er með þrjá hunda hérna sem þarf að hreyfa svo orkan í þeim safnist ekki upp og springi í andlitið á mér. KEB er sjaldnast heima og KBB fer ekki með þau öll út. Þegar ein lítil (ok ekki svo voðalega lítil) kona þarf að hreyfa tvo öfluga rakka þá bregður hún sér á sleðann sem eiginmaðurinn barði saman. Fór í Grafarvoginn áðan, tók sleðann út og skellti kvikindunum fyrir framan gripinn. Svo þaut ég af stað... já ok ég þaut ekki svo mikið, þurftu að leiða þá inn á göngustíginn því þeir eru mjög uppteknir við að hlusta ekkert á mig. Meira uppteknir í typpakeppni við hvorn annan. En svo þutum við af stað og ég mátti hafa mig alla við að standa sleðanum. Mikið fjör og mikið gaman. Þetta gekk svona mestan part vel en mikið rosalega get ég orðið pirruð þegar þeir ákveða að það sé mjög sniðugt að snusa alls staðar og míga sums staðar. Langar stundum að hafa svipu til að "hvetja" þá áfram. Svo...

Þetta fer að verða eins og í "gamla daga". BH er endalaust í utanlandsferðum vegna vinnu. Hann flaug seinnipartinn til Seattle og þaðan flýgur hann til San Francisco... já með blóm í hárinu. Hann lendir þar klukkan átta í fyrramálið á okkar tíma, miðnætti þar. Held að þetta sé sjötta ferðin eða sjöunda síðan í september. Þess vegna segi ég að hér sé verið að rifja upp gamla takta. Reyndar verður að viðurkennast að mitt líf er heldur auðveldara nú en þá. Þá var ég með tvo litla gorma sem létu hafa fyrir sér fyrir allann peninginn. KBB nýfædd til svona þriggja ára, held að það hafi farið að fækka ferðum þá. KEB var þá þriggja til sex ára. Svo þau þurftu aðstoð við allt og það þurfti að sinna þeim frá átta á morgnana til átta á kvöldin, þá fóru þau að sofa. Núna sit ég hérna ein á laugardagskvöldi með LaVoffs í kringum mig. Ekki slæmt að hafa loðinn félagsskap í þessum leiðindum í sjónvarpinu. Er mjög sátt við að fá svona kvöld fyrir mig bara. Popp og vatn með appelsínusneið ú...

Var dregin út af feðgunum um kl. 23 í gærkvöldi. Fórum fyrsta æfingaaksturs tímann :) KEB þurfti að venjast Megane-inum. Hann var sannfærður að ef hann gæfi of mikið inn þá myndi hann enda í bílskúrnum hjá Þóru hérna í endanum á hinum botlanganum. Þurfti aðeins að fá tilfinningu fyrir bílnum. Það gekk bara ágætlega. Spurning hvort þetta sé heppilegasti beinskipti bíllinn til að æfa sig á. Dekrið er eiginlega of mikið. Hann þarf varla að fara úr öðrum gír því hámarkshraði er alls staðar svo lágur, sérstaklega hér innanbæjar í Mos. Það verða tekin nokkur skipti að keyra hérna innanbæjar áður en ég hætti mér á Vesturlandsveginn og í bæinn, hvað þá í umferðina. Spurning um að líma hendina á handbremsuna svo ég gleymi mér ekki ef eitthvað kemur uppá. Ég er líka alvarlega búin að hugsa um að fjárfesta í bíl frá ökukennara svo ég hafi bremsu og kúplingu og það allt innan handar (fótar). Eða kannski ekki... kannski er ég bara spennt fyrir að sjá framfarir hjá drengnum :) Pjakknum sem er að...

Er að fara að ná í leyfi til æfingaaksturs fyrir KEB - kem við í apóteki og fæ nokkrar róandi. Þetta verður skrautlegt :) Við mæðgin verðum svona ökuþórar eftir árið... pabbinn er svona ökumaður nú þegar :) Later