Míkrósaga

Afi var sendur á spítala síðustu helgi og hefur verið þar síðan. Krabbameinið að fara illa með karlinn. Þrátt fyrir að vonast hafi verið til að ekki þyrfti að gera aðgerð kom í ljós að hún var nauðsynleg. Hann er allur að koma til og hefur það ágætt. Fær reyndar ekki frið fyrir afkomendum sínum, það er fólk hjá honum meira og minna öllum stundum. En hann er vanur látunum í okkur og við reynum að hemja okkur og hegða okkur vel svo við þreytum hann ekki um of. Amma fór á sama spítala á þriðjudaginn. Ég grínaðist með að Freyja hefði verið svo erfið að amma hafi endað á spítala. Hún vildi nú ekki samþykkja það. Amma hefur það ágætt, þreytt en ágæt. Búið að ná tökum á mæði og hjartsláttaflökti. Rannsóknir í morgun leiddu í ljós að ekkert sé að. Alla vega sjá þeir ekkert. Það er nú venjan á þessu heimili líka, aldrei neitt að okkur, alla vega finnst sjaldan nokkuð þó við vitum að eitthvað er ekki eins og það á að vera. Hjá henni er meira og minna fólk líka, mamma þó einna mest. Situr hjá h...

Hér búa þrír svoleiðis. Ég hef áður nefnt það að það kemur mér alltaf jafn mikið á óvart hversu rosalegur nebbinn er á hundum, og sennilega flestum dýrum kannski. Hundar nota nefið á sér meira ein augun til að skynja umhverfi og finna hluti. Oft hef ég séð þau þefa og þefa til að finna nammið sem datt á gólfið, það er beint fyrir framan þau en þau "sjá" það ekki fyrr en nebbinn hittir beint á það. Ég keypti mér fyrir nokkrum árum ægilega fína rauða tösku hjá Rakel Hafberg á Laugaveginum. Þegar ég var að skoða gripinn fína tjáði hún mér að taskan væri búin til úr hænsnaleðri. Ég hváði hissa og hún útskýrði að veskið væri saumað úr leðrinu sem flett er af hænsnafótum. Talandi um nýtni. Ég hélt fyrst að þetta væri frekar fiskiroð eða eitthvað slíkt. Taskan er falleg og hefur nýst mér afskaplega vel, skipti ekki oft um veski og hef notað þetta töluvert ásamt brúnu, litríku Desigual töskunni minni. Það er skemmst frá því að segja að er ég kom heim með rauðu töskuna fínu þá s...

Karlotta á leið í Keflavík í þessum skrifuðum orðum. Nítján hressir skátar úr Mosverjum og Ægisbúum fljúga til Kaupmannahafnar núna um klukkan átta og þaðan til Zurich í Sviss og trítla yfir til Lichtenstein. Þar eiga þau eftir að skemmta sér súper vel ásamt öðrum skátum. Hér eru þær þrjár saman vinkonurnar, Andrea, Diljá og Karlotta. Ég vek athygli á því að við mæðgur erum í alvöru svona hressar á morgnana. Ferskar og til í daginn. Það vantar Birtu á myndina, hún var ekki komin fyrr en allir voru sestir inn í rútu. Svo er hér þessi fína Hópmynd - allir nema Birta, smá misskilningur með tímann og mætingu. Vona að þau fái gott veður og ég veit að þau verða til fyrirmyndar þessar elskur. Það er búið að bíða eftir þessari ferð síðan í janúar, eða fyrr. Og þá var ekki einu sinni komið á hreint hvort þau færu eða ekki. Þetta er fínn undirbúningur fyrir Jamboree í Japan 2015 - það er heimsmót skáta - aaaaðeins fleira fólk sem kemur þangað. Later

Karlotta undirbýr sig fyrir Lichtenstein ferðina sína... gengur bara fínt og allt komið í hús held ég sem á að fylgja henni yfir hafið. Þau eru mjög spennt krakkarnir. Það getur fátt komið í veg fyrir að þau eigi eftir að skapa ógleymanlegar minningar og skemmta sér konunglega. BH undirbýr sig andlega fyrir að fljúga yfir hafið ásamt Gumma granna. Þeir yfirgefa landið á sunnudaginn og BH kemur aftur á fimmtudaginn. Ég sá fram á rólegheit hjá okkur mæðginum og loðboltum í nokkra daga. Drengurinn ekki jafn spenntur greinilega. Kom heim af frjáls íþrótta æfingu áðan og sagði að strákarnir vildu fá hann með á mót á Akureyri - ætla að nota hann í boðhlaupinu. Hann er bara svona að mæta á meðan fimleikarnir eru í fríi. Ekki á drottningin mín eftir að vera ánægð með þessar fréttir - hún er ansi þreytt á að vera þekkt sem "systir hans Kjartans" í frjálsum og einnig í skólanum. Þannig að systkinin yfirgefa kotið á föstudaginn, annað heldur fyrr en hitt. Svo við hjónin eigum laug...

Karlottu langaði að hitta vini sína á Úlfljótsvatni og dekurdýrið sem hún er fékk auðvitað skutl þangað seinnipartinn. Ég ætlaði bara að hlaupa þarna í kring með hundana og svona á meðan og kippa henni svo aftur með mér heim. BH ákvað að koma með og við ákváðum að hjóla, hann búinn að þefa uppi einhvern slóða fyrir okkur til að fara eftir. Í stuttu máli er þetta einn fáránlega skemmtilegasti hjólatúr sem við höfum nokkurn tíma farið. Og hafa þeir verið nokkrir. Í HELLIDEMBU með hunda í góðu stuði, grófan veg sem breyttist stundum í hálfgerða mýri með mjúku undirlagi og pollum á stærð við stöðuvatn, hjóluðum við á 20 - 30 km hraða. Ég fór nú ekki hraðar en um 20 km en BH var langt á undan mér allann tímann og beið reglulega til að vera viss um að ég hefði ekki drukknað einhvers staðar. Hann var heppinn að halda sér á hjólinu, kófsveittur í allt of mikið af fötum miðað við lætin. Venjulega er honum svo kalt  því hann þarf ekki að gera neitt nema sitja á hjólinum og stýra. Ég ...

Stundum festist eitthvað í hausnum á manni og er bara þar. Maður segir eða gerir sömu vitleysuna ítrekað þrátt fyrir að vera leiðréttur/hæddur í hvert sinn. Við hjónin eru dáldið sökkerar fyrir Canada Goose úlpum. Dauðlangar, en þær eru aaaaðeins dýrar svo það hefur ekki verið mikið um kaup á slíkum gæða flíkum inn á heimilið. Ég hins vegar er alveg búin að bíta það í mig, og segi án þess að taka eftir neinu, að mongoose úlpurnar séu toppurinn. Og ég tala alltaf um mongoose úlpur í stað Canada goose. BH gerir stólpagrín að mér í hvert einasta sinn - spyr hvort ég sé að fara að hjóla og talar um hjólaúlpurnar mínar og svona alls konar. Tekur mig alltaf smá tíma að fatta af hverju hann fer að tala um hjól þegar ég tala um úlpu :) BH var svo yndislegur að rífa línuskautana mína í sundur í vikunni og smyrja öll hjólin. Síðast þegar ég fór (í hellirigningu) snerust hjólin varla eftir síðustu rigningartúra. Nú er ég hætt að fara á skautana þegar rignir. Það fer verulega illa með þá. Það ...

Þeir sem vilja vita hvernig raunverulegt einelti virkar mega koma og vera hér hjá okkur og fylgjast með hvernig goggunarröð hjá hundum virkar. Í stuttu máli þá fær Leo ekki að drekka úr dallinum eftir matinn nema við pössum að hann fái frið til þess. Á meðan Úlfur og Ronja koma sér makindalega fyrir í stofunni hjá okkur tvífætlingum þá er Leo oft bara frammi og hefur það náðugt þar. Hann fær þá alla vega frið. En hann er stundum snöggur að koma sér fyrir fyrir neðan sófann hjá mér og liggur þar þannig að Úlfur á erfitt með að reka hann í burtu. Þó hann geri það oft... rekur hann burtu og leggst sjálfur hjá mér. En stundum nennir hann því ekki og leggst bara hjá BH í staðinn. Hins vegar er það svo að stundum er kríli litli bara frammi og kúrir sig - ekkert svo ósáttur, hann er alla vega látinn í friði þar. En stundum þarf hann að láta vita af sér, kannski af því hann þarf að komast út að pissa, kannski af því hann langar í félagsskap - og kannski bara af því hann er krútt og vill ...

Við fjölskyldan skelltum okkur í bæjarferð í dag. Tilgangurinn var að vera túristar í Miðbænum. Það tókst nú kannski ekkert súper vel - við bara svona röltum um göturnar og skoðuðum lífið. Það var fínt að nota rigninguna í þetta. Við fórum vel vopnuð góðum fatnaði og litum út eins og alvöru ferðamenn... með bakpoka og allt. Gerðum grín að því að við gætum bara talað frjálslega íslensku svona eins og í útlöndunum því það myndi enginn skilja okkur. Fyndnast fannst mér þegar við stigum út úr bílnum á bílastæðinu hjá Lækjartorgi. Þá segir KEB "ég fer að verða dáldið þreyttur - ég ætlaði að taka ofnæmistöflu en tók óvart svefntöflu!" Ég horfði á snillinginn son minn og fór að skellihlæja. Hann tók melatónin í vetur ef hann átti erfitt með að sofna og á enn töflur. Spurning um að mamman fari að skammta liðinu lyfin sín hérna :) Á þessu rölti okkar stendur tvennt upp úr - KEB talaði stanslaust um að koma við í bakaríi og redda köku, fara heim og græja súkkulaði með rjóma.....

Fór í gær á línuskauta í rigningunni - ekki besta hugmyndin en gekk ágætlega. Fórum Kópavogshringinn sem er um 12 km. BH var á rafmagnshjólinu með ZIKE en Kristín tók litla hjólið og hafði rakkana með sér. Ég og Ronja vorum því saman og ég tók línuskautana og NÝJA HJÁLMINN, vígði hann loksins. Tók athöfnina alla leið og ákvað (nei ég ákvað það ekkert) að höggprófa hann líka. Þrátt fyrir einlæga von mína um að það myndi ekki rigna meira og jafnvel bara þorna hratt eins og oft hefur gerst í sumar, þá gerðist það ekki. Heldur rigndi eins og hellt væri úr fötu á tímabili og það var rennandi allan tímann - og maður renndi sér í gegnum pollana. Er við komum að læknum fína með öllum öndunum þá urðu hundarnir sprækir eins og alltaf. Það er bara fínt... á meðan við höldum okkur á göngustígunum. Í gær vorum við komin áleiðis eftir læknum þegar við sjáum tvær endur á bakkanum og þær voru bara ekkert að stressa sig vegna aðvífandi hættu. Hundarnir urðu súper lukkulegir með þetta og gáfu vel í....

Það haustaði heldur betur snemma þetta vor. Þetta er ekki fyndinn brandari lengur. Þetta er staðreynd. Þrátt fyrir óþol mitt fyrir væli í meðal Íslendingi yfir veðrinu þá verð ég að segja að ég vona að sólardagarnir í sumar verði aðeins fleiri hérna megin á landinu. Hins vegar held ég áfram að láta veðrið ekki stoppa mig í að vera úti og leika mér. Fannst t.d. skemmtilegt, þegar ég var úti að hlaupa með BH og voffunum, að sjá móður með barninu sínu úti að hjóla. Þau höfðu lagt hjólunum sínum og sett nesti sitt á þar til gert borð og fengið sér að borða. Ekkert að láta sólarleysi og smá rigningu stoppa sig. Trén sáu til þess að veita þeim skjól fyrir veðri og vindum og þau voru sátt :) Munið að : “Some people feel the rain. Others just get wet.” — Roger Miller. Later

Fékk að faðma hjólið mitt aftur í dag eftir smá aðskilnað. Hef reyndar ekki notað það í dáldinn tíma, en kláralega verður það notað heilmikið núna, þegar línuskautarnir fá frí vegna bleytu, þegar rignir. Tadaaaa  Við erum algjörlega að tala saman hérna Get ekki beðið eftir að græja mig út á göturnar (göngustígana) og hjóla út um allt. Verst að ég á eftir að væla eins og stunginn grís við hverja rispu og alla drulludropa... þetta gæti orðið skrautlegt :) Later

Alveg komin með nóg. Ákvað í febrúar 2012 að prjóna slá fyrir okkur mæðgur. voða fína. Mynstrið er ekki skemmtilegt því það er svo mikil óregla og maður sér ekki endilega í hvelli hvort maður er að gera vitleysu, ef maður gerir eins slíka. Svo ég er dáldið lengi að prjóna hvern hring. Eeen ég tek prjónana líka upp mjög sjaldan. Því ég prjóna helst við sjónvarpið og það verður bara að segjast eins og er að ég horfi lítið á sjónvarp. Við erum oftast upptekin á kvöldin í öðru. Erum dugleg að hreyfa hundana okkar þá. Og ef ekki þá finnum við okkur annað að dunda í. Hef tekið prjónana upp undanfarið aðeins... þ.e. nú í vor, er enn að reyna að klára þetta mynstur og er orðin nokkuð lagin við að sjá út hvort ég sé ekki örugglega á pari við uppskriftina. Hljómar eins og ég sé alltaf í ruglinu, það er nú ekki svo - bara hægprjónað og ég tek prjónana sjaldan upp. Þetta er orðið leiðinlegt verkefni, loks þegar sér fyrir endan á því og lykkjunum farið að fækka mikið á hringnum þá gafst ég upp. ...

Það er þannig að ein af mínum bestu æskuvinkonum fékk ógeð, oftar en einu sinni, þegar hún kom heim til mín í mitt unglingaherbergi. Við erum heldur ólíkar vinkonurnar. Hún steinrotuð á siðlegum svefntíma og vöknuð hress og óþolandi um leið og fyrstu geislar sólar gægjast fram snemma á morgnana. Herbergið hennar alltaf til fyrirmyndar. Myglan ég gat hangið langt fram eftir öllu ef ég komst upp með það og svaf eins lengi og ég gat frameftir alla morgna. Herbergið mitt bar þess merki að ég hafði ekki hugmynd um til hvers fataskápurinn var. Ég átti svona spjald til að hengja á hurðahúninn í denn, á því stóð "A clean room is a sign of a sick mind". Hún átti það til að spyrja hvort mér væri ekki sama að hún myndi aðeins taka til hjá mér... vá hvað mér var sama :) Ég óx uppúr þessu. Herbergið mitt var orðið ágætt áður en ég flutti að heiman og heimilið okkar hefur verið ágætlega þrifið hingað til - með nokkrum undantekningum, sérstaklega hin síðari ár. Ég dett stundum í að ne...

Þannig er það nú að klukkustund eftir vælið í mér opinberlega fékk ég hjálminn minn - hann er reyndar ekki hvítur lengur. Eða jú hann er svo sem hvítur en það er búið að spæsa hann aðeins upp :) Svona lítur gripurinn út núna - ekki voða fín mynd - bjarga því kannski við tækifæri ! Ég verð merkt Siberian Express - það er ekki leiðinlegt þar sem það er ofursvalt lið ;) Ætlaði að vígja hann í kvöld og skella mér á línuskauta í Nauthólsvík, en ferðafélaginn beilaði og það byrjaði að rigna svo það var víst ekki kominn tími á vígsluna - reyni aftur á morgun :) Later

Ok ég er ekki með mynd, en þetta gerðist samt. Ég fór í Útilíf í dag til að kaupa bremsu á línuskauta - það er gott að eiga eina eða tvær (eða fleiri) til vara þegar maður eyðir þeim dálítið hratt stundum. Ég bað BH um daginn að skipta um bremsu hjá mér, sem hann gerði þessi elska í hvelli. Í framhaldi af því spurði hann hvað ég héldi að hún myndi duga lengi. Ég taldi mjög líklegt að hún myndi duga vel út sumarið og inn í næsta. Ég er orðin svo ágæt á skautunum og hangi því ekki endalaust á bremsunni lengur. Ekki löngu síðar fór ég með Úlf með mér, er annars alltaf með Ronju og rakkarnir toga BH áfram á keðjulausu hjóli. Til að gera langa (ok ekkert mjög langa) sögu stutta, þá fór helmingurinn af bremsunni í þeirri ferð. Hann togar töluvert meira og er allur miklu þyngri og viljugri. Svo þegar maður er að byrja og að koma sér af stað inn á aflíðandi góða stíga þá er bremsan dáldið notuð. En maður þarf lítið annað að gera, halda jafnvægi, ná að beygja og bremsa :) Þetta var nú ást...

Aðeins búin að vera að vinna í garðinum... ekki nóg samt, alltaf fullt eftir. En það þýðir ekki að það sé ekki hægt að njóta þess að vera til í sólinni þegar hún lætur sjá sig og slappa vel af :) Svo heldur maður bara áfram... Svo þegar maður slekkur á sláttuvélinni heyrir maður gleði og gaman í gerðinu... sá að það hafði fjölgað í því. Sá guli slapp út og fór í að hrella tilvonandi brúðguma, herra Garp I Elísabetarson - það gekk svona glimrandi vel,  það tók hjartað þó nokkra stund að byrja að slá aftur eftir að hann áttaði sig á að hann yrði alls ekki dreginn um göturnar af þessum á línuskautum :) Á meðan baðaði frúin þrjá meðalstóra hunda og blés þá líka... það tók í það heila sex klukkustundir - jább, SEX KLUKKUSTUNDIR.  Hver hundur var blásinn í rétt tæpar tvær klukkustundir. Nokkur kíló af hárum fengu að fjúka við þetta tækifæri. Nágrönnum okkar til ómældrar gleði og yndisauka. Þeir geta hins vegar ekki kvartað því minns rakaði nánast allt af grasinu þ...