Hér búa þrír svoleiðis. Ég hef áður nefnt það að það kemur mér alltaf jafn mikið á óvart hversu rosalegur nebbinn er á hundum, og sennilega flestum dýrum kannski.
Hundar nota nefið á sér meira ein augun til að skynja umhverfi og finna hluti. Oft hef ég séð þau þefa og þefa til að finna nammið sem datt á gólfið, það er beint fyrir framan þau en þau "sjá" það ekki fyrr en nebbinn hittir beint á það.
Ég keypti mér fyrir nokkrum árum ægilega fína rauða tösku hjá Rakel Hafberg á Laugaveginum. Þegar ég var að skoða gripinn fína tjáði hún mér að taskan væri búin til úr hænsnaleðri. Ég hváði hissa og hún útskýrði að veskið væri saumað úr leðrinu sem flett er af hænsnafótum. Talandi um nýtni. Ég hélt fyrst að þetta væri frekar fiskiroð eða eitthvað slíkt. Taskan er falleg og hefur nýst mér afskaplega vel, skipti ekki oft um veski og hef notað þetta töluvert ásamt brúnu, litríku Desigual töskunni minni.
Það er skemmst frá því að segja að er ég kom heim með rauðu töskuna fínu þá snarstoppuðu hundarnir þar sem hún lá á gólfinu í holinu og þefuðu sig til óbóta. Þetta gerðu þau í nokkra daga. Það er búið að vinna þetta efni í drasl, þvo og lita og sauma og alls konar. Samt finna þau að það er eitthvað verulega áhugavert við þessa tilteknu tösku þegar hún kemur ný inn á heimilið. Þau eru löööngu hætt að taka eftir henni núna. En það verður fróðlegt að sjá hvort áhuginn kikki inn aftur núna ef ég byrja að nota hana eftir nokkurra mánaða hlé.
BH keypti sér dúnúlpu til að nota hversdags í vetur - ekta gæsadúnn í henni. Það er fyndið að sjá hund skoppa ákveðinn út úr stofunni í átt að holinu og SNARSTOPPA við úlpukvikindið sem hangir á stól við borðstofuborðið. Öll þrjú hafa leikið þetta... skoppa ákveðið eitthvað sem þau ætla en stoppa við úlpuna er þau ganga framhjá henni, jafnvel komin aaaðeins framhjá og snúa sér við til að þefa hana í tætlur til að átta sig betur á hvað sé í gangi hér eiginlega.
Veit ekki af hverju, en ég verð alltaf jafn hissa á þessum nebbum... maður ætti að vera búinn að ná þessu og venjast en mér finnst þetta alltaf jafn magnað :)
Later
Hundar nota nefið á sér meira ein augun til að skynja umhverfi og finna hluti. Oft hef ég séð þau þefa og þefa til að finna nammið sem datt á gólfið, það er beint fyrir framan þau en þau "sjá" það ekki fyrr en nebbinn hittir beint á það.
Ég keypti mér fyrir nokkrum árum ægilega fína rauða tösku hjá Rakel Hafberg á Laugaveginum. Þegar ég var að skoða gripinn fína tjáði hún mér að taskan væri búin til úr hænsnaleðri. Ég hváði hissa og hún útskýrði að veskið væri saumað úr leðrinu sem flett er af hænsnafótum. Talandi um nýtni. Ég hélt fyrst að þetta væri frekar fiskiroð eða eitthvað slíkt. Taskan er falleg og hefur nýst mér afskaplega vel, skipti ekki oft um veski og hef notað þetta töluvert ásamt brúnu, litríku Desigual töskunni minni.
Það er skemmst frá því að segja að er ég kom heim með rauðu töskuna fínu þá snarstoppuðu hundarnir þar sem hún lá á gólfinu í holinu og þefuðu sig til óbóta. Þetta gerðu þau í nokkra daga. Það er búið að vinna þetta efni í drasl, þvo og lita og sauma og alls konar. Samt finna þau að það er eitthvað verulega áhugavert við þessa tilteknu tösku þegar hún kemur ný inn á heimilið. Þau eru löööngu hætt að taka eftir henni núna. En það verður fróðlegt að sjá hvort áhuginn kikki inn aftur núna ef ég byrja að nota hana eftir nokkurra mánaða hlé.
BH keypti sér dúnúlpu til að nota hversdags í vetur - ekta gæsadúnn í henni. Það er fyndið að sjá hund skoppa ákveðinn út úr stofunni í átt að holinu og SNARSTOPPA við úlpukvikindið sem hangir á stól við borðstofuborðið. Öll þrjú hafa leikið þetta... skoppa ákveðið eitthvað sem þau ætla en stoppa við úlpuna er þau ganga framhjá henni, jafnvel komin aaaðeins framhjá og snúa sér við til að þefa hana í tætlur til að átta sig betur á hvað sé í gangi hér eiginlega.
Veit ekki af hverju, en ég verð alltaf jafn hissa á þessum nebbum... maður ætti að vera búinn að ná þessu og venjast en mér finnst þetta alltaf jafn magnað :)
Later
Ummæli