Ég er pínu óróleg með að ég sjái hugsanlega fram í tímann, þessi framtíðarsýn mín er mjög sennileg. Hún er svona...
Ég keyri Vesturlandsveginn á leið í bæinn, það er gott veður - sól og blár himinn - yndislegur vordagur. Tónlistin á háum styrk, ég með sólgleraugun, búin að hafa mig til, hárið fínt búin að klína spartli og lit á andlitið - syng með skemmtilegu lagi (sumir myndu segja gaula... ég held mig við syng).
Að venju er hægri fóturinn aðeins þungur, búin að vera dugleg í ræktinni undanfarin ár... er alveg að sligast af vöðvum þess vegna, vöðvar eru þyngri en fita eins og allir vita ekki satt ?
Bíllinn slefar í hundraðið... eða rúmlega það, sé það ekki vel í þessari sýn, eina sem skiptir máli er að drossían skröltir hraðar en 80 km/klst. Og auðvitað ryðst ég inn í radargeislann á þessum ljóshraða mínum og fljótlega blikka blá ljós fyrir aftan mig og ég neyðist til að hægja á skrjóðnum og renna ljúflega út á vegaöxlina. Ég lækka í tónlistinni, renni niður hliðarrúðunni og bíð róleg (pínu spæld) eftir ljóshærða, hávaxna lögregluþjóninum sem röltir rólega en ákveðið í átt að bílnum mínum. Ég ýti sólgleraugunum neðar og horfi uppfyrir þau þegar vörður laganna tekur sér valdsmannlega stöðu fyrir framan mig með aðeins gleiða fætur og heldur höndum sínum að sér í brjósthæð og horfir á mig með vandlætingu.
Löggan: (Róleg, dimm kvenmannsrödd) Sæl.... Móðir! Hvert er verið að flýta sér?
LBK: Bara... er að fara í bæinn.
Löggan: Hvert ?
LBK: Er bara að fara í ræktina
Löggan: Veistu hver hámarkshraðinn er hérna ?
LBK: ööö já auðvitað veit ég það !
Löggan: Veistu á hvaða hraða þú varst?
LBK: Æ Karlotta - gerðu það... hættu, leyfðu mér bara að drífa mig - ég verð komin heim um sjöleytið... fiskur í matinn... bæ!
Eina sem ég sé ekki alveg er hvort hún leyfi mér að fara, eða hvort ég þurfi að grenja í henni og lofa að keyra eins og manneskja í framhaldinu. Maður veit ekki... ég gæti endað í handjárnum fyrir að vera með kjaft... því þarna hafa hlutverkin aðeins snúist við kannski og vafamál hvor okkar hafi valdið í þessu mæðgna löggu sambandi.
Later
Ég keyri Vesturlandsveginn á leið í bæinn, það er gott veður - sól og blár himinn - yndislegur vordagur. Tónlistin á háum styrk, ég með sólgleraugun, búin að hafa mig til, hárið fínt búin að klína spartli og lit á andlitið - syng með skemmtilegu lagi (sumir myndu segja gaula... ég held mig við syng).
Að venju er hægri fóturinn aðeins þungur, búin að vera dugleg í ræktinni undanfarin ár... er alveg að sligast af vöðvum þess vegna, vöðvar eru þyngri en fita eins og allir vita ekki satt ?
Bíllinn slefar í hundraðið... eða rúmlega það, sé það ekki vel í þessari sýn, eina sem skiptir máli er að drossían skröltir hraðar en 80 km/klst. Og auðvitað ryðst ég inn í radargeislann á þessum ljóshraða mínum og fljótlega blikka blá ljós fyrir aftan mig og ég neyðist til að hægja á skrjóðnum og renna ljúflega út á vegaöxlina. Ég lækka í tónlistinni, renni niður hliðarrúðunni og bíð róleg (pínu spæld) eftir ljóshærða, hávaxna lögregluþjóninum sem röltir rólega en ákveðið í átt að bílnum mínum. Ég ýti sólgleraugunum neðar og horfi uppfyrir þau þegar vörður laganna tekur sér valdsmannlega stöðu fyrir framan mig með aðeins gleiða fætur og heldur höndum sínum að sér í brjósthæð og horfir á mig með vandlætingu.
Löggan: (Róleg, dimm kvenmannsrödd) Sæl.... Móðir! Hvert er verið að flýta sér?
LBK: Bara... er að fara í bæinn.
Löggan: Hvert ?
LBK: Er bara að fara í ræktina
Löggan: Veistu hver hámarkshraðinn er hérna ?
LBK: ööö já auðvitað veit ég það !
Löggan: Veistu á hvaða hraða þú varst?
LBK: Æ Karlotta - gerðu það... hættu, leyfðu mér bara að drífa mig - ég verð komin heim um sjöleytið... fiskur í matinn... bæ!
Eina sem ég sé ekki alveg er hvort hún leyfi mér að fara, eða hvort ég þurfi að grenja í henni og lofa að keyra eins og manneskja í framhaldinu. Maður veit ekki... ég gæti endað í handjárnum fyrir að vera með kjaft... því þarna hafa hlutverkin aðeins snúist við kannski og vafamál hvor okkar hafi valdið í þessu mæðgna löggu sambandi.
Later
Ummæli