Míkrósaga

Hér er aldrei dull moment. Fórum með Jökli smá hring áðan. Hann var á línuskautum með hundana sína... ég var á hjóli og bjargaði honum á miðri leið frá Zizou sem var í stuði. BH var líka á línuskautum með hundana okkar. Allir lifðu af en það stóð tæpt um tíma. Ég skil ekki hvað þau eru öll dugleg að standa í lappirnar þegar hraðinn verður sem mestur. Ég missi jafnvægið við tilhugsunina :o/ Er við komum tilbaka smjöttuðum við á muffins kökunum sem við KBB hristum fram úr ermunum í kvöld. MMMM muffins. Á miðnætti var Kjartani boðið að koma fram og fá sér ásamt Anítu sinni. Ég setti diska hjá þeim og glös en klikkaði eitthvað á mjólkinni í glösin. KEB: mamma... ertu ekki að gleyma einhverju ? LBK: hmm? KEB: Mjólkin maður, hvar er mjólkin ? LBK: ertu ekki með fætur... geturðu ekki gengið að ísskápnum ? KEB: Nei fæturnir eru alveg ónýtir (og svo glotti hann bara) LBK: á ég að hringja á vælubílinn... og athuga hvort hann komi með hjólastól ? KEB: (hlæjandi) já og geturðu pantað pizzu í leiði...

Við BH ætluðum upphaflega að gifta okkur 28. maí. Vorum búin að græja allt, prestinn, kirkju, organista, ljósmyndara, sal og allt heila klabbið... við vorum bara ready. Svo þegar BH hringdi í prestinn nokkru seinna bara til að staðfesta allt saman, örugglega í mars eða eitthvað, kom i ljós að hann upptekinn þennan dag. Hann hafði ekki fengið símanúmerið okkar og gat ekki látið okkur vita. Smá panic en þetta blessaðist allt saman - eina sem ekki var eins og upphaflega var áætlað var ljósmyndarinn - við skiptum um ljósmyndara. Í dag eru níu ár síðan ég lagðist undir hnífinn. Fyrir níu árum síðan á þessum tíma var ég svo gjörsamlega að míga í brækurnar á vöknununardeild Landsspítalans Háskólasjúkrahúsi við Hringbraut. Dísusskvísus... svo rosalega að ég man það enn eins og það hafi verið í gær. Eftir rúmlega fjögurra tíma aðgerð þurfti ég að vera á vöknun í u.þ.b. tíu klukkustundir. Og það er ekkert salerni á deildinni. Fólk er venjulega ekki svona lengi á deildinni. Þarna kemur fólk eftir...

Næstum hálfnuð í skokkprógramminu. Og ekki búin að gefast upp ennþá. Fjórar vikur búnar og fimm eftir. Vældi á mánudaginn yfir að ég væri farin að fá sinadrátt í fæturna aftur. Þeir sem halda því fram að svoleiðis dráttur sé betri en enginn... þá er ég ekki sammála. Þvílíki ógeðs viðbjóðurinn sem þessi sinadráttur getur verið, kálfarnir og svo lærin upp í nára. Þetta er svo vont. Neita samt að gefast upp og gúgglaði slatta til að athuga hvort ég geti ekki bætt eitthvað til að laga þetta kannski. Og fann það út að ég get drukkið meira vatn og hef aukið það aðeins. Gleymi því samt oft, en drekk samt alltaf slatta vatn hvort sem er. Svo kom í ljós að ef kalkið er í sultu þá getur það aukið líkur á sinadrætti. Ég tek ráðlagðan dagskammt á hverjum degi... það geri ég af illri nauðsyn því það er víst eitthvað lítið eftir af mínum kalk-kirtlum eftir alla skurðina. EEeeen svo kom í ljós að magnesíum magnið þarf að vera rétt líka og ráðlegt að taka það líka á móti kalkinu. Finnst ótrúlegt ef þa...

Ég er svona að velta því fyrir mér hvaða dagur er í dag ? Er ennþá maí ? Ó, hélt kannski að ég hefði sofnað og fallið í dá og sofið af mér sumarið... lítur þannig út :o/ Later

Vika tvö hafin hjá mér og LaVoffs. Reyndar verður að viðurkennast að þau gætu auðveldlega hlaupið yfir tuttugu kílómetra án þess að blása úr nös. Það er þá bara greyið sem er að rembast við að komast í fimm kílómetrana án þess að deyja drottni sínum á miðri leið. Við erum orðin nokkuð gott lið. Þau eru alveg búin að læra þetta - ryðjast ekki á stökkið um leið og ég gef þeim merki um að hraða á sér. Fara bara á trítlið svo þau togi mig ekki beint á andlitið. Hver segir að Husky geti ekki lært? Fórum saman í kvöld, lagði af stað um kl. 21:45. Prógrammið fína segir að maður eigi að vera í tuttugu mínútur eftir að hafa gengið í fimm mínútur. Það finnst okkur félögunum heldur lítið og því er ég úti í u.þ.b. 45 mínútur að hlaupa og ganga til skiptis - má ekki minna vera. Viss um að Lavoffs myndi hlæja að mér ef við værum styttra. Þetta gengur fínt, hef ekki fengið illt í fæturna ennþá. Lærin góð bara þótt ótrúlegt megi virðast, eða mér finnst það ótrúlegt. Þori eiginlega ekki að trúa því enn...

Af því allir hafa beðið spenntir eftir fréttum að hlaupagikknum þá tilkynnist það hér með að ég og loðnu hlaupafélagarnir mínir tókum æfingu tvö í dag samkvæmt áætlun. Mér er það sönn ánægja að taka það fram að þetta er EKKERT MÁL. Frábært að hafa svona gáfulega áætlun sem heldur aftur af manni svo maður sprengi sig ekki. Auðvitað er eina málið að byggja sig upp í rólegheitum. En ég veit að ég er að hlaupa aðeins lengur en prógrammið segir til um og er líka að lengja það í restina til að ná heim með því að hlaupa jafnt og þétt :o) Nú er bara að sjá hvort fæturnir á mér verði jafn glaðir með uppátækið, eða kvarti sáran. Sjáum til - næsta run á föstudaginn :o) Það má líka segja frá því að loðboltarnir eiga það til að vera full áhugasamir þegar ég hraða aðeins á mér. Hjá þeim er bara trítl gír og allt á fullt gír. Þetta er ágætis æfing fyrir okkur vinina að stilla saman strengi okkar - og ekki veitir af. Sérstaklega með Úlfinn, ég held í alvöru að kvikindið sé heyrnarlaust eða með svona A...

Komin með plan... hlaupaplan. Náði mér í eitthvað á netinu sem á að koma mér upp úr sófanum (var komin úr honum fyrir löngu) í fimm kílómetrana á hlaupum. Þetta er níu vikna plan. Svo eftir níu vikur vonast ég til að geta skokkað fimm kílómetra á hálftíma - án þess að blása úr nös... já eða alla vega komist heim aftur. Stefni ekkert í maraþon eða neitt slíkt. Langar bara að ná mér í þol og styrk til að geta hlaupið auðveldlega með hundunum, og auðvitað tek ég þau með mér þessar níu vikur. Maður þarf að geta hlaupið með sleðum og saccovögnum og hjólum og á eftir hundum og á línuskautum og þetta helsta :o) Er orðin nokkuð vön að hlaupa þetta en hef lítið úthald og nú verður bætt úr því markvisst. Búin að kaupa skóna, sem eru súper, búin að prófa þá... sem gekk vel en var ekki mjög markvisst hlaup. Núna er ég búin að hlaupa eftir þessari áætlun fyrsta skiptið... nú er bara að halda áfram. Fer aftur á miðvikudaginn og svo föstudaginn, þrisvar í viku. Held að það sé alveg nóg fyrir mig því ...

Væmin í dag - Til hamingju með daginn elskulegi eiginmaður :o) Vil ekki eyðileggja daginn og syngja þetta fyrir þig... en spila þetta kannski í kvöld í staðinn :o) Sérðu ekki við fæddumst til að standa hlið við hlið og halda út á veginn saman og líta aldrei við. Með þér vil ég verða gömul og ganga lífsins veg með þér er líf mitt ríkara - með þér er ég bara ég. Menn segja ég sé breyttur og syngi um börnin og þig ég syng um það sem skiptir máli aðeins fyrir mig. Eitt mátt þú vita - ég elska þig meira en lífið sjálft ég trúi án þín mitt líf væri hvorki heilt né hálft Með þér er vorið yndislegt og sumarið dýrðin ein. Með þér er haustið göngutúr og ævintýri undir stein. Með þér er veturinn kertaljós koss og stök rós. (Lag og texti: Bubbi Morthens) Later

Það er jólalegt um að litast í Mosfellsbænum núna. Ég sem hélt í morgun að þetta yrði farið um kl. 15. Í dag var haldin Vorhátíð, skrúðganga með skáta í fararbroddi gekk að Lágafellsskóla þar sem var mikið fjör. Þau voru ansi blaut greyin þegar komið var að skólanum. Skátarnir sáu um að skemmta sér og gestum með hoppukastala og klifurturni. Græddu smávegis á fólki með því að selja þeim gotterí. KBB stóð vaktina fyrir okkur. Var fánaberi í fánaborginni. Hjálpaði svo til í allan dag í sjoppunni og hoppukastalanum. Hún vill koma því á framfæri við foreldra að þeir ali kvikindin í sín upp... bara smávegis. Skrúðgangan var sorglegri en ég hef nokkurn tíman áður upplifað. Við BH hlupum hér út í Bogahlíð til að troða okkur með. Ég var ekki tilbúin fyrr svo við gátum ekki verið með alla leið. Þegar við sáum þau koma og bættumst svo í hópinn þá tvöfaldaðist mannfjöldin nánast í göngunni. Skátarnir höfðu samt enn betur, voru fleiri en þeir sem gengu á eftir. Smá snjór á vorhátíðinni er nú engin ...