Við BH ætluðum upphaflega að gifta okkur 28. maí. Vorum búin að græja allt, prestinn, kirkju, organista, ljósmyndara, sal og allt heila klabbið... við vorum bara ready. Svo þegar BH hringdi í prestinn nokkru seinna bara til að staðfesta allt saman, örugglega í mars eða eitthvað, kom i ljós að hann upptekinn þennan dag. Hann hafði ekki fengið símanúmerið okkar og gat ekki látið okkur vita. Smá panic en þetta blessaðist allt saman - eina sem ekki var eins og upphaflega var áætlað var ljósmyndarinn - við skiptum um ljósmyndara.
Í dag eru níu ár síðan ég lagðist undir hnífinn. Fyrir níu árum síðan á þessum tíma var ég svo gjörsamlega að míga í brækurnar á vöknununardeild Landsspítalans Háskólasjúkrahúsi við Hringbraut. Dísusskvísus... svo rosalega að ég man það enn eins og það hafi verið í gær. Eftir rúmlega fjögurra tíma aðgerð þurfti ég að vera á vöknun í u.þ.b. tíu klukkustundir. Og það er ekkert salerni á deildinni. Fólk er venjulega ekki svona lengi á deildinni. Þarna kemur fólk eftir aðgerðir til að vakna og athugað er hvort það sé ekki allt í góðu áður en það er sent niður. En minns fékk að hanga að eilífu að mér fannst. En það var ekkert að samt - það var vitað fyrirfram að þarna fengi ég að liggja í góðan tíma. M.a.s. fékk BH að kíkja til mín þarna upp - það er alls ekki venjan. En það var gerð undantekning fyrir greyið.
Litla fröken ég gat ekki notað bekken - bara ekki séns. Það var reynt... það var sko fullreynt. Eitthvað lík móður minni sem 29 árum áður hafði gengið í gegnum það sama með helv... bekken. Hún var heppnari því salerni var valkostur í hennar stöðu.
Er ég kom aftur niður á skurðdeild, hálfvönkuð og að drepast í hálsinum - með stóran hvítan plástur eins og ég hefði lent í hnífabardaga við vélhjólagengi - spurði ég veikróma hvort ég mætti skrölta á fætur og fara á salerni. Þær litu á mig og spurðu stóreygar hvort ég treysti mér til þess. Jájá og svo greip ég hundinn (draslið á hjólum sem heldur vökvanum í æðina uppi) og "hljóp" af stað. Vá það hefur aldrei verið eins gott að komast til að létta á sér.
Þetta var mitt helsta áhyggjuefni í janúar 2004 er ég trítlaði þarna uppeftir í sömu erindagjörðum. Ég bað um að fá þvaglegg því þetta gæti ég ekki aftur. Það var nú ekki farið að óskum mínum samt. En það bjargaðist því aðgerðin var styttri og ég fékk að fara niður miklu fyrr en áður. En 2004 fór röddin í klessu - en kom sem betur fer í rólegheitum aftur... að mestu. Þrátt fyrir að ekkert sjáist á raddböndunum í dag veit ég að einhver skaði hlaust af. Ég verð óskaplega þreytt í röddinni ef ég þarf að beita henni inni á skemmtistöðum og miklum hávaða. Röddin brestur oftar en áður ef ég er að kalla og svona eitthvað. En ég er góð bara... á meðan ég get talað án þess að hljóma eins og ég sé að skæla. Eini sem kvartar stundum er BH - hann er ekkert feiminn við að biðja mig um að þegja þegar röddin er pirrandi. Nema hann noti það bara sem afsökun þegar hann nennir ekki að hlusta mig... það er möguleiki.
Dagurinn í dag var töluvert betri en fyrir níu árum. Tókum aðeins til hérna hjá okkur og skoppuðum eitthvað hérna heima í rólegheitum. En seinnipartinn var ég dregin í Smáralindina og í Útilíf. Þar var gengið að skóhillunum og BH spurði hvort ég vildi svona á hendina eða svona hinsegin. Við vorum sammála um þetta hinsegin, það var líka ódýrara. Og vonuðum svo bæði að það virkaði vel. Nú er ég komin með svona fínerí eitthvað til að setja í skóna mína þegar ég fer út að hlaupa. Stykkið sendir svo upplýsingar í ipod-inn minn og þá fæ ég að vita vegalengdirnar sem ég geng eða hleyp. Líka hvað ég eyði mörgum kaloríum og svona. Snilld :o) Svo lét ég það eftir mér að fá jakka til að vera í á hlaupum. Og vildi ekki svartan - ekki vera eins og allir hinir.
Er heim var komið ákváðum við KBB að baka saman Muffins. Tvöföld uppskrift í þetta sinn, en bara einföld af kremi. Búnar að læra það.
En nú get ég ekki beðið með að hlaupa svo ég hugsa að ég skelli mér út á morgun þrátt fyrir að fá mér frí um helgar venjulega :o)
Later
Í dag eru níu ár síðan ég lagðist undir hnífinn. Fyrir níu árum síðan á þessum tíma var ég svo gjörsamlega að míga í brækurnar á vöknununardeild Landsspítalans Háskólasjúkrahúsi við Hringbraut. Dísusskvísus... svo rosalega að ég man það enn eins og það hafi verið í gær. Eftir rúmlega fjögurra tíma aðgerð þurfti ég að vera á vöknun í u.þ.b. tíu klukkustundir. Og það er ekkert salerni á deildinni. Fólk er venjulega ekki svona lengi á deildinni. Þarna kemur fólk eftir aðgerðir til að vakna og athugað er hvort það sé ekki allt í góðu áður en það er sent niður. En minns fékk að hanga að eilífu að mér fannst. En það var ekkert að samt - það var vitað fyrirfram að þarna fengi ég að liggja í góðan tíma. M.a.s. fékk BH að kíkja til mín þarna upp - það er alls ekki venjan. En það var gerð undantekning fyrir greyið.
Litla fröken ég gat ekki notað bekken - bara ekki séns. Það var reynt... það var sko fullreynt. Eitthvað lík móður minni sem 29 árum áður hafði gengið í gegnum það sama með helv... bekken. Hún var heppnari því salerni var valkostur í hennar stöðu.
Er ég kom aftur niður á skurðdeild, hálfvönkuð og að drepast í hálsinum - með stóran hvítan plástur eins og ég hefði lent í hnífabardaga við vélhjólagengi - spurði ég veikróma hvort ég mætti skrölta á fætur og fara á salerni. Þær litu á mig og spurðu stóreygar hvort ég treysti mér til þess. Jájá og svo greip ég hundinn (draslið á hjólum sem heldur vökvanum í æðina uppi) og "hljóp" af stað. Vá það hefur aldrei verið eins gott að komast til að létta á sér.
Þetta var mitt helsta áhyggjuefni í janúar 2004 er ég trítlaði þarna uppeftir í sömu erindagjörðum. Ég bað um að fá þvaglegg því þetta gæti ég ekki aftur. Það var nú ekki farið að óskum mínum samt. En það bjargaðist því aðgerðin var styttri og ég fékk að fara niður miklu fyrr en áður. En 2004 fór röddin í klessu - en kom sem betur fer í rólegheitum aftur... að mestu. Þrátt fyrir að ekkert sjáist á raddböndunum í dag veit ég að einhver skaði hlaust af. Ég verð óskaplega þreytt í röddinni ef ég þarf að beita henni inni á skemmtistöðum og miklum hávaða. Röddin brestur oftar en áður ef ég er að kalla og svona eitthvað. En ég er góð bara... á meðan ég get talað án þess að hljóma eins og ég sé að skæla. Eini sem kvartar stundum er BH - hann er ekkert feiminn við að biðja mig um að þegja þegar röddin er pirrandi. Nema hann noti það bara sem afsökun þegar hann nennir ekki að hlusta mig... það er möguleiki.
Dagurinn í dag var töluvert betri en fyrir níu árum. Tókum aðeins til hérna hjá okkur og skoppuðum eitthvað hérna heima í rólegheitum. En seinnipartinn var ég dregin í Smáralindina og í Útilíf. Þar var gengið að skóhillunum og BH spurði hvort ég vildi svona á hendina eða svona hinsegin. Við vorum sammála um þetta hinsegin, það var líka ódýrara. Og vonuðum svo bæði að það virkaði vel. Nú er ég komin með svona fínerí eitthvað til að setja í skóna mína þegar ég fer út að hlaupa. Stykkið sendir svo upplýsingar í ipod-inn minn og þá fæ ég að vita vegalengdirnar sem ég geng eða hleyp. Líka hvað ég eyði mörgum kaloríum og svona. Snilld :o) Svo lét ég það eftir mér að fá jakka til að vera í á hlaupum. Og vildi ekki svartan - ekki vera eins og allir hinir.
Er heim var komið ákváðum við KBB að baka saman Muffins. Tvöföld uppskrift í þetta sinn, en bara einföld af kremi. Búnar að læra það.
En nú get ég ekki beðið með að hlaupa svo ég hugsa að ég skelli mér út á morgun þrátt fyrir að fá mér frí um helgar venjulega :o)
Later
Ummæli
Var samt að uppgötva að í raun þarf að nota ákveðna nike skó við þetta - þá er hola fyrir græjuna í skónum... ég tími ekkert að skipta ofurgóðu skónum mínum neitt, svo við þurfum að græja þetta eitthvað aðeins :o)