Var dregin út af feðgunum um kl. 23 í gærkvöldi. Fórum fyrsta æfingaaksturs tímann :) KEB þurfti að venjast Megane-inum. Hann var sannfærður að ef hann gæfi of mikið inn þá myndi hann enda í bílskúrnum hjá Þóru hérna í endanum á hinum botlanganum. Þurfti aðeins að fá tilfinningu fyrir bílnum. Það gekk bara ágætlega. Spurning hvort þetta sé heppilegasti beinskipti bíllinn til að æfa sig á. Dekrið er eiginlega of mikið. Hann þarf varla að fara úr öðrum gír því hámarkshraði er alls staðar svo lágur, sérstaklega hér innanbæjar í Mos.
Það verða tekin nokkur skipti að keyra hérna innanbæjar áður en ég hætti mér á Vesturlandsveginn og í bæinn, hvað þá í umferðina. Spurning um að líma hendina á handbremsuna svo ég gleymi mér ekki ef eitthvað kemur uppá. Ég er líka alvarlega búin að hugsa um að fjárfesta í bíl frá ökukennara svo ég hafi bremsu og kúplingu og það allt innan handar (fótar). Eða kannski ekki... kannski er ég bara spennt fyrir að sjá framfarir hjá drengnum :)
Pjakknum sem er að fara að keppa á Alþjóðlegu Reykjavíkurleikunum í hópfimleikum. Hann er frekar svekktur að vera ekki upp á sitt besta eftir næstum ár frá tækniæfingum. Fyrst hnéð sem þurfti að hvíla og svo brotinn fingur í vetur. Svo hann er ekki hress, en ég er viss um að hann standi sig vel í því sem hann á að gera og að hann verði fljótur að ná upp töpuðum tíma.
Það er jafn mikil spæling að hann kemur ekki til með að reyna við miðstigsprófið í klarinett vegna fingurbrotsins. Of mikill tími fór í gifs og að jafna sig eftir það. Þessi próf, grunn-, mið- og efstastig í tónlistinni eru mjög erfið og krefjast mikils undirbúnings. Það þarf heilan vetur í undirbúning til að vera öruggur í prófinu.
Ætli þau systkinin taki ekki bæði próf á næsta ári, KBB í grunnstigi og KEB í miðstigi. KBB er svo dugleg að hún kemur til með að klára tónheyrn vel á undan flestum jafnöldrum. Hún er nánast komin jafnlangt og KEB í því. Hún verður kát að losna við það, þessi tónheyrn er skylda með tónlistarnámi og þau gjörsamlega hata þetta fag og fara á límingunum yfir hverjum tíma. Það er sérstaklega ánægjulegt fyrir móður að hlusta á sama sönglið í viku hverri. Vill til að þau eru bæði á föstudögum í tónheyrn og því þarf ég ekki að dreifa þessu væli yfir vikuna... fæ bara STÓRAN skammt í lok vikunnar yfir óréttlæti heimsins og tilgangsleysi tónheyrnar í þessu námi.
Hundamál fjölskyldunnar ganga ágætlega. Rakkarnir svona nokkuð ágætir, þurfum að vera á tánum og "lesa" merkjamálið þeirra og koma í veg fyrir einstaka átök. Það gengur bara nokkuð vel.
Ég byrjaði að hlaupa aftur í byrjun janúar. Látum ekki smá snjó og kulda stoppa okkur. En verð að viðurkenna að ég hljóp með Ronju minni fyrstu tvö skiptin. Tók ekki sénsin á að vera fleygt í götuna af litlum togara. Ég hljóp þetta þannig sjálf án aðstoðar frá litlu sérhlífnu tíkinni en með góðum félagsskap hennar. Í gær fórum við BH síðan með sitthvorn rakkann og það verður að segjast að Leo hafi haldið mér við efnið. Kappið í þeim í upphafi varð til þess að ég spáði í að snúa við. Hafa vit á því að forða mér frá broti og særðu stolti. En hélt áfram og hann var fljótur að stilla sig inná minn hraða. Hljóp hringinn á mun styttri tíma en með Ronju, en það var líka minni snjór og betur skafið... og alls staðar skafið. Þegar ég var með Ronju var ekki búið að skafa allann hringinn og það er töluvert erfiðara að skokka í snjó þar sem maður getur sokkið.
Í dag er ég með strengi og tak í kroppnum eftir hlaupin. Það er svona gott vont, ég veit þá alla vega að ég tók aðeins á því. Vissi það nú alveg í gær, en finn það í dag. Þarf að passa mig að hvíla á milli til að ofgera mér ekki. Er fljót að finna orkuleysi og endalaus eymsli ef ég hvíli ekki á milli. Ansi hrædd um að ég myndi ganga af mér dauðri ef ég færi í svona hard core boot camp eða crossfit. Því miður, held nefnilega að það sé pínu gaman. En ég læt mér nægja hlaupin og einstaka leikfimi og fjallgöngur á mínum hraða, það er gaman líka. Það er nefnilega ekki gaman að eyða vikunum og mánuðunum að geta ekki staðið upp úr sófanum á kvöldin og vera alltaf illt alls staðar. Fljótt að verða erfitt og niðurdrepandi.
Mér þykir leitt að núa fólki því um nasir, því flestir eru mér svo innilega ósammála, að mér hefur þótt þessi vetur dáldið skemmtilegur. Kalt og snjór. Hata umhleypingar samt, vil bara hafa stöðugt kalt, logn og smá snjó. Þá er maður bara góður. Klæðir sig eftir veðri og reynir að muna að maður býr á hjara veraldar. En þrátt fyrir að hafa ekki fengið nóg af snjónum þá er ég farin að hugsa til sumarsins. Tvennt á áætlun í sumar, við sem yfirleitt plönum lítið sumarfrí. Þannig að ég hlakka til þess og vona að veðrið verði jafn ágætt í sumar og undanfarin ár. Innanlands er málið í sumar, en tvær utanlandsferðir verða farnar áður. Ítalía á skíði með litlu drottningunni sem að tapa sér í að telja niður. og svo Barcelona með eiginmanninum. Hlakka mikið til að slappa af í sól og hita, bara flækjast og eiga góðar stundir. Verð samt að viðurkenna smá pirring hérna, BH er á leið til San Fransico á morgun og ég er að deyja yfir að langa með. Comon... SAN FRANCISCO - langar mikið með. Skoða þessa borg, sól og hiti (já smá þversögn frá lofræðunni um kulda og snjó... hey er í tvíburamerkinu), og svo langar mig að versla. Það er bara þannig að mig dauðlangar að versla íþróttaföt á fjölskylduna. En lifi það af og bíð bara róleg hérna heima og reyni að vinna í að taka þessi nokkur kíló í viðbót. Ekkert gerst síðan í byrjun september... en alla vega ekki þyngst aftur :)
Later
Það verða tekin nokkur skipti að keyra hérna innanbæjar áður en ég hætti mér á Vesturlandsveginn og í bæinn, hvað þá í umferðina. Spurning um að líma hendina á handbremsuna svo ég gleymi mér ekki ef eitthvað kemur uppá. Ég er líka alvarlega búin að hugsa um að fjárfesta í bíl frá ökukennara svo ég hafi bremsu og kúplingu og það allt innan handar (fótar). Eða kannski ekki... kannski er ég bara spennt fyrir að sjá framfarir hjá drengnum :)
Pjakknum sem er að fara að keppa á Alþjóðlegu Reykjavíkurleikunum í hópfimleikum. Hann er frekar svekktur að vera ekki upp á sitt besta eftir næstum ár frá tækniæfingum. Fyrst hnéð sem þurfti að hvíla og svo brotinn fingur í vetur. Svo hann er ekki hress, en ég er viss um að hann standi sig vel í því sem hann á að gera og að hann verði fljótur að ná upp töpuðum tíma.
Það er jafn mikil spæling að hann kemur ekki til með að reyna við miðstigsprófið í klarinett vegna fingurbrotsins. Of mikill tími fór í gifs og að jafna sig eftir það. Þessi próf, grunn-, mið- og efstastig í tónlistinni eru mjög erfið og krefjast mikils undirbúnings. Það þarf heilan vetur í undirbúning til að vera öruggur í prófinu.
Ætli þau systkinin taki ekki bæði próf á næsta ári, KBB í grunnstigi og KEB í miðstigi. KBB er svo dugleg að hún kemur til með að klára tónheyrn vel á undan flestum jafnöldrum. Hún er nánast komin jafnlangt og KEB í því. Hún verður kát að losna við það, þessi tónheyrn er skylda með tónlistarnámi og þau gjörsamlega hata þetta fag og fara á límingunum yfir hverjum tíma. Það er sérstaklega ánægjulegt fyrir móður að hlusta á sama sönglið í viku hverri. Vill til að þau eru bæði á föstudögum í tónheyrn og því þarf ég ekki að dreifa þessu væli yfir vikuna... fæ bara STÓRAN skammt í lok vikunnar yfir óréttlæti heimsins og tilgangsleysi tónheyrnar í þessu námi.
Hundamál fjölskyldunnar ganga ágætlega. Rakkarnir svona nokkuð ágætir, þurfum að vera á tánum og "lesa" merkjamálið þeirra og koma í veg fyrir einstaka átök. Það gengur bara nokkuð vel.
Ég byrjaði að hlaupa aftur í byrjun janúar. Látum ekki smá snjó og kulda stoppa okkur. En verð að viðurkenna að ég hljóp með Ronju minni fyrstu tvö skiptin. Tók ekki sénsin á að vera fleygt í götuna af litlum togara. Ég hljóp þetta þannig sjálf án aðstoðar frá litlu sérhlífnu tíkinni en með góðum félagsskap hennar. Í gær fórum við BH síðan með sitthvorn rakkann og það verður að segjast að Leo hafi haldið mér við efnið. Kappið í þeim í upphafi varð til þess að ég spáði í að snúa við. Hafa vit á því að forða mér frá broti og særðu stolti. En hélt áfram og hann var fljótur að stilla sig inná minn hraða. Hljóp hringinn á mun styttri tíma en með Ronju, en það var líka minni snjór og betur skafið... og alls staðar skafið. Þegar ég var með Ronju var ekki búið að skafa allann hringinn og það er töluvert erfiðara að skokka í snjó þar sem maður getur sokkið.
Í dag er ég með strengi og tak í kroppnum eftir hlaupin. Það er svona gott vont, ég veit þá alla vega að ég tók aðeins á því. Vissi það nú alveg í gær, en finn það í dag. Þarf að passa mig að hvíla á milli til að ofgera mér ekki. Er fljót að finna orkuleysi og endalaus eymsli ef ég hvíli ekki á milli. Ansi hrædd um að ég myndi ganga af mér dauðri ef ég færi í svona hard core boot camp eða crossfit. Því miður, held nefnilega að það sé pínu gaman. En ég læt mér nægja hlaupin og einstaka leikfimi og fjallgöngur á mínum hraða, það er gaman líka. Það er nefnilega ekki gaman að eyða vikunum og mánuðunum að geta ekki staðið upp úr sófanum á kvöldin og vera alltaf illt alls staðar. Fljótt að verða erfitt og niðurdrepandi.
Mér þykir leitt að núa fólki því um nasir, því flestir eru mér svo innilega ósammála, að mér hefur þótt þessi vetur dáldið skemmtilegur. Kalt og snjór. Hata umhleypingar samt, vil bara hafa stöðugt kalt, logn og smá snjó. Þá er maður bara góður. Klæðir sig eftir veðri og reynir að muna að maður býr á hjara veraldar. En þrátt fyrir að hafa ekki fengið nóg af snjónum þá er ég farin að hugsa til sumarsins. Tvennt á áætlun í sumar, við sem yfirleitt plönum lítið sumarfrí. Þannig að ég hlakka til þess og vona að veðrið verði jafn ágætt í sumar og undanfarin ár. Innanlands er málið í sumar, en tvær utanlandsferðir verða farnar áður. Ítalía á skíði með litlu drottningunni sem að tapa sér í að telja niður. og svo Barcelona með eiginmanninum. Hlakka mikið til að slappa af í sól og hita, bara flækjast og eiga góðar stundir. Verð samt að viðurkenna smá pirring hérna, BH er á leið til San Fransico á morgun og ég er að deyja yfir að langa með. Comon... SAN FRANCISCO - langar mikið með. Skoða þessa borg, sól og hiti (já smá þversögn frá lofræðunni um kulda og snjó... hey er í tvíburamerkinu), og svo langar mig að versla. Það er bara þannig að mig dauðlangar að versla íþróttaföt á fjölskylduna. En lifi það af og bíð bara róleg hérna heima og reyni að vinna í að taka þessi nokkur kíló í viðbót. Ekkert gerst síðan í byrjun september... en alla vega ekki þyngst aftur :)
Later
Ummæli