Var að lesa á visir.is að maður hafi reynt að fá tvær 10 ára vinkonur upp í bílinn hjá sér. Mundi þá eftir því þegar ég átti heima í Kópavoginum, þaðan sem ég flutti tæplega fimm ára gömul, þegar við voru tvær vinkonurnar á göngu eftir Borgarholtsbrautinni. Vorum upp við veg, á móts við Kópavogskirkju en áttum heima í húsunum fyrir neðan, það er brött brekka frá veginum að húsunum. Vinkona mín var að kenna mér hvernig maður lætur bíla stoppa og við rákum út vinstri hönd með flatan lófa - ekki með þumalfingur upp í loft eins og sennilega hefði verið málið. Þarna gengum við eftir götunni (engin gangstétt þarna þá) með hendurnar út í loftið. Og viti menn það stoppaði bíll og maðurinn, sem var einn í bílnum, bauð okkur far - fjögurra ára skottum. Okkur fannst þetta voðalega fyndið - náðum að stoppa bíl - en tjáðum gaurnum að við ættum nú bara heima hérna fyrir neðan og þyrftum því ekki far, takk samt.
Það var töluvert löngu eftir að þetta gerðist að ég fór að velta fyrir mér hvað hefði geta gerst ef við hefðum þegið farið, maður veit aldrei. Það var að sjálfsögðu engin umræða um perraskap og óeðli mannfólksins í fjölmiðlum né samfélaginu á þessum tíma þannig að ég sagði engum frá þessu, fannst ekkert óeðlilegt við þetta - maðurinn bara svona ferlega almennilegur að bjóðast til að skutla okkur heim.
Sem betur fer er börnum kennt bæði heima hjá sér og í skólum að varast ókunnuga í dag. En það kemur þó ekki í veg fyrir að börn séu misnotuð af ættingjum eða fjölskylduvinum. Það er rosalega erfitt að varast slíkar árásir á börn, enginn trúir nokkru slæmu á vini og ættingja sem fólk þekkir svo vel. Eina ráðið er að fræða börnin sín um hvað má og hvað má ekki - segja þeim hreint út hvað sé ekki eðlilegt og að það eigi ALLTAF að segja foreldrum sínum ef manni líður illa með framkomu einhvers. Gera barninu sínu það ljóst að taka ekki mark á hótunum fullorðinna um að foreldrar barnsins hljóti verra af ef kjaftað er frá. Það er ekki aftur tekið þegar barni er misboðið.
Ég verð bara þunglynd á þessum hugleiðingum - farin bara að elda mat eða eitthvað...
Það var töluvert löngu eftir að þetta gerðist að ég fór að velta fyrir mér hvað hefði geta gerst ef við hefðum þegið farið, maður veit aldrei. Það var að sjálfsögðu engin umræða um perraskap og óeðli mannfólksins í fjölmiðlum né samfélaginu á þessum tíma þannig að ég sagði engum frá þessu, fannst ekkert óeðlilegt við þetta - maðurinn bara svona ferlega almennilegur að bjóðast til að skutla okkur heim.
Sem betur fer er börnum kennt bæði heima hjá sér og í skólum að varast ókunnuga í dag. En það kemur þó ekki í veg fyrir að börn séu misnotuð af ættingjum eða fjölskylduvinum. Það er rosalega erfitt að varast slíkar árásir á börn, enginn trúir nokkru slæmu á vini og ættingja sem fólk þekkir svo vel. Eina ráðið er að fræða börnin sín um hvað má og hvað má ekki - segja þeim hreint út hvað sé ekki eðlilegt og að það eigi ALLTAF að segja foreldrum sínum ef manni líður illa með framkomu einhvers. Gera barninu sínu það ljóst að taka ekki mark á hótunum fullorðinna um að foreldrar barnsins hljóti verra af ef kjaftað er frá. Það er ekki aftur tekið þegar barni er misboðið.
Ég verð bara þunglynd á þessum hugleiðingum - farin bara að elda mat eða eitthvað...
Ummæli
kv Fríðan
Lóa