Hljóð og óhljóð

Ég hef oft hlegið að því þegar samnemendur mínir tala um hávaðann á bókhlöðunni - sem mér finnst nú ekki til vandræða. Sjaldnast hávaði þar - bara fólk að ganga um og svo einstaka félagar sem ræða málin aðeins of lengi þar sem fólk er að lesa. Svo eru líka örfáir sem finnst í góðu lagi að svara í símann þar sem þeir sitja að læra - og tala ekki endilega svo lágt heldur. Siggi frændi sem situr löngum stundum á Hlöðunni að læra á erfitt með að einbeita sér við svona truflun og notar því alltaf eyrnatappa. Fannst hann góður þegar hann sagði mér að þegar fólk svarar í símann og ræðir málin þá lítur hann upp og segir: "Heyrðu ég bið að heilsa bara" Snilld - láta fólk bara heyra það. Hann hefur einnig blandað sér í samræður á milli fólks - Já er það - og - Alveg sammála þér. Fólk yfirleitt fljótt að hætta blaðrinu.

Erfiðasta sem ég hef lent í þegar ég hef notfært mér safnið á prófatíma var þegar ég fór seinnipart þangað til að losna við úlfatímann hérna heima. Þetta var fyrsta árið mitt og krakkarnir þannig yngri en núna - KBB var bara fimm ára. Ég settist við borð og engin var við hliðina á mér en ég sá að einhver var samt með skóladót næsta borði. Kemur svo daman sem þar hafði setið er ég var búin að koma mér fyrir og byrjuð að lesa og einbeita mér. Crying out loud - ég varð brjáluð. Það er ekki hægt að lýsa þessu almennilega - þetta er atriði fyrir Stelpurnar á stöð 2 til að taka fyrir í þætti sínum. Ég efast um að þessi stúlka hafi verið í Háskólanum. Hún var mjög upptekin við að pikka á tölvuna sína upp úr glósum eða bók - sem pirrar mig ekki að öllu jöfnu, það þarf töluvert meira til. Hún sat þarna bein í baki eins og einkaritari árið 1960, mjög einbeitt. Það sem hins vegar var að gera útaf við mig var nammipokinn sem hún var með - nei mig langaði ekki í nammi. Það skrjáfaði hrikalega í pokanum og hún var með kúlur eða einhvers konar karamellur í honum. Eins og skrjáfið hafi ekki verið nóg því það virtist vera endalaust í pokanum og hún fékk sér heldur oft. Nei svo smjattaði hún þessi ósköp á þessu öllu saman líka. Come on - ef þú ert að borða við lesborðið - sem by the way er bannað, reyndu þá að hemja þig kona. Skrjáfið og smjattið var það eina sem komst að í hausnum á mér - og ég að lesa eitthvað mjög merkilegt fyrir próf sem nálgaðist hratt. Svo gat hún ekki setið kyrr heldur var á eilífu rápi fram og tilbaka - örugglega að tjatta við vini og vinkonur annars staðar á safninu - því ekki bar hún tilbaka nein gögn, hvorki bækur né blöð. Ég er alla vega farin að skilja af hverju framhaldsskóla nemendum er úthýst af safninu á prófatíma - þetta er svona coolfactor einhver að "læra" þarna, það er alla vega mín tilfinning.
Þetta er eitt af verulega fáum skiptum sem ég saknaði eyrnatappanna minna - held ég hafi ekki verið búin að kaupa mér slíkt þarfaþing á þessum tíma.

Ég nefnilega næ alveg að læra þó það séu einhver læti í kringum mig - les iðulega hérna í stofunni með alla í kringum mig - það er reyndar ekki að virka of vel en ég kemst aðeins áfram samt. Verð að viðurkenna að eyrnatapparnir sem ég síðar fjárfesti í eru ekki notaðir á bókasafninu heldur heima hjá mér. Reyni að dempa óhljóðin úr börnunum mínum og vinum þeirra aðeins. Það virkar ágætlega en ókosturinn er sá helstur að þau hafa sjaldan meira við mig að tala en þegar ég heyri varla í þeim.

Núna er ég farin að hlusta á MP3 spilarann bara á meðan þau spila eða leika sér með vinum sínum í holinu eða í herbergjunum sínum. Ég er alveg hissa hvað það er að virka vel - á örugglega eftir að taka hann með mér á hlöðuna í framtíðinni. Sérstaklega þegar ég er að vinna á handbókasafninu, þar eru mestu lætin. Ekki í nemendum og safngestum heldur í starfsfólkinu. Hlátrasköllin á kaffistofunni og köllin í afgreiðslunni á milli starfsfólks eru lélegt grín. Og svo kemur þetta sama fólk og segir manni að hafa hljóð þegar maður hvíslar nokkur orð við vinkonu sína sem situr við sama borð.

Uss