Öll börn verða fyrir smásúrefnisminnkun í blóðinu við það að fæðast vegna þess að þetta er mjög erfið stund, þessar mínútur sem fæðingin tekur. Fóstrin eru bara svo vel undir þessa miklu raun búin, þau þola það og verða ekki fyrir neinum skaða. En ef einhver truflun verður, t.d. ef naflastrengur klemmist utan um hálsinn eða strengurinn fellur fram, þá er voðinn vís takist ekki að ná þeim fljótt út. Þetta getur gerst alls staðar þegar um er að ræða erfiðar fæðingar. Það er ekki alltaf hægt að sjá það fyrirfram og þess vegna kemur fyrir að þau verða fyrir það mikilli súrefnisröskun að þau hljóta af því skaða.
Tók þetta úr mbl.is í dag, varð hugsað til Lottu minnar. Naflastrengurinn var tvívafinn um hálsinn á henni er hún kom í heiminn. Það vissi ég reyndar ekki fyrr en tveimur tímum eftir að hún fæddist og kom niður af vökudeild (enda fyrirburi eins og bróðir hennar). Snillingarnir ljósmæðurnar sem tóku á móti henni vissu nákvæmlega hvað klukkan sló og björguðu krílinu mínu. Eftir á að hyggja man ég að önnur þeirra var með fingurinn þannig að hún hélt naflastrengum aðeins frá hálsinum hennar - hvernig? You do the math. Ég var með tvær ljósmæður í þessari fæðingu. Önnur var íslensk, en hin var pólskur nemi á Íslandi - fullnuma ljósmóðir frá sínu heimalandi samt og engin smástelpa. Ég fæ þeim seint fullþakkað fyrir að vera svona klárar á sínu sviði. Gæti ekki hugsað mér að Skottan mín væri ekki nákvæmlega eins og hún er - lítil dramadrottning með sínar ákveðnu skoðanir og loft í lungunum og ekki hrædd við að nota það til að sannfæra foreldra sína um að hún hafa ALLTAF rétt fyrir sér og fullvissu um eigið ágæti. Dæmi um það er þegar ég spurði hana, sem var skoppandi um öll gólf dansandi ballett, fjögurra ára gamla hvort hún vildi fara í ballettskóla (sem ég var reyndar ekki að spá í for real). Svarið kom um hæl "Nei ég kann þetta allt saman". Þar hafið þið það - hún var fullnuma í ballett fjögurra ára gömul og ekki orð um það meir.
Annað dæmi - í gær sagði hún, þetta er ekki Poweraid mamma, (var með nýtt bragð) jú sagði ég nei, jú, nei, jú - mamman tekur flöskuna og sýnir krílinu að á henni stendur POWERAID, NEI mamma þetta er ekki poweraid. I rest my case.
Ánægða mamman
Tók þetta úr mbl.is í dag, varð hugsað til Lottu minnar. Naflastrengurinn var tvívafinn um hálsinn á henni er hún kom í heiminn. Það vissi ég reyndar ekki fyrr en tveimur tímum eftir að hún fæddist og kom niður af vökudeild (enda fyrirburi eins og bróðir hennar). Snillingarnir ljósmæðurnar sem tóku á móti henni vissu nákvæmlega hvað klukkan sló og björguðu krílinu mínu. Eftir á að hyggja man ég að önnur þeirra var með fingurinn þannig að hún hélt naflastrengum aðeins frá hálsinum hennar - hvernig? You do the math. Ég var með tvær ljósmæður í þessari fæðingu. Önnur var íslensk, en hin var pólskur nemi á Íslandi - fullnuma ljósmóðir frá sínu heimalandi samt og engin smástelpa. Ég fæ þeim seint fullþakkað fyrir að vera svona klárar á sínu sviði. Gæti ekki hugsað mér að Skottan mín væri ekki nákvæmlega eins og hún er - lítil dramadrottning með sínar ákveðnu skoðanir og loft í lungunum og ekki hrædd við að nota það til að sannfæra foreldra sína um að hún hafa ALLTAF rétt fyrir sér og fullvissu um eigið ágæti. Dæmi um það er þegar ég spurði hana, sem var skoppandi um öll gólf dansandi ballett, fjögurra ára gamla hvort hún vildi fara í ballettskóla (sem ég var reyndar ekki að spá í for real). Svarið kom um hæl "Nei ég kann þetta allt saman". Þar hafið þið það - hún var fullnuma í ballett fjögurra ára gömul og ekki orð um það meir.
Annað dæmi - í gær sagði hún, þetta er ekki Poweraid mamma, (var með nýtt bragð) jú sagði ég nei, jú, nei, jú - mamman tekur flöskuna og sýnir krílinu að á henni stendur POWERAID, NEI mamma þetta er ekki poweraid. I rest my case.
Ánægða mamman
Ummæli
Við erum alla vega ennþá samferða :)
Lóa