Fara í aðalinnihald

Óþolinmæði

Við fjölskyldan erum ekkert svo óþolinmóð - bara svo lengi sem við fáum það sem við viljum strax.

Við höfum aldrei verið mikið í því að gefa afmælis- og jólagjafir fyrirfram, það kostar fólk oftast bara auka gjafir. Við höfum þá heldur bara gefið hvert öðru það sem vantar á þeirri stundu sem hugmyndin kemur upp. Þá eru afmælis- eða jólagjöfin bara minni í það skiptið. Mér þykja börnin mín líka dugleg að bíða eftir jólum og afmælum sínum þegar þau langar í eitthvað. Þó þau eigi pening þá rjúka þau ekki út og kaupa bókina, geisladiskinn, DVD myndina, tölvuleikinn, PetShop dýrið o.s.frv. sem þau langar í. Þau hinkra og athuga hvort þau fái það sem þau helst langar í - á jólum eða afmæli. Já svo lengi sem ekki eru níu mánuðir í jólin eða afmælið.

Við BH ákváðum á sínum tíma að vita ekki kynið á börnum okkar er ég bar þau undir belti (var reyndar aldrei með belti). Ég grínaðist með það þá að ég opnaði ekki jólapakkann minn fyrir jól! Og ef það er eitthvað sem ég hef lært á þessum fullt af árum sem við BH höfum verið saman, þá er það ÞOLINMÆÐI. Þær eru ófáar klukkustundirnar sem ég hef fengið að bíða eftir honum - ef það yrði tekið saman þá væri það sennilega talið í árum, frekar en mánuðum. Er að upplagi nefnilega mjög óþolinmóð - reyndi töluvert á þolrif foreldra minna sem barn. Gjörsamlega ómöguleg ef ég þurfti að bíða í fimm mínútur eftir einhverju.

Börnin mín hafa kannski þessa óþolinmæði í genunum því bæði ákváðu þau að koma í heiminn töluvert fyrir áætlaðan fæðingardag. Óþolinmóði sonur minn átti samkvæmt sónar að fæðast í dag - þ.e. 4. nóvember 1995. En hann ákvað að koma mánuði fyrr.

Batnandi fólki er best að lifa og höfum við þrjú lært að tileinka okkur ákveðna þolinmæði, held að BH hafi alltaf verið þolinmóður.

Annars er ég farin að spá í jólagjafir, gott að dreifa þessu svona. Líka gott að hafa augun opin því það er erfitt að finna sniðugar gjafir undir pressu. Er búin að kaupa þrjár jólagjafir, komin með hugmyndir að þremur í viðbót og líka með hugmynd fyrir erfiðustu tvær gjafirnar, þ.e. fyrir börnin mín, geri aðrir betur og nóvember rétt að byrja.

Let it snow

Ummæli

Nafnlaus sagði…
HÆ HÆ ég var líka sett á þessum degi 4.nóv með Huldu Karen en hún lét bíða eftir sér kom 12 nóv. Fyndið að við höfum verið settar sama dag bara ég nokkrum árum seinna. Kv Helga

Vinsælar færslur af þessu bloggi

svona keppnis...

Drengurinn byrjaði að æfa Frjálsar íþróttir núna í byrjun október. Gormurinn nær ekki að mæta á allar æfingar því fimleikarnir ganga fyrir og þetta rekst aðeins saman. En hann er duglegur að hlaupa milli og taka strætó og gerir eins og hann getur að komast á æfingar. Fyrsta mótið sem hann tekur þátt í var haldið í dag. Silfurmót ÍR í Laugardagshöll - yfir 500 krakkar mættir til leiks í öllum aldurshópum og greinum. KEB ákvað að keppa i 60m og 200m spretthlaupi og vildi sjá til með 800m hlaup. Við BH ætluðum að vera og sjá en misstum af 60m sprettinum þar sem hann kom fyrstur í mark í sínum riðli. Svo er farið eftir tíma og hann endaði í 7. sæti af 16 keppendum, ekki slæmt það :o) Hins vegar vorum við komin að kíkja á þá félaga þegar 200m hlaupið hófst og það var gaman að sjá þá strákana - allir að gera sitt besta. KEB var greinilega í sterkum riðli því það var sko hlaupið. Hann var annar mest allan tímann og þá hélt sá sem var þriðji að hann gæti bara komið framúr, KEB ekki sáttur þega...

Framtíðarsýn

Ég er pínu óróleg með að ég sjái hugsanlega fram í tímann, þessi framtíðarsýn mín er mjög sennileg. Hún er svona... Ég keyri Vesturlandsveginn á leið í bæinn, það er gott veður - sól og blár himinn - yndislegur vordagur. Tónlistin á háum styrk, ég með sólgleraugun, búin að hafa mig til, hárið fínt búin að klína spartli og lit á andlitið - syng með skemmtilegu lagi (sumir myndu segja gaula... ég held mig við syng). Að venju er hægri fóturinn aðeins þungur, búin að vera dugleg í ræktinni undanfarin ár... er alveg að sligast af vöðvum þess vegna, vöðvar eru þyngri en fita eins og allir vita ekki satt ? Bíllinn slefar í hundraðið... eða rúmlega það, sé það ekki vel í þessari sýn, eina sem skiptir máli er að drossían skröltir hraðar en 80 km/klst. Og auðvitað ryðst ég inn í radargeislann á þessum ljóshraða mínum og fljótlega blikka blá ljós fyrir aftan mig og ég neyðist til að hægja á skrjóðnum og renna ljúflega út á vegaöxlina. Ég lækka í tónlistinni, renni niður hliðarrúðunni og bíð...