Vorum vinkonurnar í Lágafellinu í göngutúr. Ákvað að taka ekki með mér lifrapylsu núna, frekar þurrt kjúklingahundanammi. Smá mistök, geri það ekki aftur. Ekki næstum því eins spennandi og "vel" lyktandi lifrapylsan.
Þetta gekk nú allt vel og hundurinn kom með mér heim. Í fyrradag er við fórum hitti hún tvo krumma. Hún óð að þeim og vildi svo gjarnan ná í þá. Þeim fannst nú ekki leiðinlegt að hrekkja hana. Svifu rétt fyrir ofan hana og settust rétt hjá henni til skiptis, flugu svo upp er hún stökk að þeim. Verst að hafa ekki videómyndavél. Hún kom er ég kallaði á hana - enda með lifrapylsuna í vasanum.
Núna hins vegar hitti hún aftur krumma - bara einn í þetta sinn. Ótrúlega spennandi að eltast við hann. Og það sem hann gat dregið hana um holt og hæðir. Veit ekki hvort þeirra hafði meira gaman að, grunar samt að krummi hafi hlegið meira að þessu hvolpaskotti sem átti ekki séns.
Ég stóð þarna á einum toppnum og kallaði á hana til mín er þau voru á sömu hæð, ekki séns - leit ekki á mig. Krummi er svo miklu skemmtilegri en ég og ég ekki vopnuð besta hundanamminu með góðu lyktinni. Mér var nú hætt að lítast á blikuna er tveir toppar skildu okkur að - ég ekki mjög fljót að hlaupa og úthaldið kannski ekki eins gott og það var eitt sinn. Ég er mest hrædd um að krummi láti vaða í kroppinn á henni, sýnist samt hann hafa meira gaman að leyfa henni að halda að hún geti hugsanlega náð honum. Það voru nokkur hundruð metrar á milli okkar þegar lengst var. Sem betur fer var ég með vindinn í bakið þannig að hún hefur örugglega heyrt í mér kallið. Reyndar líka fólkið í Höfðahverfinu og kannski þeir sem spiluðu golf líka. Vill til að ég er með þindina í lagi og get alveg kallað vel hátt.
En hún hlustaði ekkert á mig. Vesturlandsvegurinn fyrir neðan hana - sennilega samt lengra í burtu en ég hélt. Sá fyrir mér að hún myndi hlaupa í öfuga átt við mig og enda á veginum sem bakkelsi fyrir hrægamma - úff, ekki skemmtilegt.
Þegar Krummi fékk nóg og nennti ekki meir lét hann sig svífa letilega í burtu og flaug í átt að Lágafellskirkju. Hjúkk nú átti ég séns, kannski þurra óspennandi nammið togaði aðeins í hana núna. Kallaði aftur og vonaði að hún sneri sér við - sem hún gerði. Hljóp í rétta átt en hvarf í smá stund, því þarna eru hólar og hæðir. Smá stundin var dálítin tíma að líða og ég var að velta fyrir mér hvort hún myndi birtast aftur og hvort ég ætti að vaða á móti henni. Ákvað samt að gera það ekki því ég á engan séns í að vera sneggri en hún hvort sem er - betra að bíða á sama stað og vona að hún komi tilbaka.
Leit aðeins meira til hægri og þá var hún löngu komin í ljós - á harðaspani niður brekkuna og svo upp aftur til mín. Mikið var ég fegin, ekki alveg spennt fyrir að elta hundspott um hóla og hæðir. Þorði samt ekki að skilja hana eftir þannig að hún sæi mig ekki eins og Ásta var búin að leggja til. Viss um að hún hefði ekki endilega ratað tilbaka.
Note to self - taka almennilegt hundanammi (A.K.A. lifrapylsu) með í næstu lausagöngu!
Later
Þetta gekk nú allt vel og hundurinn kom með mér heim. Í fyrradag er við fórum hitti hún tvo krumma. Hún óð að þeim og vildi svo gjarnan ná í þá. Þeim fannst nú ekki leiðinlegt að hrekkja hana. Svifu rétt fyrir ofan hana og settust rétt hjá henni til skiptis, flugu svo upp er hún stökk að þeim. Verst að hafa ekki videómyndavél. Hún kom er ég kallaði á hana - enda með lifrapylsuna í vasanum.
Núna hins vegar hitti hún aftur krumma - bara einn í þetta sinn. Ótrúlega spennandi að eltast við hann. Og það sem hann gat dregið hana um holt og hæðir. Veit ekki hvort þeirra hafði meira gaman að, grunar samt að krummi hafi hlegið meira að þessu hvolpaskotti sem átti ekki séns.
Ég stóð þarna á einum toppnum og kallaði á hana til mín er þau voru á sömu hæð, ekki séns - leit ekki á mig. Krummi er svo miklu skemmtilegri en ég og ég ekki vopnuð besta hundanamminu með góðu lyktinni. Mér var nú hætt að lítast á blikuna er tveir toppar skildu okkur að - ég ekki mjög fljót að hlaupa og úthaldið kannski ekki eins gott og það var eitt sinn. Ég er mest hrædd um að krummi láti vaða í kroppinn á henni, sýnist samt hann hafa meira gaman að leyfa henni að halda að hún geti hugsanlega náð honum. Það voru nokkur hundruð metrar á milli okkar þegar lengst var. Sem betur fer var ég með vindinn í bakið þannig að hún hefur örugglega heyrt í mér kallið. Reyndar líka fólkið í Höfðahverfinu og kannski þeir sem spiluðu golf líka. Vill til að ég er með þindina í lagi og get alveg kallað vel hátt.
En hún hlustaði ekkert á mig. Vesturlandsvegurinn fyrir neðan hana - sennilega samt lengra í burtu en ég hélt. Sá fyrir mér að hún myndi hlaupa í öfuga átt við mig og enda á veginum sem bakkelsi fyrir hrægamma - úff, ekki skemmtilegt.
Þegar Krummi fékk nóg og nennti ekki meir lét hann sig svífa letilega í burtu og flaug í átt að Lágafellskirkju. Hjúkk nú átti ég séns, kannski þurra óspennandi nammið togaði aðeins í hana núna. Kallaði aftur og vonaði að hún sneri sér við - sem hún gerði. Hljóp í rétta átt en hvarf í smá stund, því þarna eru hólar og hæðir. Smá stundin var dálítin tíma að líða og ég var að velta fyrir mér hvort hún myndi birtast aftur og hvort ég ætti að vaða á móti henni. Ákvað samt að gera það ekki því ég á engan séns í að vera sneggri en hún hvort sem er - betra að bíða á sama stað og vona að hún komi tilbaka.
Leit aðeins meira til hægri og þá var hún löngu komin í ljós - á harðaspani niður brekkuna og svo upp aftur til mín. Mikið var ég fegin, ekki alveg spennt fyrir að elta hundspott um hóla og hæðir. Þorði samt ekki að skilja hana eftir þannig að hún sæi mig ekki eins og Ásta var búin að leggja til. Viss um að hún hefði ekki endilega ratað tilbaka.
Note to self - taka almennilegt hundanammi (A.K.A. lifrapylsu) með í næstu lausagöngu!
Later
Ummæli