Við spilum fjögur badminton á miðvikudagseftirmiðdögum. Ég, Beta, pabbi og Valli. Það er alltaf mikið fjör hjá okkur. Jafnastir eru leikirnir er við systurnar spilum saman á móti þeim mágunum.
Valli kemst ekki alltaf og þá erum við bara þrjú. Það er erfitt fyrir mig því ég er svona lélegust af þeim. Úthaldið er ekkert að sliga mig neitt - það er frekar skortur á því. Þannig að þegar maður er einn að spila allan völlinn þá verður maður fljótt þreyttur ef maður er vanur að hafa annan til að bakka sig upp.
Um daginn mætti Valli ekki - og ég þurfti að spila ein á móti Betu og pabba. Ég er rosalega ánægð ef ég næ einu stigi á móti þeim - hvað þá tveimur. Það er bara spilað upp í sjö þegar við spilum þrjú. Svona til að drepa ekki þann sem spilar einn, það á þá helst við mig :o) Í fyrsta leiknum sem ég þurfti að mæta þeim feðginum ein þá tók ég mig til og VANN þau með 7 stigum gegn einu eða tveimur. Brosið náði hringinn og ég gekk út af vellinum og kallaði yfir "Ég er farin heim og hætt, kem aldrei aftur - ég hætti á T0PPNUM."
Það gekk nú ekki eftir - hélt áfram að spila og hef mætt síðan þá. En lifi alveg á þessu að sjálfsögðu. Versta sem ég veit er að spila ein á móti Betu - hún pakkar mér saman ofan í kassa. Þegar föstu boltarnir fljúga yfir (á milljón kílómetra hraða) þá ber ég bara fyrir mig hendurnar og passa að fá þá ekki í augun! Það er rosa fínt að hafa hana með sér í liði bara - það hentar mér mun betur.
Fyrir viku síðan er við systurnar lékum saman á móti þeim félögum eins og oft áður kom sending yfir til okkar - borðliggjandi útaf og ég gekk í áttina að boltanum sem enn var á leið yfir. Sko - hef aldrei, hvorki fyrr né síðar, lent í því í badminton að það var stöngin - inn. Boltinn fór í stöngina, breytti um stefnu og í gólfið hjá mér. Ég reyndi nú eitthvað að rökræða þetta - var svona að reyna að gera öllum ljóst að þetta hlyti nú að vera ólöglegt - en það var ekki hlustað á mig. Það voru allir hlæjandi yfir að þetta hefði farið svona.
Í gær var tími - eftir tvo leiki var jafntefli og pabbi spyr hvort það sé Oddur - nei svara ég að venju það er Odda. Og í fyrsta sinn í tvö ár þá heyrir hann tuðið í dóttur sinni. "Odda - nei heyrðu nú - ekkert kvenfrelsiskjaftæði hér". Við feðginin ekki alveg á sömu blaðsíðunni. Það er ekkert nýtt. Ég vildi vita hvort ég ætti bara að spila í hlekkjum? Svona fyrst það var ekkert kvenfrelsi! Og í hvert sinn er ég ekki náði boltanum, aðeins of sein að hlaupa, þá kenndi ég alltaf hlekkjunum um. Svakalega þungir hlekkir eitthvað. Og að sjálfsögðu unnum við systurnar þann leik og ég mjög ánægð í ímynduðu hlekkjunum okkar með unninn leik.
Orðnar mjög öruggar með okkur, fengum fyrsta stigið í næsta leik þar á eftir. Áður en gefið er upp er alltaf kölluð staðan - svona svo allir séu með á henni. Trúið mér - pabbi er alveg með spes talningu, mjög duglegur að telja stigin sín með bónus og aukastigum. Stundum held ég að hann haldi að þetta sé eins og í körfuboltanum - 2 stig fyrir hvert skor. Þannig að það þarf að fylgjast extra vel með. Beta kallar EINN BURST - bara til að þeir viti að við ætlum að taka þennan leik í nefið og bursta þá. Og eftir það var allt hjá okkur tvö burst - þrjú burst o.s.frv. Verst að ég hló svo mikið að ég missti einbeitninguna og við það fóru nokkur stig í vaskinn. Tíminn búinn og næstu menn á völlinn mættir. Allt í einu var pressan orðin mikil því það voru komnir áhorfendur. Svo mín varð að taka sig á - og það tókst, rétt mörðum sigur. Ekkert nema karlar þarna og þeir hafa lúmskt gaman að því þegar við systurnar vinnum :o)
Verð að láta fylgja kvennasögur úr þessum tímum. Ég hef átt það til að láta í mér heyra - bæði ef ég er ánægð og ef ég er pirruð. Oft kallað upp NEI eða JÁ JÁ og svona garg út í loftið. Held samt að ég sé bara svona eins og allir hinir á öllum völlum. Í vetur hafa verið fjórar konur á velli fjögur (við erum á velli tvö). Lætin í þeim eru þvílík. Keppniskonur greinilega - spila til að vinna (en ekki hvað). Kunna þetta alveg, en köllin og gargið er þvílíkt þegar þær tapa bolta eða leik. Þetta kenndi mér alla vega að þegja ;o) Sérstaklega því ég geri mér alveg grein fyrir að þegar ég nota röddina á háa C-inu þá brestur hún oft - hef ekki fullan raddstyrk eftir síðasta skurð. Er bara fegin að röddin kom aftur eðlileg - tók dálítinn tíma, en hún kom aftur. Þannig að gargið í mér hefur minnkað í þessum tímum! En tuða nú dálítið samt svona í lægri hljóðum.
Í gær þegar ég mætti í tíma þá sat karl faðir minn á bekknum að bíða eftir liðinu og að tíminn myndi hefjast. Hann er aldrei kominn svona tímanlega - venjulega erum við öll að ryðjast inn þegar bjallan hringir, svona í seinna fallinu. Á vellinum "okkar" voru fjórar konur að spila. Þegar þær voru farnar og við vorum að ganga inn á völlinn sagði hann að hann hafi verið að bilast við að horfa á þær. Kunnu greinilega ekki mikið, beittu spöðunum ekki rétt og skoppuðu balletsporin sem eru svo fyndin hjá þeim sem ekki hafa æft mikið. Hann hafði bara ekki þolinmæði í þetta, var svo feginn þegar okkar tími byrjaði.
Later
Valli kemst ekki alltaf og þá erum við bara þrjú. Það er erfitt fyrir mig því ég er svona lélegust af þeim. Úthaldið er ekkert að sliga mig neitt - það er frekar skortur á því. Þannig að þegar maður er einn að spila allan völlinn þá verður maður fljótt þreyttur ef maður er vanur að hafa annan til að bakka sig upp.
Um daginn mætti Valli ekki - og ég þurfti að spila ein á móti Betu og pabba. Ég er rosalega ánægð ef ég næ einu stigi á móti þeim - hvað þá tveimur. Það er bara spilað upp í sjö þegar við spilum þrjú. Svona til að drepa ekki þann sem spilar einn, það á þá helst við mig :o) Í fyrsta leiknum sem ég þurfti að mæta þeim feðginum ein þá tók ég mig til og VANN þau með 7 stigum gegn einu eða tveimur. Brosið náði hringinn og ég gekk út af vellinum og kallaði yfir "Ég er farin heim og hætt, kem aldrei aftur - ég hætti á T0PPNUM."
Það gekk nú ekki eftir - hélt áfram að spila og hef mætt síðan þá. En lifi alveg á þessu að sjálfsögðu. Versta sem ég veit er að spila ein á móti Betu - hún pakkar mér saman ofan í kassa. Þegar föstu boltarnir fljúga yfir (á milljón kílómetra hraða) þá ber ég bara fyrir mig hendurnar og passa að fá þá ekki í augun! Það er rosa fínt að hafa hana með sér í liði bara - það hentar mér mun betur.
Fyrir viku síðan er við systurnar lékum saman á móti þeim félögum eins og oft áður kom sending yfir til okkar - borðliggjandi útaf og ég gekk í áttina að boltanum sem enn var á leið yfir. Sko - hef aldrei, hvorki fyrr né síðar, lent í því í badminton að það var stöngin - inn. Boltinn fór í stöngina, breytti um stefnu og í gólfið hjá mér. Ég reyndi nú eitthvað að rökræða þetta - var svona að reyna að gera öllum ljóst að þetta hlyti nú að vera ólöglegt - en það var ekki hlustað á mig. Það voru allir hlæjandi yfir að þetta hefði farið svona.
Í gær var tími - eftir tvo leiki var jafntefli og pabbi spyr hvort það sé Oddur - nei svara ég að venju það er Odda. Og í fyrsta sinn í tvö ár þá heyrir hann tuðið í dóttur sinni. "Odda - nei heyrðu nú - ekkert kvenfrelsiskjaftæði hér". Við feðginin ekki alveg á sömu blaðsíðunni. Það er ekkert nýtt. Ég vildi vita hvort ég ætti bara að spila í hlekkjum? Svona fyrst það var ekkert kvenfrelsi! Og í hvert sinn er ég ekki náði boltanum, aðeins of sein að hlaupa, þá kenndi ég alltaf hlekkjunum um. Svakalega þungir hlekkir eitthvað. Og að sjálfsögðu unnum við systurnar þann leik og ég mjög ánægð í ímynduðu hlekkjunum okkar með unninn leik.
Orðnar mjög öruggar með okkur, fengum fyrsta stigið í næsta leik þar á eftir. Áður en gefið er upp er alltaf kölluð staðan - svona svo allir séu með á henni. Trúið mér - pabbi er alveg með spes talningu, mjög duglegur að telja stigin sín með bónus og aukastigum. Stundum held ég að hann haldi að þetta sé eins og í körfuboltanum - 2 stig fyrir hvert skor. Þannig að það þarf að fylgjast extra vel með. Beta kallar EINN BURST - bara til að þeir viti að við ætlum að taka þennan leik í nefið og bursta þá. Og eftir það var allt hjá okkur tvö burst - þrjú burst o.s.frv. Verst að ég hló svo mikið að ég missti einbeitninguna og við það fóru nokkur stig í vaskinn. Tíminn búinn og næstu menn á völlinn mættir. Allt í einu var pressan orðin mikil því það voru komnir áhorfendur. Svo mín varð að taka sig á - og það tókst, rétt mörðum sigur. Ekkert nema karlar þarna og þeir hafa lúmskt gaman að því þegar við systurnar vinnum :o)
Verð að láta fylgja kvennasögur úr þessum tímum. Ég hef átt það til að láta í mér heyra - bæði ef ég er ánægð og ef ég er pirruð. Oft kallað upp NEI eða JÁ JÁ og svona garg út í loftið. Held samt að ég sé bara svona eins og allir hinir á öllum völlum. Í vetur hafa verið fjórar konur á velli fjögur (við erum á velli tvö). Lætin í þeim eru þvílík. Keppniskonur greinilega - spila til að vinna (en ekki hvað). Kunna þetta alveg, en köllin og gargið er þvílíkt þegar þær tapa bolta eða leik. Þetta kenndi mér alla vega að þegja ;o) Sérstaklega því ég geri mér alveg grein fyrir að þegar ég nota röddina á háa C-inu þá brestur hún oft - hef ekki fullan raddstyrk eftir síðasta skurð. Er bara fegin að röddin kom aftur eðlileg - tók dálítinn tíma, en hún kom aftur. Þannig að gargið í mér hefur minnkað í þessum tímum! En tuða nú dálítið samt svona í lægri hljóðum.
Í gær þegar ég mætti í tíma þá sat karl faðir minn á bekknum að bíða eftir liðinu og að tíminn myndi hefjast. Hann er aldrei kominn svona tímanlega - venjulega erum við öll að ryðjast inn þegar bjallan hringir, svona í seinna fallinu. Á vellinum "okkar" voru fjórar konur að spila. Þegar þær voru farnar og við vorum að ganga inn á völlinn sagði hann að hann hafi verið að bilast við að horfa á þær. Kunnu greinilega ekki mikið, beittu spöðunum ekki rétt og skoppuðu balletsporin sem eru svo fyndin hjá þeim sem ekki hafa æft mikið. Hann hafði bara ekki þolinmæði í þetta, var svo feginn þegar okkar tími byrjaði.
Later
Ummæli