Við mæðgurnar skelltum okkur norður til Akureyrar um síðustu helgi. Vorum svo að njóta þess að vera saman í skvísuferð. Flugum norður um kl. sex á föstudagskvöldið, flugið tekur aðeins 45 mínútur. Rétt náðum að spenna á okkur beltið og koma okkur fyrir, daman gerði heimanámið sitt og ég las í einhverju blaði. Ein flugfreyja um borð - hún talaði svo hratt að ég velti því fyrir mér hvort hún væri í akkorði, varla hægt að skilja orð sem hún sagði.
Svo þegar flugstjórinn sagði nokkur orð að venju mátti ég hafa mig alla við að skella ekki uppúr. Ég minntist ársins 1997, Florida, ég að versla í matinn í Publix, komin á kassa til að borga, verið að raða í poka fyrir mig. Gamli maðurinn sem afgreiddi mig, einu sinni sem oftar, bað mig um að segja nafnið mitt. Nei ekki Lóa - Kjartansdóttir, já fínt þetta hlaut að vera rétt manneskja sem rétti fram Visakortið. Hann var nefnilega búinn að reikna það út að ekki nokkur annar gæti sagt eftirnafnið mitt. Skítt með að það var mynd af mér á kortinu - reyndar svo ólík mér að 2x var ég hrædd um að afgreiðslufólk myndi klippa kortið, en það er önnur saga.
Þessi ágæti maður var búinn að toga upp úr mér hvaðan ég væri, og í eitt skipti sagði hann mér að sonur hans var flugstjóri og að sá sonur hafði tjáð föður sínum að íslenskir flugstjórar væru svo góðir með sig og montnir að það rigndi upp í nefið á þeim. Ég varð að staðfesta þá sögu því hún er sönn, reyndi að réttlæta mont þeirra með því að segja manninum að flugnám á Íslandi væri mjög dýrt og það þyrfti virkilega að leggja sig fram til að fá vinnu!
Þessi ágæti flugstjóri á leiðinni til Akureyrar minnti mig á þetta samtal því það heyrðist vel í gegnum hátalarakerfið hversu fullt nefið á honum var af vatni. Hann lauk ræðu sinni á að við myndum lenda eftir 15 mínútur - HA, við mæðgur litum hvor á aðra og flissuðum. Þetta var svo stutt flug að það tók því varla að setjast upp í vél.
Er við komum út úr flugstöðinni á Akureyri náðum við okkur í leigubíl og héldum á Hótel KEA. Ferðin kostaði rúmar 3000 krónur og fannst mér það heldur dýrt. Er við komum á hótelherbergið hringdi KBB í pabba sinn til að tilkynna að við værum komnar á áfangastað. Svo heyrði ég hana segja - Jú þetta er rosalega flott hótel, það er bleikt vatn í klósettinu, eitt stórt rúm og ruslafata :o)
Það er nú ekki hægt að segja að Akureyri sé líflegur bær svona yfir veturinn alla vega. Það opnar ósköp ekki neitt - nema búðirnar - fyrr en klukkan tvö. Þannig að við mæðgur sváfum lengi, fengum okkur morgunmat og röltum svo á bókasafnið, lásum þar í einn og hálfan tíma og röltum svo meira um. Kíktum á Minjasafnið eftir að hafa farið á flóamarkað þar sem KBB keypti notað Bratz dótt fyrir lítinn pening.
Var svo heppin að Inga systir hennar Magneu bauðst til að lána okkur bílinn sinn ef við vildum skreppa eitthvað sem ekki væri í göngufæri. Okkur langaði að kíkja í Jólagarðinn og þáðum það góða boð. Skottuðumst þangað seinnipartinn eftir að hafa náð í miðana í leikhúsið um kvöldið. Konan í miðasölunni tilkynnti okkur að sýningin hæfist kl. sjö, ehe eins gott, því ég hefði annars mætt klukkan átta. Höfðum þannig aðeins minni tíma og gátum ekki fengið okkur að borða fyrir sýningu, lofaði dömunni að við skyldum fá að borða eftir sýningu.
Það var rosa gaman að skoða í Jólahúsinu - en bara skoða - það er ofboðslega dýrt þarna. Við mæðgur ríghéldum um veskið okkar til að missa ekki fullt af peningum út, tókst það og drifum okkur heim í sturtu eftir að hafa skilað bílnum.
Músagildran er saga eftir Agatha Christie - svona morðasaga. KBB var svo spennt að hún var að missa sig á tímabili. Reyna eins og hún gat að finna út hver var morðinginn. Gekk ekki sem best því allir lágu undir grun og voru jafn líklegir og hver annar. Svo eftir sýningu var hún spriklandi ánægð með þetta allt saman og það varð hálfgert spennufall. Við vorum flottar á því eftir sýningu, gengum spariklæddar í snjónum og hálkunni á Hlölla-báta og keyptum okkur mat. Röltum svo heim á hótel, háttuðum okkur og settumst upp í rúm og átum bátana. Það er ekki erfitt að gera okkur til hæfis.
Á sunnudaginn áttum við flug heim kl. 13:40. Lítið hægt að gera á sunnudegi svo sem, svo við ákváðum að fara í sunnudagaskólann. Það var ágætt - fín líkamsrækt að trítla upp allar tröppurnar að kirkjunni. Enduðum svo bara á kaffihúsi í heitt kakó, smá chill áður en við héldum heim á leið. Við vorum ánægðar með ferðina. Þrátt fyrir að vera í svona rólegheitum og ekki miklum þeytingi á milli staða þá skemmti KBB sér rosalega vel og hafði það gott - brosti allan hringinn, og þá var tilganginum náð. Og já eitt enn - leigubíllinn að flugstöðinni kostaði aðeins rúmar 1300 krónur, það er ansi mikill munur á dag- og kvöldgjaldi þykir mér.
Later
Svo þegar flugstjórinn sagði nokkur orð að venju mátti ég hafa mig alla við að skella ekki uppúr. Ég minntist ársins 1997, Florida, ég að versla í matinn í Publix, komin á kassa til að borga, verið að raða í poka fyrir mig. Gamli maðurinn sem afgreiddi mig, einu sinni sem oftar, bað mig um að segja nafnið mitt. Nei ekki Lóa - Kjartansdóttir, já fínt þetta hlaut að vera rétt manneskja sem rétti fram Visakortið. Hann var nefnilega búinn að reikna það út að ekki nokkur annar gæti sagt eftirnafnið mitt. Skítt með að það var mynd af mér á kortinu - reyndar svo ólík mér að 2x var ég hrædd um að afgreiðslufólk myndi klippa kortið, en það er önnur saga.
Þessi ágæti maður var búinn að toga upp úr mér hvaðan ég væri, og í eitt skipti sagði hann mér að sonur hans var flugstjóri og að sá sonur hafði tjáð föður sínum að íslenskir flugstjórar væru svo góðir með sig og montnir að það rigndi upp í nefið á þeim. Ég varð að staðfesta þá sögu því hún er sönn, reyndi að réttlæta mont þeirra með því að segja manninum að flugnám á Íslandi væri mjög dýrt og það þyrfti virkilega að leggja sig fram til að fá vinnu!
Þessi ágæti flugstjóri á leiðinni til Akureyrar minnti mig á þetta samtal því það heyrðist vel í gegnum hátalarakerfið hversu fullt nefið á honum var af vatni. Hann lauk ræðu sinni á að við myndum lenda eftir 15 mínútur - HA, við mæðgur litum hvor á aðra og flissuðum. Þetta var svo stutt flug að það tók því varla að setjast upp í vél.
Er við komum út úr flugstöðinni á Akureyri náðum við okkur í leigubíl og héldum á Hótel KEA. Ferðin kostaði rúmar 3000 krónur og fannst mér það heldur dýrt. Er við komum á hótelherbergið hringdi KBB í pabba sinn til að tilkynna að við værum komnar á áfangastað. Svo heyrði ég hana segja - Jú þetta er rosalega flott hótel, það er bleikt vatn í klósettinu, eitt stórt rúm og ruslafata :o)
Það er nú ekki hægt að segja að Akureyri sé líflegur bær svona yfir veturinn alla vega. Það opnar ósköp ekki neitt - nema búðirnar - fyrr en klukkan tvö. Þannig að við mæðgur sváfum lengi, fengum okkur morgunmat og röltum svo á bókasafnið, lásum þar í einn og hálfan tíma og röltum svo meira um. Kíktum á Minjasafnið eftir að hafa farið á flóamarkað þar sem KBB keypti notað Bratz dótt fyrir lítinn pening.
Var svo heppin að Inga systir hennar Magneu bauðst til að lána okkur bílinn sinn ef við vildum skreppa eitthvað sem ekki væri í göngufæri. Okkur langaði að kíkja í Jólagarðinn og þáðum það góða boð. Skottuðumst þangað seinnipartinn eftir að hafa náð í miðana í leikhúsið um kvöldið. Konan í miðasölunni tilkynnti okkur að sýningin hæfist kl. sjö, ehe eins gott, því ég hefði annars mætt klukkan átta. Höfðum þannig aðeins minni tíma og gátum ekki fengið okkur að borða fyrir sýningu, lofaði dömunni að við skyldum fá að borða eftir sýningu.
Það var rosa gaman að skoða í Jólahúsinu - en bara skoða - það er ofboðslega dýrt þarna. Við mæðgur ríghéldum um veskið okkar til að missa ekki fullt af peningum út, tókst það og drifum okkur heim í sturtu eftir að hafa skilað bílnum.
Músagildran er saga eftir Agatha Christie - svona morðasaga. KBB var svo spennt að hún var að missa sig á tímabili. Reyna eins og hún gat að finna út hver var morðinginn. Gekk ekki sem best því allir lágu undir grun og voru jafn líklegir og hver annar. Svo eftir sýningu var hún spriklandi ánægð með þetta allt saman og það varð hálfgert spennufall. Við vorum flottar á því eftir sýningu, gengum spariklæddar í snjónum og hálkunni á Hlölla-báta og keyptum okkur mat. Röltum svo heim á hótel, háttuðum okkur og settumst upp í rúm og átum bátana. Það er ekki erfitt að gera okkur til hæfis.
Á sunnudaginn áttum við flug heim kl. 13:40. Lítið hægt að gera á sunnudegi svo sem, svo við ákváðum að fara í sunnudagaskólann. Það var ágætt - fín líkamsrækt að trítla upp allar tröppurnar að kirkjunni. Enduðum svo bara á kaffihúsi í heitt kakó, smá chill áður en við héldum heim á leið. Við vorum ánægðar með ferðina. Þrátt fyrir að vera í svona rólegheitum og ekki miklum þeytingi á milli staða þá skemmti KBB sér rosalega vel og hafði það gott - brosti allan hringinn, og þá var tilganginum náð. Og já eitt enn - leigubíllinn að flugstöðinni kostaði aðeins rúmar 1300 krónur, það er ansi mikill munur á dag- og kvöldgjaldi þykir mér.
Later
Ummæli