Við BH fórum á hvolpanámskeið í gær - tíma númer 2. Þar var innkall æft. Það er svona með því erfiðara sem Husky hundar þurfa að sætta sig við. Þ.e. að koma þegar kallað er á þá. Sjálfstæðið og þrjóskan er alveg að fara með þessa tegund. Við höfum nú samt ekki lent í því ennþá að hún komi ekki þegar við köllum á hana. Enda með gott nammi til að verðlauna hana, lifrapylsan er best.
Okkur var kennt að ef hundurinn ætlar ekki að láta ná sér, kemur ekki þegar kallað er á hann, jafnvel hlaupið í burtu, þá á maður bara að taka á rás í hina áttina. Þá koma þeir á eftir manni. Þeir vilja ekki verða eftir. Ef þeir koma ekki þá heldur þá á maður bara að fela sig og athuga hvort þeir fari ekki að skima eftir manni, þá kallar maður á hundinn án þess að láta hann samt sjá sig. Leyfa honum bara að hafa fyrir þessu. Hundurinn á nefnilega að passa að týna ekki fólkinu sínu, fólkið á ekki að þurfa að passa upp á hundinn. Þó fólkið geri það samt vissulega.
Fórum eftir námskeiðið í kjötsúpu til mömmu. Þar biðu krakkarnir, búnir að borða. Kjötsúpa er svona með því betra sem við fáum. Man ekki hvort barnið það var sem vildi endilega fá kjösúpu hjá ömmu af því það er svo góður matur. Og þegar amman sagðist ætla að bjóða okkur einn daginn og hafa kjötsúpu í matinn - var stungið upp á jólunum kannski, það væri gott. Amman taldi nú að það yrði ekki þá - bara einn góðan veðurdag. Og höfum við oft verið boðin í súpu síðan.
Við KEB fórum í Lágafellið í dag til að æfa Ronju í innkalli. Það gekk svona ljómandi vel. Við reyndum öll trikkin - snerum við án þess að láta hana vita, fórum ekki sömu leið og venjulega. Þetta gekk allt vel - hún fylgir okkur alveg og fylgist með okkur. Bíður ef hún er komin langt.
Svo þegar við vorum komin nánast að bílnum tilbaka þá var hún mjög upptekin við að þefa mikið af einhverju spennandi út í móa. KEB ætlaði að kalla á hana í eitt sinn í viðbót en hún hlustaði alls ekki. Leit ekki einu sinni upp. Við ákváðum því að ganga rösklega áfram en hún kom samt ekki. Jafnvel ekki þó hann kallaði aftur. Þannig að nú ákváðum við mæðginin að fela okkur bara. Hlupum út í móa og lögðumst flöt við lítil tré. Hún sá okkur ekki en virtist standa á sama. Svo þegar ég sá að hún var aðeins byrjuð að leita en gekki í áttina frá okkur þá kallaði ég á hana án þess að hún sæi mig og hún kom hlaupandi. Steinhissa á þessum kjánum sem lágu þarna í snjónum og fögnuðu henni mikið.
Það má segja að við höfum prófað allt sem okkur var kennt í gær í einum göngutúr, nokkuð vel af sér vikið.
Later
Okkur var kennt að ef hundurinn ætlar ekki að láta ná sér, kemur ekki þegar kallað er á hann, jafnvel hlaupið í burtu, þá á maður bara að taka á rás í hina áttina. Þá koma þeir á eftir manni. Þeir vilja ekki verða eftir. Ef þeir koma ekki þá heldur þá á maður bara að fela sig og athuga hvort þeir fari ekki að skima eftir manni, þá kallar maður á hundinn án þess að láta hann samt sjá sig. Leyfa honum bara að hafa fyrir þessu. Hundurinn á nefnilega að passa að týna ekki fólkinu sínu, fólkið á ekki að þurfa að passa upp á hundinn. Þó fólkið geri það samt vissulega.
Fórum eftir námskeiðið í kjötsúpu til mömmu. Þar biðu krakkarnir, búnir að borða. Kjötsúpa er svona með því betra sem við fáum. Man ekki hvort barnið það var sem vildi endilega fá kjösúpu hjá ömmu af því það er svo góður matur. Og þegar amman sagðist ætla að bjóða okkur einn daginn og hafa kjötsúpu í matinn - var stungið upp á jólunum kannski, það væri gott. Amman taldi nú að það yrði ekki þá - bara einn góðan veðurdag. Og höfum við oft verið boðin í súpu síðan.
Við KEB fórum í Lágafellið í dag til að æfa Ronju í innkalli. Það gekk svona ljómandi vel. Við reyndum öll trikkin - snerum við án þess að láta hana vita, fórum ekki sömu leið og venjulega. Þetta gekk allt vel - hún fylgir okkur alveg og fylgist með okkur. Bíður ef hún er komin langt.
Svo þegar við vorum komin nánast að bílnum tilbaka þá var hún mjög upptekin við að þefa mikið af einhverju spennandi út í móa. KEB ætlaði að kalla á hana í eitt sinn í viðbót en hún hlustaði alls ekki. Leit ekki einu sinni upp. Við ákváðum því að ganga rösklega áfram en hún kom samt ekki. Jafnvel ekki þó hann kallaði aftur. Þannig að nú ákváðum við mæðginin að fela okkur bara. Hlupum út í móa og lögðumst flöt við lítil tré. Hún sá okkur ekki en virtist standa á sama. Svo þegar ég sá að hún var aðeins byrjuð að leita en gekki í áttina frá okkur þá kallaði ég á hana án þess að hún sæi mig og hún kom hlaupandi. Steinhissa á þessum kjánum sem lágu þarna í snjónum og fögnuðu henni mikið.
Það má segja að við höfum prófað allt sem okkur var kennt í gær í einum göngutúr, nokkuð vel af sér vikið.
Later
Ummæli