Ég er...

öfgafemínistabeljuforréttindakelling - já alla vega ef ég hlusta á ákveðna karlmenn sem eru ósparir á álit sitt víða á sínum eigin bloggsíðum og í athugasemdum á öðrum síðum. Ástæðan fyrir því að ég er öfgafemínistabeljuforréttindakelling er einföld. Ég vil svo gjarnan að dóttir mín fái sömu tækifæri í lífinu og sonur minn. Ég vil svo gjarnan að hún geti orðið forsætisráðherra einn daginn ef hún kærir sig um að stefna þangað. Ég vil það jafnmikið og að hún geti valið að fara í Iðnskólann og lært hárgreiðslu eins og hún talaði um fyrr í haust. Ég vil að hún, eins og sonur minn, fái tækifæri til að stefna þangað sem hún kærir sig um. Svo er allt annað mál hvort hún komist á þann stað sem hún stefnir - ég vil bara að hún fái tækifæri.

Fyrir þó nokkru síðan sat ég á spjalli við föðurömmu mína og afa. Verð að viðurkenna að það fauk í mig - ég varð pirruð. Þau stóðu þarna yfir mér gömlu hjónin og fullyrtu að konur hefðu bara ekkert í stjórnunarstöður að gera. Konur eru lélegir yfirmenn, það er þeirra skoðun, þeirra persónulega reynsla.
Ég vann hjá Hans Petersen í mörg ár. Þar voru meirihluti starfsmanna konur, framkvæmdarstjórinn kona og margir yfirmenn konur. Karlmenn voru líka í stjórnunarstöðum. Þar var karlaklúbbur starfræktur, þeir hittust og gerðu ýmislegt skemmtilegt saman. Oft eru það konur innan fyrirtækja sem taka sig þannig saman - en hjá þessu fyrirtæki voru það þá konur innan ákveðinna deilda sem héldu hópinn, því þær voru of margar til að vera bara með einn klúbb kannski.
Það sem ég er að reyna að segja er að þær konur sem þarna voru yfirmenn voru jafn misjafnar og þeir karlmenn sem sinntu yfirmannsstöðum. Það kom kyni þeirra lítið við hvort hroki og leiðindi einkenndu stjórnunarstílinn eða almenn skynsemi og virðing fyrir starfsfólki. Flest þetta fólk allt saman sinnti starfi sínu ágætlega. Framkvæmdarstjórinn brosti og bauð góðann daginn, þekkti fólk með nafni, en átti það líka til að vera hörð á sínu. Mamma hefur unnið hjá tveimur olíufyrirtækjum, þar rignir svo rosalega uppí nefið á forstjórum og yfirmönnum (sumum) að þeir bjóða ekki samstarfsfólki í lægri stöðum góðann daginn. Er það góður stjórnunarstíll - eru þeir hæfir til að hafa mannaforráð á sinni könnu? Svo eru aðrir yfirmenn (flestir karlmenn) sem leika á alls oddi og fólki þykir gott að vinna með þeim.

Eftir að hafa lýst mig mjög ósammála föðurforeldrum mínum benti ég þeim á að ég ætti son og ég ætti dóttur. Hann svona ligeglad og mátulega sáttur við sitt, alltaf keppnismaður en þó hóflega metnaðargjarn á köflum. Hún vill öllu ráða, stjórna og verkvitið er töluvert meira í þeim litla kroppi en bróður hennar. Alveg síðan hún var í gæslu hjá dagmóður, í leikskóla og nú í skóla fæ ég að heyra hvað hún er röggsöm, laðar önnur börn að sér og er dugleg að koma hlutum í verk án þess að vaða yfir aðra krakka. Ég benti þeim á að ég vildi að þau fengju sömu tækifæri, ég vil ekki að umhverfið dragi úr hennar þörf fyrir að láta að sér kveða og ýti undir að hann geri það. Bara af því að annað barnið er stúlka og hitt drengur. Ég vil að það sé ýtt undir það hjá þeim báðum og þau fái svo að velja hvort þau nýti sér það. Það hentar ekkert öllum og það er líka bara allt í lagi, við þurfum ekki öll að vera í hæstu stöðu hjá fyrirtækjum til að sanna okkur.

Dóttir mín spurði mig um daginn hvað ég hefði ætlað að verða þegar ég yrði stór. Svarið var ekki flókið - minn draumur var alltaf að vera flugmaður (flugkona). Helst langaði mig að fljúga herþotum - (ekkert mjög veruleikafirrt). Hraði var alltaf minn veikleiki - í dag æli ég ef ég spái í þessar þotur - maginn myndi ekki höndla þetta. Hún spurði mig strax, af hverju ég væri þá ekki flugmaður????? Ég átti ekkert svar. Tuðaði bara eitthvað um að það væri svo dýrt.
Við erum ekki svo líkar mæðgurnar - alla vega ekki eins - hún nefnilega er miklu meiri kona en ég verð nokkurn tímann. Hún hefur sagst ætla að verða flugfreyja - ekki flugmaður - hún er svo mikil dama þessi elska.

Nú hefur það heyrst að konur eigi að hætta þessu kerlingavæli (It is my blog and I´ll cry if I want to) þær hafi alveg jafnmikið val og karlmenn. Í orði er það rétt en raunin er sú að leið kvenna að hæstu stöðum þjóðfélagsins er skrikkjóttari en karla. Um leið og þær eru giftar (í sambúð) og eignast börn þá einhvern veginn er það svo að þær taka þá ábyrgð á sig. Bæði börnin og heimilið verður þeirra ábyrgð að mestu leyti. Þannig virðist það vera víða, þekki samt mörg heimili þar sem foreldrar deila þessu jafnt. Þvottur, uppvask og barnastúss jafnt á hendi föður og móður. En þau heimili eru í miklum minnihluta í mínum kunningjahópi. Ég heyri oftar að feður tali um að þeir geti nú ekki sótt á leikskólann því hann verði að vinna lengur. Mæti ekki á skólafundi eða skemmtanir því vinnan gengur fyrir. o.s.frv. Þetta kannski líka spurning um að þjóðfélagið okkar er ekki mjög fjölskylduvænt - fólk er að drekkja sér í vinnu alla vikuna til að ná endum saman, og er svo að sofa úr sér þreytuna um helgar - ef það er svo heppið að vera ekki að vinna um helgar.
Til að vera sanngjörn má nú líka alveg nefna að margir karlmenn eru úttaugaðir vegna álags bæði við að standa sig í vinnu og til að afla tekna fyrir heimilið. Margir sem eru að kikna undan því að standa sig svo fjölskylda þeirra hafi það sem best. Veit ekki betur en að það komi reglulega ungir karlmenn á slysó með brjóstverki sem úrskurðaðir eru kvíðaverkir hreinlega. Talandi um langvarandi álag.

Ég er þeirrar skoðunar að þessar þrætur sem eru í gangi núna í þjóðfélaginu séu toppurinn á ísjakanum - ræturnar á vandanum eru svo miklu dýpri. Viðhorf okkar sjálfra eru mjög rótgróin og við gerum okkur ekki alveg grein fyrir því. Ég er ekki alveg saklaus af þannig viðhorfum og stend sjálfa mig að því stundum að vera með fordóma þegar ég ætti kannski að líta mér nær.

Ég er semsagt öfgafemínistabeljuforréttindakelling því ég vil að stúlkur og drengir hafi jöfn tækifæri.

Öfgafemínstabeljuforréttindakelling (og er stolt af því) :o)