Allir fæðingargangar fullir og konur að hrúgast margar í sama herbergi eins og var áður. Ég var að lesa blöðin áðan og hugsaði með mér að ég vorkenndi nú ekki konum að komast ekki Hreiðrið. Bölvað endalaust væl, buhu allt þarf að vera svo náttúrulegt og rólegt og frábært og æðislegt - mig flökrar stundum hvað fólk getur verið væmið eitthvað og ekki harkað bara af sér.
En bíðum við - hvernig var þetta hjá mér? Jú sko ég komst aldrei í Hreiðrið og veit því bara af afspurn hversu gott og notalegt það er. Og ég er mjög fylgjandi því að konur geti notfært sér það. Ég og börnin mín erum ekki annáluð fyrir þolinmæði á þessum meðgöngutíma. Þau komu nefnilega bæði mánuði fyrir áætlaðan fæðingartíma og þar með eru þau talin fyrirburar og fá ekki tækifæri til að komast í hreiðrið og heim innan sólarhrings. Við fengum að gista á fæðingarganginum fína. Það var mjög ólíkt þessi tvö skipti.
Þegar KEB fæddist var svona pínu gamaldags bragur á þessu. Börnin voru inni á vöggustofu þegar gestir fengu að kíkja í heimsókn, en voru hjá mæðrum sínum þess á milli. Það var fullur gangurinn af konum og börnum þeirra. Við vorum þrjár í þriggja manna stofu og ég held að ég hafi kynnst fjórum konum áður en ég fékk heimfararleyfi. Ég var í fyrsta sinn á spítala - því þetta er bara sjúkrahús - og mér leið ekkert sérstaklega vel innan um allt þetta fólk. Hjúkkurnar sem ég lenti á voru ekki að bæta mér dvölina neitt mikið. Og þegar loks rann upp þriðji dagur og ég mátti fara heim samkvæmt öllu var ég alveg tilbúin að yfirgefa kraðakið þarna. EEEEnnnn sko það hafði ekkert verið fylgst með okkur mæðginum sérstaklega, við nefnilega mjög kurteis og spök. Það fer ekki mikið fyrir okkur. Það hafði gleymst að vigta krílið þann tíma sem við vorum þarna og því kom ekki ljós fyrr en ég var klædd og tilbúin að fara að krakkinn hafði ekkert þyngst. Snáðinn léttist frekar en hitt og nú þurfti að athuga málið. Jú, hann fékk voða lítið að drekka - ég kunni ekkert á þetta allt saman og hann bara svangur og sáttur, svaf mikið og lét lítið í sér heyra. Þannið að þó ég hefði nóg fyrir fjórbura þá var þetta staðan og mér ráðlagt að vera lengur. LENGUR - ég var alveg búin að fá nóg. Allt of mikið af fólki, ekkert næði og hjúkkur sem mér fannst leiðinlegar og frekar. Þannig að með kökk í hálsinum og tárin í augunum varð ég að segja BH að ég kæmi ekki heim núna. Var í rúminu við gluggann og sneri baki í liðið meira og minna þessa tvo auka daga sem ég þurfti að vera lengur.
En nú breyttist þetta aðeins því hjúkkurnar voru meðvitaðar um vitleysinginn sem ekki gaf barninu sínu að drekka. Um nóttina var komin ný vakt og leiðindahjúkkupakkið farið heima sofa. Það heyrðist smá tíst í drengnum og ég tek hann upp og ætla að gefa honum - reyna að fita hann og þyngja. Rétt komin með hann í hendurnar þegar birtist í hurðinni hjúkka sem ég hafði ekki séð áður. Ung, yndisleg kona sem greip af mér snáðann og sagði mér að elta sig. Svo sátum við saman og gáfum honum mjólk - nenni ekki að lýsa því öllu saman, of langt mál. Í stuttu máli þá uppgötvaði sonurinn hvað það er gott að vera saddur að hann hefur aldrei nokkurn tímann sleppt úr máltíð síðan. Og honum er mjög umhugað um að allir aðrir séu saddir líka - bæði dýr og menn.
Með þessari hjálp og eftirfylgni hjúkrunarkvennana þyngdist guttinn og við komumst heim á endanum. En þessi troðfulli fæðingargangur var ekki að virka vel á mig. Allt of mikið af fólki - grenjandi börnum og lítið næði. Þær stofur sem nógu stórar eru fyrir sex rúm eru venjulega aðeins með fjórum rúmum, en á þessum tíma þurfti að bæta við rúmum. Spáið í að vera með nýfætt barn innan um fimm aðrar mæður með sín nýfæddu börn. Og svo heimsóknir á öllum tímum þrátt fyrir auglýstan heimsóknartíma. Við lifðum þetta nú samt af og engin langtímaáhrif hrjá okkur mæðgin í dag.
Ekki var mér sleppt heim innan þriggja daga er dóttirin kom í heiminn. Neibb á fæðingarganginn skyldum við mæðgur fara. Hreiðurgerð varð að bíða þar til við kæmum heim bara. En þetta var mikið öðruvísi. Nú máttu feður koma og vera eins mikið og þeir vildu - ekki á næturnar samt. Við fórum í stofu þar sem fjögur rúm voru - sex komast fyrir þar. Fyrir lágu þrjár konur á stofunni. Ein var fljót að koma sér - nennti ekki að hanga þarna. Ein útlensk (ekki fordómar að minnast á það) og vá lætin í ættingjum hennar. Pabbinn hossaði barninu þvílíkt að ég hef ekki séð annað eins - eldra barnið þeirra var á útopnu og Amman talaði svo hátt og mikið og hratt að ég forðaði mér, lætin voru þvílík. Er ég kom inn aðeins aftur til að ná í eitthvað þá var eldra barnið þeirra að gera kollhnís í mínu rúmi - HALLÓ. En sem betur fer fór þessi kona líka strax og eins sú þriðja. Eftir sátum við mæðgur einar í sex manna stofu. Og einar fengum við að vera þessa þrjá daga. Þetta var eins og í draugabæ. Við vorum þrjár sængurkonur á öllum ganginum þessa daga. Það var ferlega nice og við fengum mikla athygli og umhyggju. Þær höfðu nægan tíma hjúkkurnar til að snúast í kringum okkur sem þarna vorum. Bara rólegheit og þægilegt - mikill munur frá fyrri reynslu minni.
Fórum heim á réttum tíma og þegar ég var að kveðja sá ég nokkrar af þeim sem mér var svo illa við í fyrra skiptið mæta á vakt. Litla sem ég var fegin að komast heim í kjallarann okkar
Þetta flaug í gegnum huga minn er ég las um allt vælið í sambandi við Hreiðrið. Þannig að ég skipti um skoðun, þessi auma ríkisstjórn má gjarnan semja í hvelli við ljósmæður svo þær fái mannsæmandi laun í samræmi við menntun sína. Og nýbakaðar mæður eiga að geta verið í rólegheitum áður en þær fara heim.
Mom
En bíðum við - hvernig var þetta hjá mér? Jú sko ég komst aldrei í Hreiðrið og veit því bara af afspurn hversu gott og notalegt það er. Og ég er mjög fylgjandi því að konur geti notfært sér það. Ég og börnin mín erum ekki annáluð fyrir þolinmæði á þessum meðgöngutíma. Þau komu nefnilega bæði mánuði fyrir áætlaðan fæðingartíma og þar með eru þau talin fyrirburar og fá ekki tækifæri til að komast í hreiðrið og heim innan sólarhrings. Við fengum að gista á fæðingarganginum fína. Það var mjög ólíkt þessi tvö skipti.
Þegar KEB fæddist var svona pínu gamaldags bragur á þessu. Börnin voru inni á vöggustofu þegar gestir fengu að kíkja í heimsókn, en voru hjá mæðrum sínum þess á milli. Það var fullur gangurinn af konum og börnum þeirra. Við vorum þrjár í þriggja manna stofu og ég held að ég hafi kynnst fjórum konum áður en ég fékk heimfararleyfi. Ég var í fyrsta sinn á spítala - því þetta er bara sjúkrahús - og mér leið ekkert sérstaklega vel innan um allt þetta fólk. Hjúkkurnar sem ég lenti á voru ekki að bæta mér dvölina neitt mikið. Og þegar loks rann upp þriðji dagur og ég mátti fara heim samkvæmt öllu var ég alveg tilbúin að yfirgefa kraðakið þarna. EEEEnnnn sko það hafði ekkert verið fylgst með okkur mæðginum sérstaklega, við nefnilega mjög kurteis og spök. Það fer ekki mikið fyrir okkur. Það hafði gleymst að vigta krílið þann tíma sem við vorum þarna og því kom ekki ljós fyrr en ég var klædd og tilbúin að fara að krakkinn hafði ekkert þyngst. Snáðinn léttist frekar en hitt og nú þurfti að athuga málið. Jú, hann fékk voða lítið að drekka - ég kunni ekkert á þetta allt saman og hann bara svangur og sáttur, svaf mikið og lét lítið í sér heyra. Þannið að þó ég hefði nóg fyrir fjórbura þá var þetta staðan og mér ráðlagt að vera lengur. LENGUR - ég var alveg búin að fá nóg. Allt of mikið af fólki, ekkert næði og hjúkkur sem mér fannst leiðinlegar og frekar. Þannig að með kökk í hálsinum og tárin í augunum varð ég að segja BH að ég kæmi ekki heim núna. Var í rúminu við gluggann og sneri baki í liðið meira og minna þessa tvo auka daga sem ég þurfti að vera lengur.
En nú breyttist þetta aðeins því hjúkkurnar voru meðvitaðar um vitleysinginn sem ekki gaf barninu sínu að drekka. Um nóttina var komin ný vakt og leiðindahjúkkupakkið farið heima sofa. Það heyrðist smá tíst í drengnum og ég tek hann upp og ætla að gefa honum - reyna að fita hann og þyngja. Rétt komin með hann í hendurnar þegar birtist í hurðinni hjúkka sem ég hafði ekki séð áður. Ung, yndisleg kona sem greip af mér snáðann og sagði mér að elta sig. Svo sátum við saman og gáfum honum mjólk - nenni ekki að lýsa því öllu saman, of langt mál. Í stuttu máli þá uppgötvaði sonurinn hvað það er gott að vera saddur að hann hefur aldrei nokkurn tímann sleppt úr máltíð síðan. Og honum er mjög umhugað um að allir aðrir séu saddir líka - bæði dýr og menn.
Með þessari hjálp og eftirfylgni hjúkrunarkvennana þyngdist guttinn og við komumst heim á endanum. En þessi troðfulli fæðingargangur var ekki að virka vel á mig. Allt of mikið af fólki - grenjandi börnum og lítið næði. Þær stofur sem nógu stórar eru fyrir sex rúm eru venjulega aðeins með fjórum rúmum, en á þessum tíma þurfti að bæta við rúmum. Spáið í að vera með nýfætt barn innan um fimm aðrar mæður með sín nýfæddu börn. Og svo heimsóknir á öllum tímum þrátt fyrir auglýstan heimsóknartíma. Við lifðum þetta nú samt af og engin langtímaáhrif hrjá okkur mæðgin í dag.
Ekki var mér sleppt heim innan þriggja daga er dóttirin kom í heiminn. Neibb á fæðingarganginn skyldum við mæðgur fara. Hreiðurgerð varð að bíða þar til við kæmum heim bara. En þetta var mikið öðruvísi. Nú máttu feður koma og vera eins mikið og þeir vildu - ekki á næturnar samt. Við fórum í stofu þar sem fjögur rúm voru - sex komast fyrir þar. Fyrir lágu þrjár konur á stofunni. Ein var fljót að koma sér - nennti ekki að hanga þarna. Ein útlensk (ekki fordómar að minnast á það) og vá lætin í ættingjum hennar. Pabbinn hossaði barninu þvílíkt að ég hef ekki séð annað eins - eldra barnið þeirra var á útopnu og Amman talaði svo hátt og mikið og hratt að ég forðaði mér, lætin voru þvílík. Er ég kom inn aðeins aftur til að ná í eitthvað þá var eldra barnið þeirra að gera kollhnís í mínu rúmi - HALLÓ. En sem betur fer fór þessi kona líka strax og eins sú þriðja. Eftir sátum við mæðgur einar í sex manna stofu. Og einar fengum við að vera þessa þrjá daga. Þetta var eins og í draugabæ. Við vorum þrjár sængurkonur á öllum ganginum þessa daga. Það var ferlega nice og við fengum mikla athygli og umhyggju. Þær höfðu nægan tíma hjúkkurnar til að snúast í kringum okkur sem þarna vorum. Bara rólegheit og þægilegt - mikill munur frá fyrri reynslu minni.
Fórum heim á réttum tíma og þegar ég var að kveðja sá ég nokkrar af þeim sem mér var svo illa við í fyrra skiptið mæta á vakt. Litla sem ég var fegin að komast heim í kjallarann okkar
Þetta flaug í gegnum huga minn er ég las um allt vælið í sambandi við Hreiðrið. Þannig að ég skipti um skoðun, þessi auma ríkisstjórn má gjarnan semja í hvelli við ljósmæður svo þær fái mannsæmandi laun í samræmi við menntun sína. Og nýbakaðar mæður eiga að geta verið í rólegheitum áður en þær fara heim.
Mom
Ummæli