Draumórar

Ég hef oft velt því fyrir mér af hverju ég var ekki fædd á 18. -19. öld. Það hefði verið svo rosalega tilvalið. Hef svo gjörsamlega vöxtinn í alla flottu kjólana sem voru í gangi þá. En ekki fyrir mjónufötin í dag, er ekki alveg þessi spýta sem krafist er af kvenfólki í dag. Nefndi þetta við BH áðan við morgunverðarborðið - vorum að hlæja að þessu. Hann var fljótur að uppgötva að sennilega hefði það ekki skipt neinu máli því á þeim tíma hefði ég sennilega ekki fengið neitt að éta hvort sem er. Æ já einmitt, í hvert sinn sem ég hef hugsað um alla fínu kjólana sem ég hefði kannski passað í frá 18. og 19. öldinni þá hef ég endað á því að hugsa sem svo að sennilega, mjög líklega, hefði ég þá verið grindhoruð og skítug með lús ef ég hefði lifað á þeim tíma. Ætti enga fína kjóla né ríka forfeður. En maður má alltaf láta sig dreyma.

Bæti því við til gamans að í eina skiptið sem ég hef farið út að máta föt og verið hæstánægð með að passa í allt var þegar ég var að velja mér brúðarkjól. Þeir voru svona mátulega í sniðinu eins og gömlu flottu kjólarnir frá fyrri tíð.

Au Revoir