Tíst...

Gengur ágætlega að gera það sem ég vil vera búin með fyrir miðvikudaginn. Sultaði í gær og kláraði það. Þreif í dag, þó ég viti alveg hvernig þetta verður hjá mér á morgun - skítugt. Nú bíður mín lopapeysa sem ég á aðeins eftir að festa tölurnar á. Græja það núna bara - glápi á eitthvað í sjónvarpinu á meðan. Á morgun þarf ég að klára að græja allt sem viðkemur Danmerkurferð frumburðarins. Svo þarf líka að klára allt sem heitir mánaðarmót hjá Rögg og hérna heima. Ætla í garðinn á eftir líka og eftir matinn. Ekki veitir af - aðeins smá andlitslyfting áður en ég fer og verð óvinnufær í smá tíma. Hugsa að ég láti öðrum fjölskyldumeðlimum eftir að slá grasið. Sé til.

BH er nú ekki byrjaður á því sem hann ætlar að græja fyrir mig. En það verður vonandi gert á eftir. Veit af fenginni reynslu að ég get ekki lesið uppdópuð og vitlaus að drepast í hálsinum. Þannig að ég dreif mig á bókasafnið og tók hljóðbækur. Maður verður að bjarga sér. Því miður sé ég ekki að ég geti eða nenni að hafa hjá mér eitthvað til að glápa á bíómyndir. Verð bara að vona að það sé eitthvað af viti á stöð 2 og bíórásinni og að í herberginu sé ekki einhver sem þolir illa "hávaðann" í sjónvarpinu eins og áttræða þýska (yndislega) konan sem deildi með mér herbergi síðast. Ég er svona að vona að hljóðbækurnar stytti mér stundir. Ekki mikið úrval á bókasafninu hérna í Mos - SBK benti mér á blindrabókasafnið en ég fer þangað næst ef ég ætla að ná mér í hljóðbækur. Náði í nokkrar, flestar á ensku. Spillti ekki fyrir að þegar ég spjallaði við HMS í gær þá var hún að lofa í hástert eina söguna sem ég hafði gripið með mér. Ætli ég verði ekki háð svona hljóðbókum núna. Stundum nefnilega vildi ég að ég gæti lesið um leið og ég gerði eitthvað annað - t.d. festa tölur á lopapeysu :o)

BH ætlar því að koma þessum sögum á ipod sem ég fæ til umráða og á örugglega aldrei eftir að skila aftur. Ásamt tónlist og einhverju. Allt gert til að tíminn líði hraðar, er strax farin að hlakka til að komast heim aftur. Ég geri ráð fyrir að koma heim aftur á föstudaginn - tveir dagar og þá er manni sparkað heim aftur. Hjúkk - miklu betra að jafna sig heima. Þá hreyfir maður sig meira og er fljótari að koma til. Ég alla vega, af fenginni reynslu, veit að ég hangi í rúminu á spítalanum og er komin með í bakið og með legusár því ég nenni ekki að skoppa um gangana eða í setustofuna. Svo ég vonast til að koma heim á föstudaginn til að geta tekið þátt í partýum helgarinnar - já eða bara til að hafa það kósý heima.

Mitt helsta áhyggjuefni í kringum þetta allt saman eru raddböndin - höndla það ekki að þau verði fyrir hnjaski. Hvernig á ég að hvæsa á hunda, börn og eiginmann og halda þeim í skefjum ef ég A) get ekki talað nema eitthvað hvísl eða B) verð svo skrækróma að fólk hlær sig máttlaust ef ég segi orð ? Slapp síðast betur en áhorfðist sem betur fer og nú vona ég að "meiddin" séu nógu aftarlega á hálsinum til að raddböndin séu alveg óhult fyrir hnífnum. Vitiði hvað er erfitt að vera með alveg kraftlausa rödd. Er ekki að tala um smá hæsi, ekki einu sinni svæsið hæsi - heldur alveg máttlausa rödd. IT IS HARD PEOPLE! Held að ég hafi hrætt raddböndin í gang síðast með garginu í mér - þurfti eitthvað að skammast.

Lopapeysan er að kalla á mig - best að festa þessar tölur, þá get ég strikað enn eitt verkefni af listanum mínum fína :o)

Later