Fór með Úlfinn í gær í augnskoðun. KBB átti að vera mætt á karatemót kl. 13:20 og ég skutlaði henni til vinkonu sinni til að fá far. Rauk svo í Víðidalinn og vonaðist til að fáir væru að bíða og að ég gæti bara rokið inn og fljótt út aftur. Mætt þangað kl. 12:40. spurði konuna í miðasölunni hvort ég kæmist ekki með hundinn í augskoðun og hvar í húsinu hún væri. Bara hérna - og enginn hundur nálægt að bíða - YES. Svo sagði hún læknirinn kemur úr mat kl. 13:30. OHH svo ég mátti drífa mig bara heim aftur með hundinn og rjúka í Egilshöllina og sjá dótturina taka þátt í sínu fyrsta móti í karate.
Hún lenti í þriðja sæti og var þokkalega sátt við það. Flottir krakkar þarna, margir að keppa í fyrsta sinn. Þetta var félagsmót og allt gert til að hafa sanngjarnt fyrir krakkana. Keppt eftir aldri og beltaröð.
Svo dreif ég mig heim aftur sótti Úlfinn út í garð til HMS og DH. þar voru hundarnir bundnir við snúrustaur og höfðu það notalegt á meðan bræðurnir og AFD unnu hörðum höndum að því að moka og moka. Þar er verið að fara setja pall og heitan pott og fínerí. Við verðum þar ef við erum ekki heima er þið kíkið í heimsókn ;o)
Ronju fannst algjört svindl að vera bundin þarna. Það eru nefnileg hænur í garðinum fyrir neðan hjá þeim hjónum. Hún skildi ekki þessa vonsku að hafa hana bundna. Hún gleymdi sér aðeins eitt skipti og rauk af stað í áttina að matnum - en komst ekki langt. Sem betur fer því annars hefði slátrun átt sér stað í Arnartanganum!
Ég greip Úlfinn minn og brunaði með hann aftur í Víðidalinn. Og eins og mig grunaði þá voru allir mættir í þetta sinn. Mjög margir að bíða. Fullt af Husky eigendum sem gaman var að spjalla við og svo hitti ég gamlan vinnufélaga sem gaman var að hitta líka. Svo klukkutíminn leið hratt. En ég var á tánum allann tímann. Úlfurinn minn og óöryggið hans ætlar að vera vandamál. Hann var strax kominn á urrvaktina og var um sig.
Ég var ein og þurfti því að sinna honum um leið og ég beið eftir afgreiðslu og á meðan ég talaði við konuna í afgreiðslunni. Ég er augljóslega með hund sem er tilbúinn að verja sig og gefur skýr merki þar um. Ætti ekki að fara framhjá neinum (þó ég verði alltaf jafnhissa á ljúflingnum mínum) og því skil ég ekki þegar fólk passar ekki sína hunda. Ég þarf að gera það fyrir fólk. Ung kona með Irish setter að bíða líka og hún hélt sínum hundi ekki í hæfilegri fjarlægð. Stytti ekki tauminn og hélt honum ekki þétt að sér. Ég hins vegar gerði það. Þannig að ég gekk á milli þeirra ítrekað þegar mér fannst þeir í of miklu návígi. Úlfur gerði sitt besta til að kíkja framhjá en ég passaði þá að færa mig alltaf á milli aftur. Svona gekk þetta þar til gaur benti dömunni á að halda sínum hundi fjær og vera ekki að pirra Úlf. Takk fyrir það. Hann hefur örugglega haldið að þetta gæti endað illa annars.
þegar kom svo að mér að fá pappíra og það allt var konan sem setur augndropa í kvikindin farin út með Huldu sem var með tíu stykki úti í bíl. Hún kom ekki með þá alla í einu inn. Svo ég varð að bíða við borðið lengur - heppna ég, stöðugur straumur af hundum og ég gat ekki farið frá. Mér var því boðið að vera fyrir innan borðið og fá þar frið. Það þáði ég að sjálfsögðu :o) Þar stóðum við voffi minn og höfðum það kósí. Ég hélt honum sitjandi og liggjandi með nammibitum sem hann var spriklandi ánægður með og hegðaði sér bara fínt. Var nett á tánum en hegðaði sér samt vel.
Það gekk að koma dropum í augun hans - þeir eru settir til að víkka út sjáöldrin. Læknirinn sér þá betur það sem hann þarf að sjá. Hundarnir verða verulega viðkvæmir fyrir ljósi og því nauðsynlegt að hlífa þeim við því í einhvern tíma eftir heimsóknina. Okkur gekk ágætlega að bíða þennan klukkutíma en ég er alltaf jafnhissa á fólki sem er með hunda og leyfir þeim að vaða í andlitið á öðrum hundum. Ég settist hjá vinkonu minni sem ég hef ekki séð í fleiri ár til að spjalla. Hún sat við borð aðeins frá öllum. Á næsta borði sat fólk með ljósan labrador hund. Ég skipti mér ekki af þeim - og spáði ekki í þau. Þau voru það langt frá okkur, en samt nálægt. Næsta sem ég veit (sný baki í þau) er að Úlfur byrjar að urra lágt.
Svo ég lít á hundinn til að vita hvað gangi að honum og lít svo við og sé að labradorinn, sem var í flexitaum, er kominn í nefið á Úlfi. Lít þá að á fólkið hans og sé að þau brosa bara og finnst æðislegt að hundurinn þeirra sé að kynnast nýjum hundum og kósí bara. Svo ég segi þeim vinsamlegast að taka hundinn því ég sé með hund sem sé var um sig og ég geti ekki ábyrgst hvað gerist. Svo þau taka krílið sitt til sín og ekkert mál. En ég bara skil ekki þessa áráttu fólks að geta ekki haldið dýrunum sínum hjá sér. Hundar eru ekki fólk. Hundar þurfa ekki að "spjalla" við aðra hunda sem þeir sjá svo aldrei aftur.
Ég var á tánum með Úlfinn minn allann tímann og hélt honum hjá mér með góðu. Bara nammi og talaði við hann á rólegu nótunum. Gekk bara ljómandi vel, svona þegar fólk var ekki að ota dýrunum sínum að okkur :o)
Svo komum við inn til lækninsins og Úlfur var ekki hrifinn. Var óöryggið uppmálað, engin Ronja til að sýna honum að þetta væri nú í fínu lagi. Hún er svo miklu öruggari með sig og óhrædd við nýtt fólk. Þarna var myrkur og gaurinn með skrýtnar græjur. Úlfur var ekki hrifinn af því að vera láta glenna upp á sér augun og streittist aðeins á móti. Svo þegar læknirinn settu græju á hausinn á sér með ljósi og skoðaði vinstra augað var honum öllum lokið. Ekki nóg með það heldur ætlaði hann í hægra augað líka. Ég hélt honum og talaði við hann, með tilbúið nammi en honum fannst þetta komið gott og gaf lækninum góða viðvörun, svona fyrst hann var ekki að fatta allar hinar. YUP Úlfur urraði, gelti lágt og glefsaði í átt til læknisins :o/ Allt í einni lotu og var snöggur. Læknirinn öllu vanur og skammaði Úlf, og það gerði ég líka reyndar. Ég bað lækninn margfaldlega afsökunar - átti alls ekki von á þessu. Læknirinn tók þessu vel en sagði að hann þyrfti tvær sekúndur í viðbót. Sem hann fékk - ég hélt í kríla minn (svona eins og ég væri að faðma hann) og talaði við hann stöðugt á krúttnótunum. Greyið lét sig hafa fimm sekúndur í viðbót og uppskar mikið hrós. Held hann hafi gefið lítið fyrir það samt. Bara dauðfeginn að komast út.
Og ég var dauðfegin líka og ennþá meira spriklandi himinlifandi að Úlfurinn minn er með hrein augu og Ronjan líka. Við erum svo ánægð með það. Hins vegar ákvað ég strax er ég gekk út að við þetta verður ekki búið. Ég þarf að lesa mér eitthvað til og fá aðstoð með þetta stress og óöryggi í Úlfi. Slæmt fyrir hann og okkur að hann geti ekki treyst okkur til að vita best. Það vita allir sem hann þekkja hversu yndislegur og ljúfur hann er. Þeir sem fá hins vegar meðferðina "aðgerð óöryggi" eru ekki sannfærðir - því Úlfur er ansi sannfærandi þegar hann setur upp "passaðu þig" svipinn.
Sönnunargagn A má sjá efst í þessum pistli :o)
Svo er hann svo lítill hérna núna. Annað augað er ennþá með fulla útvíkkun en hitt svona til hálfs. Svo hann er ennþá mjög næmur fyrir ljósinu og það er ekki gott finnst mér. Ætla að fá upplýsingar um hvort þetta sé eðlilegt. Hann hegðar sér ekki eðlilega. Hann er of rólegur og eins og hann sé slappur. Lá við svefnganginn þegar ég kom fram í morgun. Nennti ekki að hreyfa höfuðið strax til að líta á mig einu sinni, en lét sig hafa það. En stóð ekki upp eða neitt. Við erum að tala um hundinn sem kallar á okkur ef við erum ekki nógu snögg að drífa okkur fram eftir að hann heyrir að við erum vöknuð. Og svo skoppar hann í kringum okkur eins og skopparakringla á meðan við heilsum. Ekki í þetta sinn - ósköp eitthvað ekki eins og hann á að sér að vera. Ætla að heyra í einhverjum sem hefur reynslu af þessu. Ronja var ekki svona - enda hennar augnskoðun síðasta vetur. Fórum að kvöldi til í niðamyrkri og það birti ekki fyrr en á hádegi daginn eftir. Tókum ekki eftir neinu með hana.
Ég var svo almennileg að draga fyrir allt hérna í stofunni svo það væri ekki eins bjart. En hann lá bara í forstofunni í gærkvöldi. Held jafnvel að honum hafi verið skuggalega heitt bara - það er heitt hérna með alla glugga lokaða. Nenni ekki að fá öskuna meira inn en ég þarf :o)
Ok - þetta er orðið jafnlangt og BA ritgerðin mín á að vera...
LateRRRR
Ummæli