Var hérna heima í dag þegar Úlfur byrjar að spangóla þvílíkt ámátlega hérna úti - kíki á þau og hann situr á kofanum og teygir höfuðið upp og gólar út í loftið. Er til eitthvað skemmtilegra en að eiga úlf í garðinum sínum?
Þau voru nú ekki til fyrirmyndar í dag skötuhjúin hérna í 1b. Heyri allt í einu brjáluð urr og læti. Opna út á pall og hvæsi á þau, það er alltaf nóg til að þau hætti. Ekki í þetta sinn þó því þau heyrðu ekkert í mér, allt of upptekin við að kála hvort öðru. það eru bein þarna úti sem þeim þykja spennandi og grunar mig að Úlfur hafi fengið nóg af því að Ronja einokar þau eða svona leyfir honum að naga í pínu stund þegar henni hentar. Það er jú bóndadagurinn og því sjálfsagt að bóndinn fái að hafa sitt í friði, þó ekki nema þennan eina dag og kannski afmælisdaginn líka.
Þau hlustuðu ekkert á mig þó ég væri komin út á pall, út í garð, uppað gerðinu, inn í gerðið. Með sitthvort bananabúntið í eyrunum og föst saman á andlitunum. Ronja var búin að bíta sig fasta á neðri kjálkann á krílinu og vonda ég fatta það ekki nógu snemma að láta hann í friði en vaða aftan að henni. Þau sneru þannig að hentugast var fyrir mig að rífa í rassgatið á Úlfi greyinu sem var fastur gegn vilja sínum. Eftir á að hyggja átti ég að sjálfsögðu að drífa mig í að rífa hana upp á afturfótunum svo hún myndi sleppa.
Þau eru kreisí sko - ég voga mér ekki á milli þeirra með hendurnar þegar allt er í aksjóni en reyni samt svona að mjaka mér í þá stöðu að vera á milli. Endaði þannig að ég komst á milli þeirra og ákvað að rífa Ronju upp og leggja hana niður. Hún var ekkert að hlusta á mig og þegar ég tek í hana verður hún bara reið og hótar mér glefsi. Ég á stuttermabolnum og ekki tilbúin í svona átök, hvæsi á hana svo hún lá kyrr - starði í augun á henni með reiðisvipinn - tók svo í kinnarnar hennar (ekki með neinum látum) til að hún gæti örugglega ekki notað fallegu tennurnar sínar á mig. Tek það fram að hún myndi ekki voga sér að sökkva tönnum í mig þegar hún er búin að ná áttum. Enda steinlá hún þarna og ég sá hvernig hún mýktist öll og lá bara undirgefin greyið. En hún virðist gleyma sér í látunum samt því miður. Málið var að ég hafði vit á að passa að vaða ekki þannig í hana að hún myndi bíta mig litla kvikindið á henni - það er eins gott að þekkja sína hunda og kunna að taka á þeim. Ég fékk ekki svo litla æfingu þegar hún var hvolpur - hún er með skap, það vantar ekkert.
Þegar ég tók þau í göngutúr í Víðidalnum á meðan heimasætan skellti sér á hestbak, tók ég eftir því að Úlfur hafði greinilega tekið vel á því líka því tíkin er með bitfar í andlitinu eftir hann. Hann hefur náð að sökkva einni vígtönn í hana - svo hann hefur svarað fyrir sig á bóndadaginn blessaður.
Ákvað að prófa að fara með þau inn í hesthús og mér til undrunar þá var Ronja ekki aðalhrekkjupúkinn. Þau voru bæði alveg að fara á límingunum því það er svo góð lykt þarna og allt svo spennó. En Úlfur gerði sér lítið fyrir og lyfti sér upp á móti einum hestinum og nartaði í hann og svo náði hann þessu aftur. Hesturinn færði sig ekki einu sinni svo varla hefur þetta verið slæmt - þau voru bæði í bandi samt og allt svoleiðis. Svo er spurning hvort Úlfur hafi verið stressaður þarna eða svona yfirnáttúrlega spenntur því allt var svo æðislegt. Hann titraði bara - skalf - ég ætla að giska á að allt hafi verið spennó :o)
Later
Þau voru nú ekki til fyrirmyndar í dag skötuhjúin hérna í 1b. Heyri allt í einu brjáluð urr og læti. Opna út á pall og hvæsi á þau, það er alltaf nóg til að þau hætti. Ekki í þetta sinn þó því þau heyrðu ekkert í mér, allt of upptekin við að kála hvort öðru. það eru bein þarna úti sem þeim þykja spennandi og grunar mig að Úlfur hafi fengið nóg af því að Ronja einokar þau eða svona leyfir honum að naga í pínu stund þegar henni hentar. Það er jú bóndadagurinn og því sjálfsagt að bóndinn fái að hafa sitt í friði, þó ekki nema þennan eina dag og kannski afmælisdaginn líka.
Þau hlustuðu ekkert á mig þó ég væri komin út á pall, út í garð, uppað gerðinu, inn í gerðið. Með sitthvort bananabúntið í eyrunum og föst saman á andlitunum. Ronja var búin að bíta sig fasta á neðri kjálkann á krílinu og vonda ég fatta það ekki nógu snemma að láta hann í friði en vaða aftan að henni. Þau sneru þannig að hentugast var fyrir mig að rífa í rassgatið á Úlfi greyinu sem var fastur gegn vilja sínum. Eftir á að hyggja átti ég að sjálfsögðu að drífa mig í að rífa hana upp á afturfótunum svo hún myndi sleppa.
Þau eru kreisí sko - ég voga mér ekki á milli þeirra með hendurnar þegar allt er í aksjóni en reyni samt svona að mjaka mér í þá stöðu að vera á milli. Endaði þannig að ég komst á milli þeirra og ákvað að rífa Ronju upp og leggja hana niður. Hún var ekkert að hlusta á mig og þegar ég tek í hana verður hún bara reið og hótar mér glefsi. Ég á stuttermabolnum og ekki tilbúin í svona átök, hvæsi á hana svo hún lá kyrr - starði í augun á henni með reiðisvipinn - tók svo í kinnarnar hennar (ekki með neinum látum) til að hún gæti örugglega ekki notað fallegu tennurnar sínar á mig. Tek það fram að hún myndi ekki voga sér að sökkva tönnum í mig þegar hún er búin að ná áttum. Enda steinlá hún þarna og ég sá hvernig hún mýktist öll og lá bara undirgefin greyið. En hún virðist gleyma sér í látunum samt því miður. Málið var að ég hafði vit á að passa að vaða ekki þannig í hana að hún myndi bíta mig litla kvikindið á henni - það er eins gott að þekkja sína hunda og kunna að taka á þeim. Ég fékk ekki svo litla æfingu þegar hún var hvolpur - hún er með skap, það vantar ekkert.
Þegar ég tók þau í göngutúr í Víðidalnum á meðan heimasætan skellti sér á hestbak, tók ég eftir því að Úlfur hafði greinilega tekið vel á því líka því tíkin er með bitfar í andlitinu eftir hann. Hann hefur náð að sökkva einni vígtönn í hana - svo hann hefur svarað fyrir sig á bóndadaginn blessaður.
Ákvað að prófa að fara með þau inn í hesthús og mér til undrunar þá var Ronja ekki aðalhrekkjupúkinn. Þau voru bæði alveg að fara á límingunum því það er svo góð lykt þarna og allt svo spennó. En Úlfur gerði sér lítið fyrir og lyfti sér upp á móti einum hestinum og nartaði í hann og svo náði hann þessu aftur. Hesturinn færði sig ekki einu sinni svo varla hefur þetta verið slæmt - þau voru bæði í bandi samt og allt svoleiðis. Svo er spurning hvort Úlfur hafi verið stressaður þarna eða svona yfirnáttúrlega spenntur því allt var svo æðislegt. Hann titraði bara - skalf - ég ætla að giska á að allt hafi verið spennó :o)
Later
Ummæli