Var eitthvað að myndast við að sinna hundunum hérna í dag - á svona hundaþraut - leikfang. Maður felur mat í því og svo eiga þau að leysa þrautina til að komast í matinn. Lét Úlf bíða á meðan Ronja spólaði á þessu og fann bitana sem ætlaðir voru henni. Hún kann þetta allt saman - svo vön!
Svo var komið að Úlfi að fá að reyna sig og Ronja átti að bíða - ekki hennar sterka hlið en hún kann það alveg samt. Hann svona trítlaði í kringum þetta og var að skoða málið, sjá hvað ætti eiginlega að gera við þetta og til hvers. Allt í einu tek ég eftir því að hann urrar lágt í átt að Ronju sem enn sat og beið. En hún hafði sett hausinn svona niður samt og horfði stíft á hann. Svona eins og hún vildi segja honum að hypja sig - þetta væri hennar og hennar einnar. Ég fer að skammast í þeim - neija á hann og hvæsi á hana - missti allt í bál og brand og þau sýndu tennur og réðust á hvort annað í miklum ham. URR - VOFF og mikil læti, og líka NEI og hvæs í mér. Allt í bland. Það hefur örugglega verið gaman að vera fyrir utan húsið í göngutúr og heyra ósköpin sem gengu á innandyra. Þetta tók nú fljótt af - var að segja þeim við matarborðið frá þessu áðan og KEB spurði - hver vann. Nú ég vann - henti Úlfi inn í búr og Ronju inn í forstofu og lokaði. Tók þrautina og allt búið.
Litla frekjutíkin hérna er að dominera krílið (sem reyndar er nánast orðin jafnstór og hún) - Ýlfrar frekjulega á hann til að ná af honum nagbeini sem ég lét hann hafa - það er ekki nóg að láta hana hafa það gamla og nýtt líka - hún bara VERÐUR að fá hans bein líka.
Greyið er að taka tennur og því verður hann að hafa eitthvað til að naga. Nærfötin okkar og sokkar, einn brjóstahaldari, tuskur og fleira svona sem honum finnst gott að ná sér í og jappla á er ekki í boði. Hann er mjög duglegur að laumast í slíkt og snöggur að koma sér í burtu þegar hann heyrir einhvern nálgast. Það virðist eitthvað flækjast fyrir heimilisfólkinu hér að loka inn í þvottahús. Hann er ansi góður í að toga sokka og nærföt úr þvottakörfunni í gegnum litlu götin - þolinmæðin í einum hundi.
Hann er orðinn svo stór að það lítur út fyrir að hann verði ansi vígalegur rakka :o) Hann er töluvert stærri en allir hvolpar sem við höfum séð sem fæddir eru á sama tíma. Okkur finnst það ekkert voða leiðinlegt - vegur upp á móti ljúfa skapinu hans, eitthvað þarf hann að hafa til að verða ekki undir þessi elska.
Kalla hann happy camper og hana frekjutík - það lýsir þeim ágætlega. Þau eru svo fyndin. Kom að þeim í holinu áðan þar sem hún lá á maganum með höfuðið fram á fæturna og hann hafði komið sér svona þægilega fyrir, fyrir aftan hana með hausinn og annan framfótinn á bakinu á henni - svona lágu þau. Bara ekki nógu lengi til að ég næði að smella af!
Later
Svo var komið að Úlfi að fá að reyna sig og Ronja átti að bíða - ekki hennar sterka hlið en hún kann það alveg samt. Hann svona trítlaði í kringum þetta og var að skoða málið, sjá hvað ætti eiginlega að gera við þetta og til hvers. Allt í einu tek ég eftir því að hann urrar lágt í átt að Ronju sem enn sat og beið. En hún hafði sett hausinn svona niður samt og horfði stíft á hann. Svona eins og hún vildi segja honum að hypja sig - þetta væri hennar og hennar einnar. Ég fer að skammast í þeim - neija á hann og hvæsi á hana - missti allt í bál og brand og þau sýndu tennur og réðust á hvort annað í miklum ham. URR - VOFF og mikil læti, og líka NEI og hvæs í mér. Allt í bland. Það hefur örugglega verið gaman að vera fyrir utan húsið í göngutúr og heyra ósköpin sem gengu á innandyra. Þetta tók nú fljótt af - var að segja þeim við matarborðið frá þessu áðan og KEB spurði - hver vann. Nú ég vann - henti Úlfi inn í búr og Ronju inn í forstofu og lokaði. Tók þrautina og allt búið.
Litla frekjutíkin hérna er að dominera krílið (sem reyndar er nánast orðin jafnstór og hún) - Ýlfrar frekjulega á hann til að ná af honum nagbeini sem ég lét hann hafa - það er ekki nóg að láta hana hafa það gamla og nýtt líka - hún bara VERÐUR að fá hans bein líka.
Greyið er að taka tennur og því verður hann að hafa eitthvað til að naga. Nærfötin okkar og sokkar, einn brjóstahaldari, tuskur og fleira svona sem honum finnst gott að ná sér í og jappla á er ekki í boði. Hann er mjög duglegur að laumast í slíkt og snöggur að koma sér í burtu þegar hann heyrir einhvern nálgast. Það virðist eitthvað flækjast fyrir heimilisfólkinu hér að loka inn í þvottahús. Hann er ansi góður í að toga sokka og nærföt úr þvottakörfunni í gegnum litlu götin - þolinmæðin í einum hundi.
Hann er orðinn svo stór að það lítur út fyrir að hann verði ansi vígalegur rakka :o) Hann er töluvert stærri en allir hvolpar sem við höfum séð sem fæddir eru á sama tíma. Okkur finnst það ekkert voða leiðinlegt - vegur upp á móti ljúfa skapinu hans, eitthvað þarf hann að hafa til að verða ekki undir þessi elska.
Kalla hann happy camper og hana frekjutík - það lýsir þeim ágætlega. Þau eru svo fyndin. Kom að þeim í holinu áðan þar sem hún lá á maganum með höfuðið fram á fæturna og hann hafði komið sér svona þægilega fyrir, fyrir aftan hana með hausinn og annan framfótinn á bakinu á henni - svona lágu þau. Bara ekki nógu lengi til að ég næði að smella af!
Later
Ummæli