Fórum um helgina með hundana að Helgufossi. Það var svo fínt veður hérna í bænum, ætlaði ekki að nenna að klæða mig almennilega minnug þess að vera að kafna á Helgafellinu um daginn. Sem betur fer tók ég vettlinga og var með buffið um hausinn. Það gustaði vel þarna uppfrá og eins gott að vera sæmilega klæddur. Tókum fullt af skemmtilegum myndum - nokkrar þeirra setti ég á flickr. BH setur líka inn hjá sér svona eina og eina eftir að hafa unnið þær og gert þær úber flottar :o)
Það er svo gaman að þessum voffum, þau eru svo ólík. Hún valtar yfir hann reglulega, kemur á seinna hundraðinu og keyrir hann niður. Greyið var farið að trítla að fótum okkar ef hann spottaði hana koma. Vitandi að hún myndi ekki reyna að keyra okkur niður. En mest voru þau þau í eltingaleik - hann elti hana á röndum þar sem hún flaug yfir snævilagðan móan (vá smá skáldleg bara). Litli flækjufóturinn minn endasteyptist reglulega í snjóinn. Þarna var mest harðfenni og því auðvelt fyrir þau að hlaupa. En víða var mjúkur snjór líka og þar steyptust þau á nefið ef þau voru á hlaupum. Ronja steyptist líka niður. Verst fannst okkur að sjá að þar sem lækirnir eru undir snjónum gátu þau lent í þeim og átt erfitt með að komast upp aftur. Ronja féll niður á einum stað þar sem undir var lækur - hún er bara svoddan trukkur að hún ruddi sér upp aftur.
Seinna um daginn ákváðum við hjónin að drífa okkur út aftur. Það er ekki nokkur leið að hanga heima í svona fínu veðri. Við fórum hérna niður í fjöru og ákváðum að sleppa þeim þar lausum. Mistök? veit ekki.
Úlfur byrjaði á því að vaða lengst út í sjó, veit ekki alveg hvert hann ætlaði. Ekkert nema hausinn stóð upp úr vatninu þegar hann áttaði sig. Hefur hingað til ekki sótt í vatn. Ég var svo spæld að hafa skilið myndavélina eftir heima í þetta sinn. Hann kom sér tilbaka á sannkölluðu hundasundi. Þar sem hann botnaði hoppaði hann eins og héri til að komast í land - hef ekki séð meira krútt lengi.
Ronja lét sér nægja að bleyta sig upp að maga - hún er vön og veit að hún vill ekki fara lengra út í en það. En hún hins vegar er spretthlaupari mikill og ekki endilega fyrir að vera þar sem við höfum ákveðið fyrir hana. Þannig að hún var ekki lengi að láta sig hverfa upp á göngustíg og úr augsýn. Nú var bara að vona að hún ryki ekki upp á golfvöll og svo lengra að öllum forvitnilegu húsunum með öllum skemmtilegu hundunum sem þar búa! Úlfur ætlaði á eftir henni en lét segjast og kom tilbaka til okkar þegar við kölluðum.
BH alltaf svo bjartsýnn og var komin í slóð hennar að klettunum til að sjá hvar hún væri þarna uppfrá - í því kemur skottið hlaupandi hinum megin við okkur. Alltaf kemur hún strax aftur þessi elska :o) En þau voru sett í tauma hið snarasta - engir sénsar teknir núna.
Heima skoluðum við af þeim, viljum ekki saltaða hunda inn! Ronja lét þetta yfir sig ganga og beið eftir að við kláruðum málið. En Úlfur vældi eins og stunginn grís og ég er hissa að enginn nema KEB hafi komið til að athuga hvernig við værum að pína greyið. Þetta var snöggt bað og nú drifum við okkur inn í hús til að hlýja okkur :o)
Anton og Thelma voru hér á laugardeginum með krökkunum og Beggi kom svo með Ernu og Stefaníu og við horfðum saman á gamla bíómynd sem BH hafði fyrir því að þefa uppi. Skemmtum okkur vel en vorum að pirra okkur á Ronju greyinu sem vældi og mjálmaði hérna yfir okkur. Alveg sama hvað við gerðum fyrir hana. Vatn, matur, út að pissa - ekkert gekk. Þetta er svo ólíkt henni. Skömmuðumst aðeins í henni þar til ég spurði BH hvort hún þyrfti ekki bara út almennilega?
Jú jú það gekk eftir netti niðurgangurinn aftan úr hundinum loksins þegar hún fékk smá tíma þarna úti. Greyið var með í maganum og því þagnaði hún ekki fyrr en það lagaðist. Hvað ætlar maður að vera lengi að læra þetta? Svona hefur hún verið síðan hún var pínu hvolpur - ef það er eitthvað að henni þá hættir hún ekki að reyna að koma okkur í skilning um hvað ami að. Annars er hún bara spök og það er ekkert fyrir henni haft.
Magaverkurinn hefur sennilega stafað af því að litla frekjutíkin hefur stolið svínaskankanum sem Úlfur átti að fá. Hún hefur étið sinn og þann sem hann átti að eiga í friði. Hún er dugleg að hafa hans gotterí af honum, leggja það hjá sér í öruggu skjóli á meðan hún klárar sitt. Svo er hún búin að vera að æla upp hluta af þessu aftur - smart! Verst að hún setur þetta ekki í samhengi og lætur sér þetta að kenningu verða. Ég verð bara að gefa þeim þetta hérna inni þar sem ég get fylgst með þeim og passað að hann fái sitt.
KBB ákvað að koma heim lasin úr skólanum í dag. Hún var nú ekki svo slæm þegar hún kom hérna heim - nokkuð spök þrátt fyrir að vera aðeins slöpp. En það versnaði bara og seinnipartinn var hún farin að æla þessi ósköp. Var fegin fyrir hennar hönd að ná að gubba - það er ekkert verra en magaverkur sem engan endi tekur. Hún fór í rúmið fyrir stuttu og vonandi sefur hún þetta úr sér núna. KEB spurði fyrr í kvöld hvort hann væri með hita - ég hélt ekki samt. Hann var að fá svona magaverki öðru hvoru og búinn að vera með hausverk. Svona byrjaði þetta hjá KBB líka. Sendi hann í rúmið og vona að hann sofi þetta úr sér í hvelli og að ekki verði meira úr þessu. BH er á taugum að smitast - of stutt síðan hann var svona magaveikur og man vel hversu hrikalegt það er.
Well - ég ætla alla vega ekki að grípa þessa pest, neibb. Magapestir eru það alversta sem ég veit - allra allra versta.
Later
Það er svo gaman að þessum voffum, þau eru svo ólík. Hún valtar yfir hann reglulega, kemur á seinna hundraðinu og keyrir hann niður. Greyið var farið að trítla að fótum okkar ef hann spottaði hana koma. Vitandi að hún myndi ekki reyna að keyra okkur niður. En mest voru þau þau í eltingaleik - hann elti hana á röndum þar sem hún flaug yfir snævilagðan móan (vá smá skáldleg bara). Litli flækjufóturinn minn endasteyptist reglulega í snjóinn. Þarna var mest harðfenni og því auðvelt fyrir þau að hlaupa. En víða var mjúkur snjór líka og þar steyptust þau á nefið ef þau voru á hlaupum. Ronja steyptist líka niður. Verst fannst okkur að sjá að þar sem lækirnir eru undir snjónum gátu þau lent í þeim og átt erfitt með að komast upp aftur. Ronja féll niður á einum stað þar sem undir var lækur - hún er bara svoddan trukkur að hún ruddi sér upp aftur.
Seinna um daginn ákváðum við hjónin að drífa okkur út aftur. Það er ekki nokkur leið að hanga heima í svona fínu veðri. Við fórum hérna niður í fjöru og ákváðum að sleppa þeim þar lausum. Mistök? veit ekki.
Úlfur byrjaði á því að vaða lengst út í sjó, veit ekki alveg hvert hann ætlaði. Ekkert nema hausinn stóð upp úr vatninu þegar hann áttaði sig. Hefur hingað til ekki sótt í vatn. Ég var svo spæld að hafa skilið myndavélina eftir heima í þetta sinn. Hann kom sér tilbaka á sannkölluðu hundasundi. Þar sem hann botnaði hoppaði hann eins og héri til að komast í land - hef ekki séð meira krútt lengi.
Ronja lét sér nægja að bleyta sig upp að maga - hún er vön og veit að hún vill ekki fara lengra út í en það. En hún hins vegar er spretthlaupari mikill og ekki endilega fyrir að vera þar sem við höfum ákveðið fyrir hana. Þannig að hún var ekki lengi að láta sig hverfa upp á göngustíg og úr augsýn. Nú var bara að vona að hún ryki ekki upp á golfvöll og svo lengra að öllum forvitnilegu húsunum með öllum skemmtilegu hundunum sem þar búa! Úlfur ætlaði á eftir henni en lét segjast og kom tilbaka til okkar þegar við kölluðum.
BH alltaf svo bjartsýnn og var komin í slóð hennar að klettunum til að sjá hvar hún væri þarna uppfrá - í því kemur skottið hlaupandi hinum megin við okkur. Alltaf kemur hún strax aftur þessi elska :o) En þau voru sett í tauma hið snarasta - engir sénsar teknir núna.
Heima skoluðum við af þeim, viljum ekki saltaða hunda inn! Ronja lét þetta yfir sig ganga og beið eftir að við kláruðum málið. En Úlfur vældi eins og stunginn grís og ég er hissa að enginn nema KEB hafi komið til að athuga hvernig við værum að pína greyið. Þetta var snöggt bað og nú drifum við okkur inn í hús til að hlýja okkur :o)
Anton og Thelma voru hér á laugardeginum með krökkunum og Beggi kom svo með Ernu og Stefaníu og við horfðum saman á gamla bíómynd sem BH hafði fyrir því að þefa uppi. Skemmtum okkur vel en vorum að pirra okkur á Ronju greyinu sem vældi og mjálmaði hérna yfir okkur. Alveg sama hvað við gerðum fyrir hana. Vatn, matur, út að pissa - ekkert gekk. Þetta er svo ólíkt henni. Skömmuðumst aðeins í henni þar til ég spurði BH hvort hún þyrfti ekki bara út almennilega?
Jú jú það gekk eftir netti niðurgangurinn aftan úr hundinum loksins þegar hún fékk smá tíma þarna úti. Greyið var með í maganum og því þagnaði hún ekki fyrr en það lagaðist. Hvað ætlar maður að vera lengi að læra þetta? Svona hefur hún verið síðan hún var pínu hvolpur - ef það er eitthvað að henni þá hættir hún ekki að reyna að koma okkur í skilning um hvað ami að. Annars er hún bara spök og það er ekkert fyrir henni haft.
Magaverkurinn hefur sennilega stafað af því að litla frekjutíkin hefur stolið svínaskankanum sem Úlfur átti að fá. Hún hefur étið sinn og þann sem hann átti að eiga í friði. Hún er dugleg að hafa hans gotterí af honum, leggja það hjá sér í öruggu skjóli á meðan hún klárar sitt. Svo er hún búin að vera að æla upp hluta af þessu aftur - smart! Verst að hún setur þetta ekki í samhengi og lætur sér þetta að kenningu verða. Ég verð bara að gefa þeim þetta hérna inni þar sem ég get fylgst með þeim og passað að hann fái sitt.
KBB ákvað að koma heim lasin úr skólanum í dag. Hún var nú ekki svo slæm þegar hún kom hérna heim - nokkuð spök þrátt fyrir að vera aðeins slöpp. En það versnaði bara og seinnipartinn var hún farin að æla þessi ósköp. Var fegin fyrir hennar hönd að ná að gubba - það er ekkert verra en magaverkur sem engan endi tekur. Hún fór í rúmið fyrir stuttu og vonandi sefur hún þetta úr sér núna. KEB spurði fyrr í kvöld hvort hann væri með hita - ég hélt ekki samt. Hann var að fá svona magaverki öðru hvoru og búinn að vera með hausverk. Svona byrjaði þetta hjá KBB líka. Sendi hann í rúmið og vona að hann sofi þetta úr sér í hvelli og að ekki verði meira úr þessu. BH er á taugum að smitast - of stutt síðan hann var svona magaveikur og man vel hversu hrikalegt það er.
Well - ég ætla alla vega ekki að grípa þessa pest, neibb. Magapestir eru það alversta sem ég veit - allra allra versta.
Later
Ummæli