Fórum í gær í aukatíma á voffanámskeiðið. Það var einróma samþykkt að mæta einn mánudag núna í desember í stað þess að vera í prófi í hundaskólanum 24. desember kl. 19, allir bara eitthvað uppteknir þá.
Litla skottan mín stóð sig ágætlega en er á púkaskeiði. Ásta vildi meina að gelgjan sé að kikka inn svona þessa dagana. Hún á bara eftir að versna. Sagði mér að hætta væla svona í henni og hrósa of mikið. Taka á henni með hörku og mátulegri fýlu.
Þetta var upprifjunartími og við byrjuðum á að láta hundana bíða liggjandi í eina mínútu. Okkur Ronju gekk ljómandi vel, hún steinlá - já eða svona, hún alla vega lá og beið. Aðeins svona að fylgjast með í kringum sig og hafa auga með samnemendum sínum. Hún var "skemmtilegust" þegar hún átti að bíða sitjandi - var bara ekki stuði. Lagðist alltaf niður, ALLTAF. Ég mátti ganga nokkrar ferðir tilbaka og hífa hana upp á rassgatið. Endaði þannig að Ásta náði í langt band, krækti í hálsólina hennar. Nú var daman bara toguð upp úr fjarlægð þegar hún reyndi að leggjast niður. Frekar hissa á þessu gerði hún nokkrar tilraunir en ákvað svo að sitja kyrr. Mér gekk síðan sæmilega að láta hana standa og bíða. Við ætlum að æfa okkur betur með þetta hérna heima. En bara til að halda því til haga þá voru ekki allir að standa sig betur en við vinkonurnar. Neibb, nokkrir í meiri vandræðum en ég. Innkallið hjá okkur gengur alltaf eins og í sögu þarna. Það er ekkert annað að gera en að hlaupa og ná í bitann sinn, svo hún kemur á harðakani og gerir það sem ætlast er til.
Spurði Ástu eftir tímann hvað ég gæti gert til að koma innkallinu aftur í lag úti í lausagöngu. Hún var nefnilega frekar leiðinleg í síðustu viku. Smá diss í gangi, kom ekki er ég kallaði og hljóp svo rétt framhjá mér ef hún kom á annað borð. Hún gaf mér ráð sem ég nota ef í hart fer. En hún jafnframt ítrekaði við mig að vera ekki of góð við krílið. Þetta er enginn kjölturakki, það á ekki að gefa þumlung eftir næstu tvö árin. Hún sagðist hafa séð það strax í fyrsta tíma að Ronja væri frek og ákveðin. Þeir eru það margir Husky hundarnir en alls ekki allir, eru misjafnir.
Þannig að í morgun hef ég verið frekar þurr á manninn við greyið - vorkenni henni reyndar ekki baun. Er ekki vond við hana - alls ekki - bara ekki í dúkkuleik, taldi mig reyndar aldrei vera það :o/
Fór með hana í lausagöngu áðan og hún hljóp langt frá mér, lengra en stundum áður. Allt í góðu, sá hana alltaf. Kom svona með herkjum er ég prófaði að kalla á hana fyrst. En þegar hún var farin að dissa mig þá lét ég eins og ég sæi hana ekki og fór bara áfram mína leið. Eitt skipti þá hljóp hún burtu frá mér er hún átti að bíða, aftur upp fellið á eftir fuglahóp sem flaug yfir. "Allt í lagi bæ bæ Ronja" kallaði ég á eftir henni og hélt áfram niður. Ég var komin alveg niður þegar ég sá hana koma á spretti á eftir mér. Kannski ímyndun en eftir að hafa falið mig fyrir henni þrisvar og aldrei beðið eftir henni þá hætti hún að fara eins langt í burtu fram fyrir mig.
Nú kom að því að fara í bílinn. Hún hljóp í burtu upp á hæð og stóð þar, ég kallaði ekki í hana. Bara opnaði skottið og beið - sá hana í gegnum framrúðuna. Hún sá mig ekki. Þegar hún var farin að skima eftir mér kallaði ég í hana og hún kom hlaupandi. Mikið hrós (smá hrós) og hún fékk bitann sinn þegar hún var komin inn í bíl. Well þetta gekk ágætlega, ég kom alla vega heim með hund.
Er heim var komið setti ég hana hérna út í gerði - batt hana þar því engin er hurðin ennþá. Fór svo og náði í beinið hennar, lét hana vinna fyrir því. Endaði með enn eina brotna nögl niður í kviku og smá slagsmál þar sem hún hafði ákveðið að éta mig frekar en að bíða liggjandi þetta lengi. En minns vann að venju og hélt báðum höndunum líka :o)
Nú held ég bara áfram að rifja upp mína gelgju og mótþróan sem fylgdi henni - frekjuna og fýluna, og þá á þetta kríli ekki séns. Á unglingsárunum var mitt mottó "Life is a bitch and then you die". Hún verður orðin ljúf sem lamb (er það reyndar nú þegar) og hvers manns hugljúfi (já er það líka reyndar nú þegar)áður en ég veit af. Hún ætti alla vega að hlusta betur í framtíðinni ef hún er látin hlýða með ENGUM undantekningum núna.
Og ef þið lesið þetta og hugsið - yikes, eru þau klikk? Þá vil ég bara taka það fram að hér er enginn að gefast upp. Við erum búin að hitta of marga Husky eigendur sem hefur tekist prýðilega upp með dýrin sín með þolinmæði og dugnaði. Og margir nefnt að Ronja sé sami ærslabelgurinn og þeirra hundur var sem hvolpur. Við ætlum bara að vera dugleg líka og kenna henni að hegða sér. Og já eitt enn - hún étur ekki fólk eða börn. Ljúf sem lamb þrátt fyrir þessar lýsingar mínar á sjálfstæði hennar :O) Hringið bara í A6 og fáið að tala við Aron Frosta, hann er ekki hræddur við að ýta henni í burtu frá sér, og gengur bara ágætlega. Hann er sextán mánaða!
Nú hlakkar okkur bara til þegar hún verður nógu gömul til að fara út að draga sleða eða kerrur. Vonandi verðum við dugleg að sinna því í framtíðinni, það lítur út fyrir að vera mikið fjör hjá þeim sem hafa hellt sér út í það.
Grumpy
Litla skottan mín stóð sig ágætlega en er á púkaskeiði. Ásta vildi meina að gelgjan sé að kikka inn svona þessa dagana. Hún á bara eftir að versna. Sagði mér að hætta væla svona í henni og hrósa of mikið. Taka á henni með hörku og mátulegri fýlu.
Þetta var upprifjunartími og við byrjuðum á að láta hundana bíða liggjandi í eina mínútu. Okkur Ronju gekk ljómandi vel, hún steinlá - já eða svona, hún alla vega lá og beið. Aðeins svona að fylgjast með í kringum sig og hafa auga með samnemendum sínum. Hún var "skemmtilegust" þegar hún átti að bíða sitjandi - var bara ekki stuði. Lagðist alltaf niður, ALLTAF. Ég mátti ganga nokkrar ferðir tilbaka og hífa hana upp á rassgatið. Endaði þannig að Ásta náði í langt band, krækti í hálsólina hennar. Nú var daman bara toguð upp úr fjarlægð þegar hún reyndi að leggjast niður. Frekar hissa á þessu gerði hún nokkrar tilraunir en ákvað svo að sitja kyrr. Mér gekk síðan sæmilega að láta hana standa og bíða. Við ætlum að æfa okkur betur með þetta hérna heima. En bara til að halda því til haga þá voru ekki allir að standa sig betur en við vinkonurnar. Neibb, nokkrir í meiri vandræðum en ég. Innkallið hjá okkur gengur alltaf eins og í sögu þarna. Það er ekkert annað að gera en að hlaupa og ná í bitann sinn, svo hún kemur á harðakani og gerir það sem ætlast er til.
Spurði Ástu eftir tímann hvað ég gæti gert til að koma innkallinu aftur í lag úti í lausagöngu. Hún var nefnilega frekar leiðinleg í síðustu viku. Smá diss í gangi, kom ekki er ég kallaði og hljóp svo rétt framhjá mér ef hún kom á annað borð. Hún gaf mér ráð sem ég nota ef í hart fer. En hún jafnframt ítrekaði við mig að vera ekki of góð við krílið. Þetta er enginn kjölturakki, það á ekki að gefa þumlung eftir næstu tvö árin. Hún sagðist hafa séð það strax í fyrsta tíma að Ronja væri frek og ákveðin. Þeir eru það margir Husky hundarnir en alls ekki allir, eru misjafnir.
Þannig að í morgun hef ég verið frekar þurr á manninn við greyið - vorkenni henni reyndar ekki baun. Er ekki vond við hana - alls ekki - bara ekki í dúkkuleik, taldi mig reyndar aldrei vera það :o/
Fór með hana í lausagöngu áðan og hún hljóp langt frá mér, lengra en stundum áður. Allt í góðu, sá hana alltaf. Kom svona með herkjum er ég prófaði að kalla á hana fyrst. En þegar hún var farin að dissa mig þá lét ég eins og ég sæi hana ekki og fór bara áfram mína leið. Eitt skipti þá hljóp hún burtu frá mér er hún átti að bíða, aftur upp fellið á eftir fuglahóp sem flaug yfir. "Allt í lagi bæ bæ Ronja" kallaði ég á eftir henni og hélt áfram niður. Ég var komin alveg niður þegar ég sá hana koma á spretti á eftir mér. Kannski ímyndun en eftir að hafa falið mig fyrir henni þrisvar og aldrei beðið eftir henni þá hætti hún að fara eins langt í burtu fram fyrir mig.
Nú kom að því að fara í bílinn. Hún hljóp í burtu upp á hæð og stóð þar, ég kallaði ekki í hana. Bara opnaði skottið og beið - sá hana í gegnum framrúðuna. Hún sá mig ekki. Þegar hún var farin að skima eftir mér kallaði ég í hana og hún kom hlaupandi. Mikið hrós (smá hrós) og hún fékk bitann sinn þegar hún var komin inn í bíl. Well þetta gekk ágætlega, ég kom alla vega heim með hund.
Er heim var komið setti ég hana hérna út í gerði - batt hana þar því engin er hurðin ennþá. Fór svo og náði í beinið hennar, lét hana vinna fyrir því. Endaði með enn eina brotna nögl niður í kviku og smá slagsmál þar sem hún hafði ákveðið að éta mig frekar en að bíða liggjandi þetta lengi. En minns vann að venju og hélt báðum höndunum líka :o)
Nú held ég bara áfram að rifja upp mína gelgju og mótþróan sem fylgdi henni - frekjuna og fýluna, og þá á þetta kríli ekki séns. Á unglingsárunum var mitt mottó "Life is a bitch and then you die". Hún verður orðin ljúf sem lamb (er það reyndar nú þegar) og hvers manns hugljúfi (já er það líka reyndar nú þegar)áður en ég veit af. Hún ætti alla vega að hlusta betur í framtíðinni ef hún er látin hlýða með ENGUM undantekningum núna.
Og ef þið lesið þetta og hugsið - yikes, eru þau klikk? Þá vil ég bara taka það fram að hér er enginn að gefast upp. Við erum búin að hitta of marga Husky eigendur sem hefur tekist prýðilega upp með dýrin sín með þolinmæði og dugnaði. Og margir nefnt að Ronja sé sami ærslabelgurinn og þeirra hundur var sem hvolpur. Við ætlum bara að vera dugleg líka og kenna henni að hegða sér. Og já eitt enn - hún étur ekki fólk eða börn. Ljúf sem lamb þrátt fyrir þessar lýsingar mínar á sjálfstæði hennar :O) Hringið bara í A6 og fáið að tala við Aron Frosta, hann er ekki hræddur við að ýta henni í burtu frá sér, og gengur bara ágætlega. Hann er sextán mánaða!
Nú hlakkar okkur bara til þegar hún verður nógu gömul til að fara út að draga sleða eða kerrur. Vonandi verðum við dugleg að sinna því í framtíðinni, það lítur út fyrir að vera mikið fjör hjá þeim sem hafa hellt sér út í það.
Grumpy
Ummæli