KBB kom heim í gær úr skólanum og vildi vita hvort ég sæi mun á stóru tánum á henni. Jú önnur var aðeins þrútin. Hún sagðist finna mikið til í tásunni sinni og með mikill vandlætingu tjáði hún mér að hjúkkan í skólanum hefði ekkert athugavert séð og sagði ekkert að henni.
Hún tók þátt í jólakór tónleikum í skólanum í gær - voða gaman að sjá þessa krakka syngja saman. Þetta voru bæði krakkar úr Lágafellsskóla og Varmárskóla. En á leið héðan þá komst hún ekki í skóna sína fyrir verkjum, stal mínum skóm sem henni þótti betri því þeir voru víðir og góðir.
Er við komum heim aftur og búin að borða þá var verkurinn farinn að færast upp fótlegginn upp að hné. ARG - nenni ekki svona. Tásan var þrútin en engin venjuleg einkenni sýkingar sjáanleg og ekki vildi krílið meina að hún hefði rekið tánna í einhversstaðar eða sparkað í neinn. Letinginn ég nennti ekki á læknavaktina, hringdi samt þangað til að spyrjast aðeins fyrir.
Beið í tuttugu mínútur eftir hjúkku í símann. Allann biðtímann kom reglulega símsvari sem minnti mig á að ég væri að bíða eftir símaaðstoð og ef um neyðartilfelli væri að ræða þá ætti ég að hringja í 112. Eins gott að þessi símsvari kom reglulega, annars hefði ég verið löngu búin að gleyma hvert ég var að hringja þegar loksins lifandi manneskja svaraði - ég er ekki að ýkja það neitt mikið. Og þegar símsvarinn kom er ég var búin að bíða í korter þá hugsaði ég með mér - hmm já ef ég þarf að bíða mikið lengur þá verður þetta orðið neyðartilfelli, spurning hvort ég ætti að hringja bara í 112 strax.
Eftir að hafa talað við hjúkkuna ákvað ég að senda barnið í rúmið og panta tíma á heilsugæslunni daginn eftir. Bað hana að segja mér ef hún gæti ómögulega sofnað þá myndum við skella okkur í Kópavoginn. Hún steinrotaðist svo ég slapp við bíltúrinn.
Daginn eftir fórum við á heilsugæsluna eftir skóla. Læknirinn - ungur maður - potaði og þreifaði hátt og lágt um alla tásuna og upp á sköflunginn. Mér var hætt að lítast á þetta, fannst eins og hann vissi ekkert hver fjandinn væri í gangi með þessa tá. Svo loks sagði hann að þetta gæti nú alveg verið einhverskonar sýking - eitthvað í liðunum. En vildi meina að svona ungir krakkar fengju nú venjulega ekki svona. Svo fór hann alveg með það þegar hann sagði að þetta gæti verið annað, en það væri enn óvenjulegra og ætti frekar við fólk á fimmtugs- og sextugsaldri. Þvagsýrugigt - ha, what, rólegur.
Ég er alveg vön því að börnin mín nái sér í eitthvað sem venjuleg börn fá ekki. Þannig að ég er ekkert svo mjög hissa. Var bara ánægð að hann skyldi hafa hugmynd um hvað væri í gangi. En af því að þetta er heldur ólíklegt að níu ára stelpa nái sér í svona þá náði hann í eldri og reyndari lækni til að fá hans álit. Sá var sammála og þeir ákváðu að hún skyldi fá sýklalyf sem ætti þá að slá á sýkingu ef það er málið. En vildu fá blóðprufu og myndatöku til að kanna málið betur.
Þannig að kl. átta í morgun fórum við mæðgur aftur á heilsugæsluna til að láta draga blóð úr dömunni. Er loks var komið að okkur þá spyr hjúkkan þessara standard spurninga - nafn og kennitölu - hnykkir svo út með að spyrja "þú er fastandi er það ekki?" Ehe - missti alveg af því, man ekki til þess að læknirinn hafi minnst á það einu orði. En það þýðir nú ekki að hann hafi ekki gert það. Ég annað hvort búin að gleyma því eða hann hefur sagt það í eitt af þeim skiptum þegar KBB grípur fram í og blaðrar og blaðrar - hún getur ekki þagað í smá stund. Hefur aðeins of mikið að segja og spyr og spyr þegar hún ekki skilur eitthvað. Sem er kannski kostur en stundum verður hún að kunna að bíða. þannig að blóðprufan bíður til morguns - en ég ákvað að bruna beint í bæinn með hana í myndatöku í Domus Medica. Klára þetta bara, nenni ekki eftir hádegi þegar skólinn er búinn hjá henni.
Nú liggur bara fyrir að fara yfir nokkrar æfingar með Ronju minni, lesa blöðin frá námskeiðinu og vera klár í prófið í kvöld þegar badmintonið er búið :o)
Later
Hún tók þátt í jólakór tónleikum í skólanum í gær - voða gaman að sjá þessa krakka syngja saman. Þetta voru bæði krakkar úr Lágafellsskóla og Varmárskóla. En á leið héðan þá komst hún ekki í skóna sína fyrir verkjum, stal mínum skóm sem henni þótti betri því þeir voru víðir og góðir.
Er við komum heim aftur og búin að borða þá var verkurinn farinn að færast upp fótlegginn upp að hné. ARG - nenni ekki svona. Tásan var þrútin en engin venjuleg einkenni sýkingar sjáanleg og ekki vildi krílið meina að hún hefði rekið tánna í einhversstaðar eða sparkað í neinn. Letinginn ég nennti ekki á læknavaktina, hringdi samt þangað til að spyrjast aðeins fyrir.
Beið í tuttugu mínútur eftir hjúkku í símann. Allann biðtímann kom reglulega símsvari sem minnti mig á að ég væri að bíða eftir símaaðstoð og ef um neyðartilfelli væri að ræða þá ætti ég að hringja í 112. Eins gott að þessi símsvari kom reglulega, annars hefði ég verið löngu búin að gleyma hvert ég var að hringja þegar loksins lifandi manneskja svaraði - ég er ekki að ýkja það neitt mikið. Og þegar símsvarinn kom er ég var búin að bíða í korter þá hugsaði ég með mér - hmm já ef ég þarf að bíða mikið lengur þá verður þetta orðið neyðartilfelli, spurning hvort ég ætti að hringja bara í 112 strax.
Eftir að hafa talað við hjúkkuna ákvað ég að senda barnið í rúmið og panta tíma á heilsugæslunni daginn eftir. Bað hana að segja mér ef hún gæti ómögulega sofnað þá myndum við skella okkur í Kópavoginn. Hún steinrotaðist svo ég slapp við bíltúrinn.
Daginn eftir fórum við á heilsugæsluna eftir skóla. Læknirinn - ungur maður - potaði og þreifaði hátt og lágt um alla tásuna og upp á sköflunginn. Mér var hætt að lítast á þetta, fannst eins og hann vissi ekkert hver fjandinn væri í gangi með þessa tá. Svo loks sagði hann að þetta gæti nú alveg verið einhverskonar sýking - eitthvað í liðunum. En vildi meina að svona ungir krakkar fengju nú venjulega ekki svona. Svo fór hann alveg með það þegar hann sagði að þetta gæti verið annað, en það væri enn óvenjulegra og ætti frekar við fólk á fimmtugs- og sextugsaldri. Þvagsýrugigt - ha, what, rólegur.
Ég er alveg vön því að börnin mín nái sér í eitthvað sem venjuleg börn fá ekki. Þannig að ég er ekkert svo mjög hissa. Var bara ánægð að hann skyldi hafa hugmynd um hvað væri í gangi. En af því að þetta er heldur ólíklegt að níu ára stelpa nái sér í svona þá náði hann í eldri og reyndari lækni til að fá hans álit. Sá var sammála og þeir ákváðu að hún skyldi fá sýklalyf sem ætti þá að slá á sýkingu ef það er málið. En vildu fá blóðprufu og myndatöku til að kanna málið betur.
Þannig að kl. átta í morgun fórum við mæðgur aftur á heilsugæsluna til að láta draga blóð úr dömunni. Er loks var komið að okkur þá spyr hjúkkan þessara standard spurninga - nafn og kennitölu - hnykkir svo út með að spyrja "þú er fastandi er það ekki?" Ehe - missti alveg af því, man ekki til þess að læknirinn hafi minnst á það einu orði. En það þýðir nú ekki að hann hafi ekki gert það. Ég annað hvort búin að gleyma því eða hann hefur sagt það í eitt af þeim skiptum þegar KBB grípur fram í og blaðrar og blaðrar - hún getur ekki þagað í smá stund. Hefur aðeins of mikið að segja og spyr og spyr þegar hún ekki skilur eitthvað. Sem er kannski kostur en stundum verður hún að kunna að bíða. þannig að blóðprufan bíður til morguns - en ég ákvað að bruna beint í bæinn með hana í myndatöku í Domus Medica. Klára þetta bara, nenni ekki eftir hádegi þegar skólinn er búinn hjá henni.
Nú liggur bara fyrir að fara yfir nokkrar æfingar með Ronju minni, lesa blöðin frá námskeiðinu og vera klár í prófið í kvöld þegar badmintonið er búið :o)
Later
Ummæli