Í gærmorgun var ég að horfa út um eldhúsgluggann og velti fyrir mér að bjóða vinkonu minni í göngutúr á Lágafellið. Hún gæti þá hlaupið laus og veðrið var skítsæmilegt og spáin ekki sérstök um kvöldið. En ákvað að láta vinnuna ganga fyrir og fór ekki neitt.
Að kveldi dags sagði ég BH að hundgreyið mætti nú alveg við göngutúr, klukkan ekki nema 21:30 og veðrið dýrvitlaust. Létum það ekki stoppa okkur og drifum okkur út, mjög vel klædd í hlýjar og vatnsheldar flíkur. Urðum holdvot á 10 sekúndum sléttum, vettlingar okkar beggja rennandi en fötin voru að halda sæmilega. Það var sums staðar svo mikið rok að við stóðum ekki í lappirnar. Nokkrum sinnum hallaði ég mér fram og lét vindinn um að halda mér uppi - svona eins og litlu krakkarnir gera, alla vega ég þegar ég var litli krakki.
Svo ef vindurinn kom á hlið við okkur þá hölluðum við í 40 gráður í vindinn til að okkur yrði ekki feykt eftir götunni :o)
Hundurinn? Hún var sko að hafa það gott í veðrinu, þetta er Husky veður, því verra því betra. Litla montprikið með rófuna upp í loftið og nefið líka til að taka vindstigin. Já nema í verstu hviðunum sem komu beint í andlitið - þá lagði skottan niður eyrun og pírði augun pínulítil til að hlífa sér. Öðru hvoru var svo hristur allur kroppurinn og vatnið hrökk af henni í allar áttir - þið vitið eins og ofurljóskurnar þegar þær sveifla hárinu til að hrista úr því vatnið.
Verst var að fá endemis rigninguna í andlitið - hún kom á svoddan ofurhraða að það var verulega sárt. Svona eins og stór haglél í andlitið.
Komum heim ansi veðruð, blaut og ánægð með okkur.
Hins vegar var ég enn kátari í morgun þegar ég vaknaði og sá að snjórinn var aftur kominn. Skil ekki hvað fólk hefur á móti snjónum, hreint og bjart, þannig er umhverfið í snjónum. Allt skárra en svarta rigningin og rokið, maður verður bara þunglyndur í svoleiðis veðri vikum saman.
Later
Að kveldi dags sagði ég BH að hundgreyið mætti nú alveg við göngutúr, klukkan ekki nema 21:30 og veðrið dýrvitlaust. Létum það ekki stoppa okkur og drifum okkur út, mjög vel klædd í hlýjar og vatnsheldar flíkur. Urðum holdvot á 10 sekúndum sléttum, vettlingar okkar beggja rennandi en fötin voru að halda sæmilega. Það var sums staðar svo mikið rok að við stóðum ekki í lappirnar. Nokkrum sinnum hallaði ég mér fram og lét vindinn um að halda mér uppi - svona eins og litlu krakkarnir gera, alla vega ég þegar ég var litli krakki.
Svo ef vindurinn kom á hlið við okkur þá hölluðum við í 40 gráður í vindinn til að okkur yrði ekki feykt eftir götunni :o)
Hundurinn? Hún var sko að hafa það gott í veðrinu, þetta er Husky veður, því verra því betra. Litla montprikið með rófuna upp í loftið og nefið líka til að taka vindstigin. Já nema í verstu hviðunum sem komu beint í andlitið - þá lagði skottan niður eyrun og pírði augun pínulítil til að hlífa sér. Öðru hvoru var svo hristur allur kroppurinn og vatnið hrökk af henni í allar áttir - þið vitið eins og ofurljóskurnar þegar þær sveifla hárinu til að hrista úr því vatnið.
Verst var að fá endemis rigninguna í andlitið - hún kom á svoddan ofurhraða að það var verulega sárt. Svona eins og stór haglél í andlitið.
Komum heim ansi veðruð, blaut og ánægð með okkur.
Hins vegar var ég enn kátari í morgun þegar ég vaknaði og sá að snjórinn var aftur kominn. Skil ekki hvað fólk hefur á móti snjónum, hreint og bjart, þannig er umhverfið í snjónum. Allt skárra en svarta rigningin og rokið, maður verður bara þunglyndur í svoleiðis veðri vikum saman.
Later
Ummæli
Hlakka til að fá göngutúr með ykkur og Hörpu og hundunum ;0)
kv Maddamamma