Fórum í gærkvöldi að sjá Jesus Christ Superstar. Ákvað að kaupa miða þegar ég sá þetta auglýst því mig langaði að taka krakkana með á þennan söngleik. Við BH sáum uppfærsluna fyrir tæpum 13 árum síðan og skemmtum okkur ágætlega. KEB skemmti sér rosa vel þá - nei það er rétt hann er ekki orðinn 13 ára enda var hann ekki fæddur er við sátum þarna í látunum síðast. Ég var hins vegar barnshafandi og krakkinn sló taktinn með trommunum allann tímann á sýningunni. Hissa bara að maginn hafi ekki sprungið. Sama sumar sáum við Rocky Horror Picture Show og hann var í stuði þá líka, enginn friður fyrir sparkandi barni. Bara fyndið. Kom líka í ljós er hann varð eldri að drengurinn er taktviss og líkar best við tónlist með miklu beatsound - ef þið skiljið hvað ég á við. Sýningin 1995 var í raun barnvænni en í þetta sinnið, þar var meiri söguþráður og talað mál fékk að njóta sín líka. Sviðsmyndin og umgjörðin þá var öll í anda þess tíma sem fjallað er um.
2008 - Hljómsveitin var á fremsta bekk, einn í búri á trommur - svona ANIMAL, einn á rafmagnsgítar, dama á fiðlu (sem var nú ekki leiðinlegt fyrir KBB) og svo einn á píanó/skemmtara eða hvað sem það kallast. Krafturinn og lætin voru geðveik - fannst það ÆÐI. BH er svo viðkvæmt blóm að hann nánast hélt fyrir eyrun allann tímann, he he - og dóttir hans erfði viðkvæmu genin hans því henni fannst lætin fullmikil. Það er líka fyndið hvað hún níu ára gömul velur oft róleg og falleg lög til að hlusta á, það hefur hún gert síðan hún var bara písl. Sviðið var mjög hrátt og lítil umgjörð en virkaði fínt. Búningarnir voru snilld fannst mér því þeir voru frekar nútímalegir. Mér fannst ég skynja þannig betur hneykslan fólks í garð Maríu Magdalenu, Jesús verður mannlegri og persónurnar allar einhvernveginn raunverulegri, ná betur til manns. Það er bara sungið í þessari uppfærslu, ekkert talað mál, nema ein setning. Og KBB segir hana í tíma og ótíma, og skellihlær í hvert skipti. "Djöfull þarf ég að skíta" hitti beint í mark hjá dömunni. Þetta var ekki alveg barnvæn sýning - KBB hálfleiddist á köflum því hún var eiginlega ekkert að skilja þetta allt saman. Fannst bara hávaði og læti, KEB fannst þetta ágætt - hann þekkir söguna betur. Gafst ekki strax upp í sunnudagaskólanum eins og systir hans. Þegar ég var að bjóða henni að fara þangað um 5 ára aldurinn þá nennti hún ekki, "Æ það er bara sungið" og hún nennti ekki. Og þar með var því lokið bara.
Mamma, pabbi, Svandís, Helena og Davíð voru með okkur, við sátum á tveimur bekkjum, samt saman. Í einu atriðinu lætum maður sig falla niður eins og í sundlaug beint niður á sviðið. Mamma hoppaði tvo metra upp úr sætinu henni brá svo er hann lét sig detta. Við hlógum svo mikið að henni að það var til vandræða, og enn í hléinu hlógum við svo enn meira.
Ég sýndi fjölskyldumeðlimum mínum hérna um daginn Achmed the dead Terrorist á youtube, hægt að sjá þetta á blogginu hennar Fríðu. Við veltumst um af hlátri og nú segjum við lítið við hvert annað en "SILENCE - I kill you" og svo hlæjum við eins og kjánar. Þessi búktalari er snillingur - KBB er ekki alveg að kaupa það að karlinn tali fyrir beingrindina. Ég get ekki einu sinni sett þessi blæbrigði í röddina þó ég noti allann munninn og kroppinn og hendurnar og gaurinn stendur þarna bara og það sést ekki að hann hafi mikið fyrir þessu. Mæli með að kíkja á þetta.
SILENCE
2008 - Hljómsveitin var á fremsta bekk, einn í búri á trommur - svona ANIMAL, einn á rafmagnsgítar, dama á fiðlu (sem var nú ekki leiðinlegt fyrir KBB) og svo einn á píanó/skemmtara eða hvað sem það kallast. Krafturinn og lætin voru geðveik - fannst það ÆÐI. BH er svo viðkvæmt blóm að hann nánast hélt fyrir eyrun allann tímann, he he - og dóttir hans erfði viðkvæmu genin hans því henni fannst lætin fullmikil. Það er líka fyndið hvað hún níu ára gömul velur oft róleg og falleg lög til að hlusta á, það hefur hún gert síðan hún var bara písl. Sviðið var mjög hrátt og lítil umgjörð en virkaði fínt. Búningarnir voru snilld fannst mér því þeir voru frekar nútímalegir. Mér fannst ég skynja þannig betur hneykslan fólks í garð Maríu Magdalenu, Jesús verður mannlegri og persónurnar allar einhvernveginn raunverulegri, ná betur til manns. Það er bara sungið í þessari uppfærslu, ekkert talað mál, nema ein setning. Og KBB segir hana í tíma og ótíma, og skellihlær í hvert skipti. "Djöfull þarf ég að skíta" hitti beint í mark hjá dömunni. Þetta var ekki alveg barnvæn sýning - KBB hálfleiddist á köflum því hún var eiginlega ekkert að skilja þetta allt saman. Fannst bara hávaði og læti, KEB fannst þetta ágætt - hann þekkir söguna betur. Gafst ekki strax upp í sunnudagaskólanum eins og systir hans. Þegar ég var að bjóða henni að fara þangað um 5 ára aldurinn þá nennti hún ekki, "Æ það er bara sungið" og hún nennti ekki. Og þar með var því lokið bara.
Mamma, pabbi, Svandís, Helena og Davíð voru með okkur, við sátum á tveimur bekkjum, samt saman. Í einu atriðinu lætum maður sig falla niður eins og í sundlaug beint niður á sviðið. Mamma hoppaði tvo metra upp úr sætinu henni brá svo er hann lét sig detta. Við hlógum svo mikið að henni að það var til vandræða, og enn í hléinu hlógum við svo enn meira.
Ég sýndi fjölskyldumeðlimum mínum hérna um daginn Achmed the dead Terrorist á youtube, hægt að sjá þetta á blogginu hennar Fríðu. Við veltumst um af hlátri og nú segjum við lítið við hvert annað en "SILENCE - I kill you" og svo hlæjum við eins og kjánar. Þessi búktalari er snillingur - KBB er ekki alveg að kaupa það að karlinn tali fyrir beingrindina. Ég get ekki einu sinni sett þessi blæbrigði í röddina þó ég noti allann munninn og kroppinn og hendurnar og gaurinn stendur þarna bara og það sést ekki að hann hafi mikið fyrir þessu. Mæli með að kíkja á þetta.
SILENCE
Ummæli