Það getur verið vandasamt að svara spurningum barna sinna og halda andlitinu líka. Það getur verið verulega snúið að springa ekki úr hlátri, roðna ekki niður í tær eða koma sér undan að svara bara. Dóttir mín kom inn úr dyrunum áðan á kafi í snjó, blaðskellandi og spurði um leið og hún lokaði hurðinni, "Hvað er standpína?" Ég hef það fyrir reglu að reyna að svara heiðarlega en hef svörin bara einföld - útskýri ekkert meira en ég er spurð um. Svo ég svara "það er svona þegar typpið á körlum stendur út í loftið" Og nú vildi hún spyrja meira - "Er það einhver sjúkdómur?" Svarið þið nú, er það sjúkdómur? Ég taldi það nú ekki vera og sem betur fer var ég ekki spurð meira í þetta sinn. Vinkonur hennar tvær, skólaárinu eldri fræddu hana á þessu í dag og sögðu jafnframt að orðin gaur og standpína væru samheiti, ég leiðrétti þann misskilning og lét
gott heita.
Það er þannig að móðurhlutverkið er ekki mjög einhæft, maður þarf að standa klár á alls konar upplýsingum úr öllum greinum vísindanna, og það í hvelli. Vera með svar á reiðum höndum þegar spurningarnar poppa upp.
Líffræðingurinn
gott heita.
Það er þannig að móðurhlutverkið er ekki mjög einhæft, maður þarf að standa klár á alls konar upplýsingum úr öllum greinum vísindanna, og það í hvelli. Vera með svar á reiðum höndum þegar spurningarnar poppa upp.
Líffræðingurinn
Ummæli