Vinir og vandamenn

Það er alltaf talað um að maður eigi að vera duglegur að vera í sambandi við vini sína og vandamenn. Ég reyni nú að hafa þetta á bakvið eyrað og hitta vini reglulega og heimsækja mína nánustu líka. Því miður er ég ekki nógu dugleg og hitti vinkonurnar of sjaldan. Og þær eru lítið skárri þessar elskur því allir hafa nóg að gera. Þegar við loksins reynum að hittast, oft ekki fleiri en þrjár eða fimm, þá tekur smá stund að pússla saman tíma sem allir geta komið. Svona er þetta líka þegar við BH ætlum að hitta fólk, ekki alltaf hægt að finna tíma í hvelli. En það reddast nú alltaf og við hittum á vini okkar til að gera eitthvað skemmtilegt saman.

Í gær fór ég og hitti bestustu æskuvinkonur mínar - það er svo gaman því það er alveg sama hversu langt líður á milli hittinga þá er eins og við höfum hist daginn áður. Í þetta sinn sparkaði ég boltanum af stað (eins og oft áður) og við ákváðum að hittast á Saffran og borða saman og spjalla. Þetta var brilliant og við ákváðum að láta ekki líða langt þar til næst. Fínt að hittast svona úti í bæ og kjafta frá okkur allt vit. Ekki skemmdi að maturinn þarna er bara verulega góður, vorum allar sáttar við réttinn sem við pöntuðum okkur. Og svo náttúrulega er staðurinn í Glæsibæ á okkur æskuslóðum svo það var bara betra.

Ég sit hérna heima og hlusta á tvær 10 ára skottur spila og hlæja og láta eins og kjánar. Minnir mig á þegar við vinkonurnar hittumst eftir skóla og spiluðum, poppuðum og drukkum mjólk með - létum eins og kjánar og hlógum eins og hýenur flesta daga. Tíu ára er málið :o)

Ég varð að kveðja vinkonur mínar tveimur tímum eftir að við hittumst því ég hafði lofað mér annað kl. 20. Var svo spæld því engin okkar var búin að fá nóg! Við vorum tvær sem þurftum að rjúka. Ég var ánægð með að heyra að hinar þrjár höfðu fært sig yfir á Café Mílanó og haldið áfram að spjalla og hafa það huggulegt. Verulega spæld að hafa ekki verið með þeim áfram en gott að þær létu ekki spilla kvöldinu fyrir sér :o) Ég á ekki eftir að lofa mér annað aftur þegar við hittumst næst - það er á áætlun í febrúar!

Kl. 20 átti ég að vera mætt í Laugarneskirkju - keyrði í hendingskasti í gegnum Laugardalinn og rétt slapp inn áður en allt byrjaði. Það var svona sorgar... eitthvað í gangi. Fyrst var róleg stund í kirkjunni - kvöldsöngur og bæn og svona. Svo var gengið niður í safnaðarheimilið og fólk settist niður með kaffi og kleinu. Hugmyndin hjá kirkjunni er að hafa svona stuðning fyrir syrgjendur einu sinni á ári og boða fólk til sín á þessum tíma árs því jólin reynast syrgjendum oft erfið. Ég fór með ömmu, mömmu, Sjöfn og Hildi. Það var þarna dágóður slatti af fólki á öllum aldri. Ung kona (sennilega á mínum aldri) kom og sagði frá sinni reynslu. Hún varð ekkja fyrir tveimur árum síðar og á börn á sama aldri og mín börn eru. Hún á erfitt með að sætta sig við að maðurinn hennar hafi horfið frá fjölskyldunni með stuttum fyrirvara. Hann fékk krabbamein. Ég myndi ekki vilja standa í hennar sporum - þetta er erfið lífsreynsla en hún er að vinna sig út úr sorginni og gerir það með hjálp fjölskyldu og vina.

Presturinn þarna - hann Bjarni - er yndislegur. Svo áheyrilegur og mannlegur, gæti ímyndað mér að gott væri að eiga hann að ef maður þyrfti stuðning vegna áfalla í lífinu. Hann hefur verið í sambandi við ömmu síðan afi dó og ég held að henni líki vel við karlinn. Hann er duglegur að hafa samband og vera fólki innan handar! Þrátt fyrir að hafa gjarnan viljað spjalla lengur við vinkonur mínar þetta kvöld þá er ég glöð að hafa farið með fjölskyldunni minni í kirkjuna og hlustað á það sem þar fór fram.

Later