Mættum við Esjurætur rétt fyrir klukkan ellefu í morgun. Og ef einhver er að velta fyrir sér hvernig standi á því að við vorum mætt fyrir ellefu og tímanlega þá er einföld skýring á því. Ég er svo döh að ég var ekki að átta mig á því hversu fljót við værum að keyra þetta. Þrátt fyrir að hafa keyrt þetta milljón sinnum, þá stoppa ég aldrei þarna, bara bruna framhjá. Þannig að ég rak alla af stað með harðri hendi korter í ellefu og taldi víst að við værum sein.
KEB ákvað að vera heima og passa Úlfinn - Anton gisti hjá honum í nótt og þeim frændum þótti ekkert voðalega leiðinlegt að fá bara frið tveir hérna heima. Þannig að við fórum hjónin og tókum KBB með okkur. Hún var spennt að ganga Esjuna á toppinn. Alveg þangað til við vorum komin fimm mínútur upp. Þá var hún þyrst - var með gos og lét hana hafa. Ætla að muna næst að hafa með mér vatn, hún er alltaf þyrst í fjórða skrefi!
Við vorum þarna þrjú með Ronju svo komu Siggi með Blanco og Linda með Akkiles og Nölu. Hún kom með þau bæði því BH hafði boðist til að sjá um annað þeirra í göngunni. Þannig að ég var með Ronju spennta framan á mig og KBB og BH skiptust á að láta Nölu toga sig upp. Þvílíkt tog í þessum hundum - Ronja hafði mig upp, það var svo mikil hjálp í henni. Og þegar KBB fékk að spenna Nölu á sig þá hætti hún að tuða í smá stund um hvað hún væri þreytt. Nala sá alveg um að halda henni við efnið.
Hins vegar þegar við vorum komin vel áleiðis og orðið dálítið bratt þá var þetta erfiðara fyrir stelpuna, enda bara níu ára, verður ekki tíu fyrr en á morgun. Þannig að BH tók við hundinum og KBB byrjaði á fullum styrk á tuðinu aftur. Jeminn eini - ólík móður sinni sem var fjallageitin á þessu aldri. Verð reyndar að viðurkenna að mamman átti fullt í fangi með að setja annan fótinn framfyrir hinn þegar brattast var. Blý komið í lærin og það var bara viljinn (og hundurinn) sem dró mig áfram. Fékk smá áminningu um hvers vegna ég hætti í líkamsrækt fyrir rúmum tveimur árum. Ætla samt að halda áfram, nú þarf bara að fara út að ganga og í brekkur og venja sig við. Nenni ekki svona kjaftæði. Og dóttirin hún verður dregin með - við höfum gott af því mæðgurnar :o)
En fyrir þrákelkni og tuð dótturinnar þá var ekki farið á toppinn - áttum ekki mikið eftir, síðasta hjallann. Sem er samt smá spölur. Við semsagt fórum þvert á fjallið frá einum göngustígs til annars til að fara aðeins aðra leið niður. Það var átak að fara upp - en yikes það var ekki auðvelt að fara niður. Munið að ég var með hund bundna við mig og hún er orkubolti. Á leiðinni upp var ég oft síðust því ég gekk með KBB og beið oft eftir henni. Þá var hundurinn friðlaus - stóð á afturlöppunum og ýlfraði á mig. Reyndi mikið að hvetja mig áfram. Vissi stundum ekki hvor var með hina í bandi? Ég þurfti að hvetja hana einstaka sinnum áfram - kallaði þá HIKE, sem er skipunin fyrir hundinn að halda áfram. Ímynda mér að hún hafi verið að garga HIKE tilbaka á mig - hypjaðu þig úr sporunum kona!
Á leiðinni niður var gengið, hlaupið, rennt sér og allt á átakinu. Reynt að hafa hemil á sprækum hundum. KBB fékk ekki að hafa hund bundna um sig á leiðinni niður af augljósum ástæðum. Ég datt einu sinni á rassinn, Linda féll einu sinni við og BH var næstum dauður þegar Nala tók á rás niður og hann náði ekki að stoppa hana í tíma. Ha ha ha, hefði viljað sjá það - en hann náði að bjarga sér. KBB skemmti sér betur á leiðinni niður - tuðið alveg í pásu.
Við BH þurfum eitthvað að taka okkur á í ræktinni og ná okkur í smá þol og styrk. Linda og Siggi eru töluvert yngri og sprækari en við og við þurfum að hafa í við þau. Þau eru yndisleg og gaman að kynnast svona skemmtilegu fólki og hundum náttúrulega líka. Fannst alveg frábært að koma niður að BH og Sigga, sem voru töluvert á undan niður, og BH lá með Nölu og var að klappa henni og strjúka svona eins og hann gerir með Ronju. Hann hefur oft og mörgum sinnum tekið fram að hann nenni bara sínum hundum og knúsi bara þá :o) Þessir huskies eru hættulegir - þeir eru allir svo æðislegir að m.a.s. BH gleymir sér og bráðnar yfir þeim öllum.
Næstu helgi á svo að hittast á Nesjavöllum ef enn verður svona mikill snjór og fara á gönguskíði. Bara beint í djúpu laugina, ekkert okkar kann á gönguskíði ha ha ha. Sjáum hvernig okkur BH gengur að redda okkur gönguskíðum :o) Ma og Pa eiga gönguskíði en mamma vill meina að þau séu svo mjó að það sé ómögulegt.
Svo var Helga vinkona að kveikja í mér með skíðaferð í Bláfjöllin. Bara ná í gömlu græjurnar í geymsluna hjá ma og pa og rifja upp gamla takta. Er að spá í að láta bara verða af því. Það verður fjör, við vorum nógu vitlausar þá og erum ekki skárri núna. Vona bara að hún láti það vera að prófa púðana á staurunum í brekkunum ha ha ha. Damn - ætli ég endi ekki á staur núna fyrst ég er að hlæja að þessu hérna - oh well kemur í ljós - byrja í barnabrekkunum og reyni að klessa ekki á neina litla krakka :o)
Later
KEB ákvað að vera heima og passa Úlfinn - Anton gisti hjá honum í nótt og þeim frændum þótti ekkert voðalega leiðinlegt að fá bara frið tveir hérna heima. Þannig að við fórum hjónin og tókum KBB með okkur. Hún var spennt að ganga Esjuna á toppinn. Alveg þangað til við vorum komin fimm mínútur upp. Þá var hún þyrst - var með gos og lét hana hafa. Ætla að muna næst að hafa með mér vatn, hún er alltaf þyrst í fjórða skrefi!
Við vorum þarna þrjú með Ronju svo komu Siggi með Blanco og Linda með Akkiles og Nölu. Hún kom með þau bæði því BH hafði boðist til að sjá um annað þeirra í göngunni. Þannig að ég var með Ronju spennta framan á mig og KBB og BH skiptust á að láta Nölu toga sig upp. Þvílíkt tog í þessum hundum - Ronja hafði mig upp, það var svo mikil hjálp í henni. Og þegar KBB fékk að spenna Nölu á sig þá hætti hún að tuða í smá stund um hvað hún væri þreytt. Nala sá alveg um að halda henni við efnið.
Hins vegar þegar við vorum komin vel áleiðis og orðið dálítið bratt þá var þetta erfiðara fyrir stelpuna, enda bara níu ára, verður ekki tíu fyrr en á morgun. Þannig að BH tók við hundinum og KBB byrjaði á fullum styrk á tuðinu aftur. Jeminn eini - ólík móður sinni sem var fjallageitin á þessu aldri. Verð reyndar að viðurkenna að mamman átti fullt í fangi með að setja annan fótinn framfyrir hinn þegar brattast var. Blý komið í lærin og það var bara viljinn (og hundurinn) sem dró mig áfram. Fékk smá áminningu um hvers vegna ég hætti í líkamsrækt fyrir rúmum tveimur árum. Ætla samt að halda áfram, nú þarf bara að fara út að ganga og í brekkur og venja sig við. Nenni ekki svona kjaftæði. Og dóttirin hún verður dregin með - við höfum gott af því mæðgurnar :o)
En fyrir þrákelkni og tuð dótturinnar þá var ekki farið á toppinn - áttum ekki mikið eftir, síðasta hjallann. Sem er samt smá spölur. Við semsagt fórum þvert á fjallið frá einum göngustígs til annars til að fara aðeins aðra leið niður. Það var átak að fara upp - en yikes það var ekki auðvelt að fara niður. Munið að ég var með hund bundna við mig og hún er orkubolti. Á leiðinni upp var ég oft síðust því ég gekk með KBB og beið oft eftir henni. Þá var hundurinn friðlaus - stóð á afturlöppunum og ýlfraði á mig. Reyndi mikið að hvetja mig áfram. Vissi stundum ekki hvor var með hina í bandi? Ég þurfti að hvetja hana einstaka sinnum áfram - kallaði þá HIKE, sem er skipunin fyrir hundinn að halda áfram. Ímynda mér að hún hafi verið að garga HIKE tilbaka á mig - hypjaðu þig úr sporunum kona!
Á leiðinni niður var gengið, hlaupið, rennt sér og allt á átakinu. Reynt að hafa hemil á sprækum hundum. KBB fékk ekki að hafa hund bundna um sig á leiðinni niður af augljósum ástæðum. Ég datt einu sinni á rassinn, Linda féll einu sinni við og BH var næstum dauður þegar Nala tók á rás niður og hann náði ekki að stoppa hana í tíma. Ha ha ha, hefði viljað sjá það - en hann náði að bjarga sér. KBB skemmti sér betur á leiðinni niður - tuðið alveg í pásu.
Við BH þurfum eitthvað að taka okkur á í ræktinni og ná okkur í smá þol og styrk. Linda og Siggi eru töluvert yngri og sprækari en við og við þurfum að hafa í við þau. Þau eru yndisleg og gaman að kynnast svona skemmtilegu fólki og hundum náttúrulega líka. Fannst alveg frábært að koma niður að BH og Sigga, sem voru töluvert á undan niður, og BH lá með Nölu og var að klappa henni og strjúka svona eins og hann gerir með Ronju. Hann hefur oft og mörgum sinnum tekið fram að hann nenni bara sínum hundum og knúsi bara þá :o) Þessir huskies eru hættulegir - þeir eru allir svo æðislegir að m.a.s. BH gleymir sér og bráðnar yfir þeim öllum.
Næstu helgi á svo að hittast á Nesjavöllum ef enn verður svona mikill snjór og fara á gönguskíði. Bara beint í djúpu laugina, ekkert okkar kann á gönguskíði ha ha ha. Sjáum hvernig okkur BH gengur að redda okkur gönguskíðum :o) Ma og Pa eiga gönguskíði en mamma vill meina að þau séu svo mjó að það sé ómögulegt.
Svo var Helga vinkona að kveikja í mér með skíðaferð í Bláfjöllin. Bara ná í gömlu græjurnar í geymsluna hjá ma og pa og rifja upp gamla takta. Er að spá í að láta bara verða af því. Það verður fjör, við vorum nógu vitlausar þá og erum ekki skárri núna. Vona bara að hún láti það vera að prófa púðana á staurunum í brekkunum ha ha ha. Damn - ætli ég endi ekki á staur núna fyrst ég er að hlæja að þessu hérna - oh well kemur í ljós - byrja í barnabrekkunum og reyni að klessa ekki á neina litla krakka :o)
Later
Ummæli
Kv Fríða ;-)