Fórum í vikunni vopnuð lifrapylsu með Ronju út á tún í Mosfellsdal. Höfðum fengið leyfi til að nota túnið til að prófa að sleppa litla krílinu og leyfa henni að hlaupa aðeins frjáls. Hún hljóp eins og vindurinn á milli okkar til að fá lifrapylsubita - hrikalega mikið krútt. Var ekki lengi að átta sig á góðgætinu sem við vorum með. Reyndum með ekki nógu góðum árangri að láta hana bíða með að hlaupa af stað aftur, þar til eitthvert okkar kallaði hana til sína. Eigum eftir að reyna þetta betur oftar.
Fórum í dag upp í Mosfellsdal aftur og ákváðum að fara bara í göngutúr - vopnuð lifrapylsunni að sjálfsögðu. Nú var ég sú eina með nammið. Við beygðum í átt að Helgufoss/Birtingi og gengum þar frá spennustöðinni að fossinum. Slepptum henni lausri við bílinn, vorum langt frá þjóðveginum, og hún elti okkur bara eða gekk svona dálítið á undan okkur. Sáum þá nokkrar kindur í haga og ákváðum að taka enga sénsa og settum hana í ól eftir að hafa gefið henni smá lifrapylsu svo hún vissi hvað ég væri með handa duglegum hvolpi.
Gengum svo lengra og komum að brattri brekku sem mér leist nú ekkert á að fara niður en var kaffærð af meirihlutanum og niður héldum við. Þar slepptum við Ronju aftur lausri því kindurnar sáust ekki lengur. Gengum að fossinum og ákváðum að þarna gæti verið gott að koma til að leyfa henni að hlaupa um frálsri. Þarna er örugglega fínt að fara á góðum degi með fjölskyldunni og slappa af og leika sér. Sennilega alveg hitapollur og logn þarna í dalnum. Okkur gekk vel að hafa hana lausa og hún var mjög upptekin bara af því að vera til. Það var aðeins á leiðinni tilbaka sem hún passaði að hafa alltaf augun á mér og fara ekki of langt á undan - farin að sníkja gotterí enda komin í taum hjá BH. Hún fékk nú ekkert greyið fyrr en inn í bíl var komið, þá fékk hún bita svo hún viti að það sé gott að koma að bílnum eftir góðan göngutúr.
Við vorum nú ekki lengi - pössum það að ofgera henni ekki. Það er víst ekki gott að fara með hana í langa göngutúra á meðan hún er svona kríli. Beinin eru enn svo mjúk og þess vegna er það slæmt fyrir hana að fara í langa göngutúra. Las það einhvers staðar - held að það sér rétt. Þetta er svona eins og með mannabörnin beinin þeirra eru líka mjúk á meðan þau eru að stækka sem hraðast.
Hlakka til að fara í svona náttúru fjölskylduferðir oftar, maður hefur gott af þessu. Bara að klæða sig eftir veðri og koma sér af stað. Í dag var allt blautt og rigning. Við vorum í góðum fatnaði og varð því ekki meint af - en púff, voffinn minn var frekar blautur og skítugur. Ég þarf svona aðeins að venjast því að draga inn skítugan hvolp.
Annars vorum við BH að ræða það hvað hún er snyrtileg og hrein alltaf. Ég horfi stundum á hana hérna úti í garði ofan í moldarholu eftir öspina sem var tekin og hugsa - púff, einn skítugur hundur - en svo þegar ég tek hana inn þá sér ekki á henni. Þá er hún búin að vera meira og minna úti allan daginn í grasinu og moldinni að leika sér. Höfum leyft henni að vera mikið úti þegar veðrið hefur verið gott. Þá erum við mikið úti líka svo hún er nú ekki ein þarna allan daginn.
BH fór með tölvu til Evu (Óskarsfrænku) og tók Ronju með sér. Eva vildi endilega að hún kæmi líka því Óskar var búin að dásama hana svo mikið. Og BH þótti ekki leiðinlegt að fara með krílið og grobba sig aðeins.
Later
Fórum í dag upp í Mosfellsdal aftur og ákváðum að fara bara í göngutúr - vopnuð lifrapylsunni að sjálfsögðu. Nú var ég sú eina með nammið. Við beygðum í átt að Helgufoss/Birtingi og gengum þar frá spennustöðinni að fossinum. Slepptum henni lausri við bílinn, vorum langt frá þjóðveginum, og hún elti okkur bara eða gekk svona dálítið á undan okkur. Sáum þá nokkrar kindur í haga og ákváðum að taka enga sénsa og settum hana í ól eftir að hafa gefið henni smá lifrapylsu svo hún vissi hvað ég væri með handa duglegum hvolpi.
Gengum svo lengra og komum að brattri brekku sem mér leist nú ekkert á að fara niður en var kaffærð af meirihlutanum og niður héldum við. Þar slepptum við Ronju aftur lausri því kindurnar sáust ekki lengur. Gengum að fossinum og ákváðum að þarna gæti verið gott að koma til að leyfa henni að hlaupa um frálsri. Þarna er örugglega fínt að fara á góðum degi með fjölskyldunni og slappa af og leika sér. Sennilega alveg hitapollur og logn þarna í dalnum. Okkur gekk vel að hafa hana lausa og hún var mjög upptekin bara af því að vera til. Það var aðeins á leiðinni tilbaka sem hún passaði að hafa alltaf augun á mér og fara ekki of langt á undan - farin að sníkja gotterí enda komin í taum hjá BH. Hún fékk nú ekkert greyið fyrr en inn í bíl var komið, þá fékk hún bita svo hún viti að það sé gott að koma að bílnum eftir góðan göngutúr.
Við vorum nú ekki lengi - pössum það að ofgera henni ekki. Það er víst ekki gott að fara með hana í langa göngutúra á meðan hún er svona kríli. Beinin eru enn svo mjúk og þess vegna er það slæmt fyrir hana að fara í langa göngutúra. Las það einhvers staðar - held að það sér rétt. Þetta er svona eins og með mannabörnin beinin þeirra eru líka mjúk á meðan þau eru að stækka sem hraðast.
Hlakka til að fara í svona náttúru fjölskylduferðir oftar, maður hefur gott af þessu. Bara að klæða sig eftir veðri og koma sér af stað. Í dag var allt blautt og rigning. Við vorum í góðum fatnaði og varð því ekki meint af - en púff, voffinn minn var frekar blautur og skítugur. Ég þarf svona aðeins að venjast því að draga inn skítugan hvolp.
Annars vorum við BH að ræða það hvað hún er snyrtileg og hrein alltaf. Ég horfi stundum á hana hérna úti í garði ofan í moldarholu eftir öspina sem var tekin og hugsa - púff, einn skítugur hundur - en svo þegar ég tek hana inn þá sér ekki á henni. Þá er hún búin að vera meira og minna úti allan daginn í grasinu og moldinni að leika sér. Höfum leyft henni að vera mikið úti þegar veðrið hefur verið gott. Þá erum við mikið úti líka svo hún er nú ekki ein þarna allan daginn.
BH fór með tölvu til Evu (Óskarsfrænku) og tók Ronju með sér. Eva vildi endilega að hún kæmi líka því Óskar var búin að dásama hana svo mikið. Og BH þótti ekki leiðinlegt að fara með krílið og grobba sig aðeins.
Later
Ummæli