Verslunarmannahelgin var með hefðbundnu sniði. Brunuðum í Skorradalinn á Laugardagshádegi, eftir að við KEB höfðum borið út og allir hjálpast að við að pakka í töskur. Eins gott að pakka létt fyrir mannfólkið því búrið hennar Ronju tók allt skottið. Nenntum ekki að fella það saman því við erum með skilrúm í því sem við nenntum ekki að græja aftur. Hún hafði það náðugt á milli krakkana í aftursætinu, svona á meðan hún er lítil er það hægt, en við ætlum samt að venja hana á búr í skottinu strax - ætlum bara að fá betra ferðabúr - minna.
Það gekk ágætlega að hafa hana með okkur, betur en við þorðum að vona. Hún sefur róleg í búrinu sínu á næturna og vekur mig til að fara út að pissa. Það þýðir ekki að hún sé alveg hætt að míga á gólfin hjá okkur hérna heima, því miður. En þetta gengur samt ágætlega.
Svandís var með Týra og honum leist nú ekki meira en svo á að fá þessa samkeppni. Svo kom Rúnar með Tinna og þá var nú kátt í kotinu. Smá valdabarátta á milli Týra og Tinna en Ronja lét sér fátt um finnast. Týri var að færa sig upp á skaftið, hann er yngri en Tinni nebblega.
Freyja og Róbert komu í dalinn með Rúnari og þau borðuðu öll með okkur, og að gömlum sið, sem ég hélt að tilheyrði fortíðinni núna, þá borðuðum við öll saman úti. Valli, Hildur og krakkarnir voru líka og vinafólk Didda og Sessu. Heilmikið af fólki og setið við tvö langborð. Fengum fínt veður til að vera úti öll saman, svona var þetta alltaf hérna áður og gaman að það skyldi vera hægt aftur núna.
Við Freyja spjölluðum heilmikið saman, frekar pólitískar frænkurnar, svo mikið að fólki þótti nóg um. En við erum svo skynsamar að við kunnum alveg að ræða málin án þess að allt fari í háaloft - erum svo dipló. Eftir matinn og uppvaskið (öllum pappadiskum og glösum hent) röltum við á brennuna. Hvorki ég né Svandís mundum eftir skítapokum fyrir hundana - en KBB klikkar ekki, hún var með slík hjálpartæki í vasanum.
Við settumst í brekkuna og í því rölti fólk fyrir framan okkur og tók sér þar stöðu og máttum við horfa á rassinn á því í stað þess að sjá eldinn neðar í brekkunni. BH var með krúttið hjá sér og þar sofnaði hún utan í honum, honum þótti það ekki leiðinlegt. Hún er svo lítil og má í raun ekki labba mikið eða langt og því var hún borin meira og minna alla leið á brennuna og svo heim aftur.
Eftir brennuna er svo alltaf ball í tjaldi þar nálægt - æ við nennum því ekki. Fullt af fullu fólki með alls konar læti. Enduðum með Ásu og Steinari og krökkunum í bústaðnum að spjalla, og það var heilmikið fjör hjá okkur bara - alla vega mikið hlegið. Rúnar átti í smá erfiðleikum með að koma Reykjarvíkurförunum í bílinn til að halda heim á leið því allir þurftu að spjalla svo mikið.
Á sunnudeginum svaf ég til kl. 15, reyndar eftir að hafa vaknað með Ronju kl. 6 og sofnað aftur. Ég rumskaði ekki einu sinni - BH þurfti að vekja mig, og eiginlega bara hafa fyrir því. Ætluðum heim á sunnudaginn en frestuðum því fram til mánudags, vorum bara ekki í stuði fyrir heimferð. Ekki var gert ráð fyrir okkur í mat til mánudags og ekki komum við með neitt gáfulegt nema til sunnudags. Svo það var bara étið það sem til var og haft "drasl á pönnu" í kvöldmatinn. Það er svona með því betra sem maður fær reyndar. Nóg var til og enginn varð svangur þó við fórum ekki heim á leið fyrr en að ganga kl. 20 á mánudag. Málið er að við erum alltaf með of mikinn mat og tökum helminginn með okkur heim aftur. En ekki í þetta sinn.
En nú hafði ég því miður ekki tíma til að fara í Miðtúnið og kveðja Freyju og Róbert, það þótti mér miður. Treysti á að sjá þau fljótlega aftur, við BH kíkjum reglulega til Lundúna og ef það klikkar hjá okkur nú þá hitti ég þau aftur að ári vonandi, alla vega Freyju, því ég treysti á að hún komi aftur næsta sumar.
Það er verið að pússa allan bústaðinn, og búið að grunna hann gulan - KEB ekki alveg að ná þessum gula lit. Svo er búið að setja lit á eina hlið og hann verður rosa flottur þegar verkinu er lokið.
Við Ronja erum í smá valdabaráttu, hún er svona að færa sig upp á skaftið og sjá hvað hún kemst upp með. Glefsar mikið og reynir að hafa mann undir. Veit ekki alveg hvernig ég á að tækla hana. Langar ekki að hún verði hrædd við mig, en var að tala við Kristínu hérna við hliðina á mér og hún sagði mér að sýna ekki miskunn, þ.e. ég verð að sýna henni hver ræður. Þannig að nú sný ég hana niður á hnakkadrambinu þegar hún veður í mig og jafnvel urrar aðeins að mér. Ekki það skemmtilegasta sem ég geri.
Hún er eldklár þetta skott. Hún veit alveg hvað "NEI" þýðir og hættir oftast því sem verið er að banna henni. Hún virðist líka skilja þegar við förum með hana út að pissa, því stundum pissar hún eftir pöntun bara - þ.e. oftast gerir hún það.
Ég varð að fara að vinna í dag - endemis virðisaukinn, það varð ekki hjá því komist. Hef grun um að það hafi ekki verið það besta sem ég gerði að skilja Ronju eftir hjá krökkunum. En þetta reddaðist og þegar ég fer á morgun þá ætla ég að fara þegar hún sefur og koma aftur er hún vaknar. Best að sinna henni sem mest og reyna að kenna henni vel allar grundvallareglurnar. Púff, ég verð svo svekkt ef okkur tekst ekki vel til. Það eru ekki skemmtilegir hundar sem vaða uppi og engu hlýða.
Við erum samt heppin því Kristín hérna við hliðina á mér er hundaræktandi og hún er mjög almennileg og búin að bjóðast til að vera okkur innan handar með ráð hvenær sem er. Og einnig Hulda sem seldi okkur hvolpinn, hún sagði okkur að hafa samband hvenær sem er, bæði daga og nætur. Þannig að ef við erum dugleg og samkvæm okkur og leitum eftir aðstoð þegar þarf þá hlýtur þetta ganga vel.
Þannig að nú er bara að koma lífinu í rútínu og taka sig á í uppeldinu :o)
Ein útklóruð eftir litlar tennur!
Það gekk ágætlega að hafa hana með okkur, betur en við þorðum að vona. Hún sefur róleg í búrinu sínu á næturna og vekur mig til að fara út að pissa. Það þýðir ekki að hún sé alveg hætt að míga á gólfin hjá okkur hérna heima, því miður. En þetta gengur samt ágætlega.
Svandís var með Týra og honum leist nú ekki meira en svo á að fá þessa samkeppni. Svo kom Rúnar með Tinna og þá var nú kátt í kotinu. Smá valdabarátta á milli Týra og Tinna en Ronja lét sér fátt um finnast. Týri var að færa sig upp á skaftið, hann er yngri en Tinni nebblega.
Freyja og Róbert komu í dalinn með Rúnari og þau borðuðu öll með okkur, og að gömlum sið, sem ég hélt að tilheyrði fortíðinni núna, þá borðuðum við öll saman úti. Valli, Hildur og krakkarnir voru líka og vinafólk Didda og Sessu. Heilmikið af fólki og setið við tvö langborð. Fengum fínt veður til að vera úti öll saman, svona var þetta alltaf hérna áður og gaman að það skyldi vera hægt aftur núna.
Við Freyja spjölluðum heilmikið saman, frekar pólitískar frænkurnar, svo mikið að fólki þótti nóg um. En við erum svo skynsamar að við kunnum alveg að ræða málin án þess að allt fari í háaloft - erum svo dipló. Eftir matinn og uppvaskið (öllum pappadiskum og glösum hent) röltum við á brennuna. Hvorki ég né Svandís mundum eftir skítapokum fyrir hundana - en KBB klikkar ekki, hún var með slík hjálpartæki í vasanum.
Við settumst í brekkuna og í því rölti fólk fyrir framan okkur og tók sér þar stöðu og máttum við horfa á rassinn á því í stað þess að sjá eldinn neðar í brekkunni. BH var með krúttið hjá sér og þar sofnaði hún utan í honum, honum þótti það ekki leiðinlegt. Hún er svo lítil og má í raun ekki labba mikið eða langt og því var hún borin meira og minna alla leið á brennuna og svo heim aftur.
Eftir brennuna er svo alltaf ball í tjaldi þar nálægt - æ við nennum því ekki. Fullt af fullu fólki með alls konar læti. Enduðum með Ásu og Steinari og krökkunum í bústaðnum að spjalla, og það var heilmikið fjör hjá okkur bara - alla vega mikið hlegið. Rúnar átti í smá erfiðleikum með að koma Reykjarvíkurförunum í bílinn til að halda heim á leið því allir þurftu að spjalla svo mikið.
Á sunnudeginum svaf ég til kl. 15, reyndar eftir að hafa vaknað með Ronju kl. 6 og sofnað aftur. Ég rumskaði ekki einu sinni - BH þurfti að vekja mig, og eiginlega bara hafa fyrir því. Ætluðum heim á sunnudaginn en frestuðum því fram til mánudags, vorum bara ekki í stuði fyrir heimferð. Ekki var gert ráð fyrir okkur í mat til mánudags og ekki komum við með neitt gáfulegt nema til sunnudags. Svo það var bara étið það sem til var og haft "drasl á pönnu" í kvöldmatinn. Það er svona með því betra sem maður fær reyndar. Nóg var til og enginn varð svangur þó við fórum ekki heim á leið fyrr en að ganga kl. 20 á mánudag. Málið er að við erum alltaf með of mikinn mat og tökum helminginn með okkur heim aftur. En ekki í þetta sinn.
En nú hafði ég því miður ekki tíma til að fara í Miðtúnið og kveðja Freyju og Róbert, það þótti mér miður. Treysti á að sjá þau fljótlega aftur, við BH kíkjum reglulega til Lundúna og ef það klikkar hjá okkur nú þá hitti ég þau aftur að ári vonandi, alla vega Freyju, því ég treysti á að hún komi aftur næsta sumar.
Það er verið að pússa allan bústaðinn, og búið að grunna hann gulan - KEB ekki alveg að ná þessum gula lit. Svo er búið að setja lit á eina hlið og hann verður rosa flottur þegar verkinu er lokið.
Við Ronja erum í smá valdabaráttu, hún er svona að færa sig upp á skaftið og sjá hvað hún kemst upp með. Glefsar mikið og reynir að hafa mann undir. Veit ekki alveg hvernig ég á að tækla hana. Langar ekki að hún verði hrædd við mig, en var að tala við Kristínu hérna við hliðina á mér og hún sagði mér að sýna ekki miskunn, þ.e. ég verð að sýna henni hver ræður. Þannig að nú sný ég hana niður á hnakkadrambinu þegar hún veður í mig og jafnvel urrar aðeins að mér. Ekki það skemmtilegasta sem ég geri.
Hún er eldklár þetta skott. Hún veit alveg hvað "NEI" þýðir og hættir oftast því sem verið er að banna henni. Hún virðist líka skilja þegar við förum með hana út að pissa, því stundum pissar hún eftir pöntun bara - þ.e. oftast gerir hún það.
Ég varð að fara að vinna í dag - endemis virðisaukinn, það varð ekki hjá því komist. Hef grun um að það hafi ekki verið það besta sem ég gerði að skilja Ronju eftir hjá krökkunum. En þetta reddaðist og þegar ég fer á morgun þá ætla ég að fara þegar hún sefur og koma aftur er hún vaknar. Best að sinna henni sem mest og reyna að kenna henni vel allar grundvallareglurnar. Púff, ég verð svo svekkt ef okkur tekst ekki vel til. Það eru ekki skemmtilegir hundar sem vaða uppi og engu hlýða.
Við erum samt heppin því Kristín hérna við hliðina á mér er hundaræktandi og hún er mjög almennileg og búin að bjóðast til að vera okkur innan handar með ráð hvenær sem er. Og einnig Hulda sem seldi okkur hvolpinn, hún sagði okkur að hafa samband hvenær sem er, bæði daga og nætur. Þannig að ef við erum dugleg og samkvæm okkur og leitum eftir aðstoð þegar þarf þá hlýtur þetta ganga vel.
Þannig að nú er bara að koma lífinu í rútínu og taka sig á í uppeldinu :o)
Ein útklóruð eftir litlar tennur!
Ummæli