Í vistfræði 103 spurði kennarinn okkur á sínum tíma hversu mörg börn við ætluðum að eiga í framtíðinni. Þessi könnun tengdist námsefninu á einhvern hátt - man ekki hvernig. Ég man að ég sagði þrjú stykki börn. Margir nemendur hugðust eiga þrjú börn, nógu margir til að kennarinn gerði athugasemd við það því meðaltalið var um 2 börn og honum þótti við heldur djörf í framtíðaráætlunum okkar.
Planið var alltaf þrjú stykki börn á heimilið, en okkar áætlanir eru þekktar fyrir að fara úr skorðum og eins og vinir og vandamenn og nágrannar og fleiri vita þá eru börnin okkar BH aðeins tvö. Við erum mjög sátt við það, þó litla skvísan hafi reglulega verið með mikinn þrýsting á lítið systkini. Okkar skoðun er sú að maður hrúgar ekki niður börnum nema aðstæður séu réttar og að maður geti gefið sér tíma til að ala krílin upp og verja tíma með þeim. Það er nefnilega þannig að ég sagði alltaf þrjú börn en jafnframt tók ég fram að ef þriðja barnið væri ekki komið þegar þrítugsaldrinum væri náð þá yrðu ekki fleiri börn í þessari fjölskyldu. Svo höguðu atvik því þannig að 29 ára var sett stopp á frúnna næstu tvö árin lágmark, og svo aftur sett í bann 31 árs næstu tvö ár. Þannig að þá var ljóst að systkinin yrðu aðeins tvö. Reyndar verður að viðurkennast að fyrir þennan bann tíma vorum við hjónin búin að ræða það að börnum yrði ekki fjölgað í þessari fjölskyldu.
EEEnnn það er hægt að fjölga í fjölskyldunni samt, engin sem sagði að það yrði að vera mannabarnakríli. Við BH létum undan þrýstingi og ákváðum að gefa grænt ljós á að bæta hundi á heimilið, við mikinn fögnuð yngri fjölskyldumeðlima. Skoðuðum skvísur eins og Cavalier hunda, Shih Tzu og svo flettum við hundategundabókinni fram og aftur. Planið var að fá svo lítið kríli - litla kelirófu. En þið munið okkar áætlanir... já, einmitt standast sjaldnast. BH nefndi að fá sér Husky - Siberian Husky - já nei félagi, kemur ekki til greina. Ég var (er) skíthrædd um að enda ein með uppeldið á hundinum og sá fyrir mér ansi erfiðan einstakling sem þarf mikla hreyfingu líka. Fyrir þá sem ekki vita þá eru þetta sleðahundar, sterkir og duglegir vinnuhundar - gullfallegir og ljúfir. KBB var fljót að grípa hugmynd föður síns á lofti og KEB leist vel á hugmyndina þó hann væri opinn fyrir öðrum tegundum.
Í stuttu máli þá lét ég undan eftir að hafa skoðað myndir af þessum glæsilegu hundum og lesið mér vel til um tegundina sem ekki er sú auðveldasta í uppeldi. Við töluðum Við Rannveigu og Lúlla sem eru með tvær tíkur og þótti þetta ekki mikið mál. Ég heimsótti svo systur hennar Sonju vinkonu sem er með tvo rakka. Þar var aginn á heimilinu slíkur að ég sá að þetta er vel hægt ef maður leggur sig fram.
Eftir að hafa verið í sambandi við Huldu sem ræktar þessa tegund hunda fyrir norðan þá fórum við í gær og sóttum litla hvolpinn okkar. Hún er ÆÐI, svo falleg og yndisleg. Eftir að hafa setið hjá þeim fyrir norðan og fengið góðan fyrirlestur og fræðslu um helstu atriði sem viðkoma uppeldi hvolpa og hunda þá héldum við af stað heim. Litla krílið var heldur stúrið á milli krakkana í aftursætinu (í belti of course). Vældi og kveinaði svo KBB þótti nóg um, nógu mikið til að KBB nefndi það að helst vildi hún bara snúa við til að leyfa henni að vera hjá mömmu sinni og systkinum því þar liði henni best.
Þetta tók fimm mínútur eða minna, krakkarnir töluðu við hana og klöppuðu þannig að hún varð fljótt róleg og lagðist niður og hvíldi sig meira og minna alla leið heim.
Eftir að heim var komið og hún var búin að heilsa upp á Lilju, Hörpu, Helenu og Davíð þá reyndum við að fara að sofa. Vitandi að vælunótt væri framundan. BH setti saman búrið hennar og setti í það skilrúm til að minnka plássið þannig að það hentaði hvolpinum. Hún var ekki kát - eftir að við vorum öll komin í rúmið þá vældi hún og kveinaði stutta stund - og við öll með sting í hjartanu. Krökkunum finnst við heldur vond við litla krílið. Þau myndu spilla henni þannig að hún stjórnaði okkur öllum ef þau fengju að ráða.
Ég var alveg hissa hvað þetta tók fljótt af - rosa ánægð með rólega litla krílið. BH sagði orðrétt, "bíddu bara, þetta er ekki búið". Leit nú samt út fyrir það - því í góða stund var alveg hljótt. En svo byrjaði ballið - þvílíkt væl, púff - það var erfitt að láta hana eiga sig greyið. Ég sussaði á hana öðru hvoru en lét svo undan eftir einhvern tíma og gekk fram, þannig að hún vissi að hún væri ekki ein í heiminum, fór inn í eldhús og fékk mér vatn. Gekk svo framhjá henni aftur án þess að skipta mér af henni og fór inn í rúm. Hún gafst upp á endanum og kúrði sig, þetta tók innan við klukkutíma - ég tók samt ekki tímann.
Núna steinliggur hún á eldhúsgólfinu og sefur. Eins gott að fylgjast með krílinu samt því hún er ekki húsvön og hún nagar flest sem að kjafti kemur. Eigum langt í land með að kenna henni ýmsar nýjar reglur, en vonandi á það eftir að ganga vel. Við erum að læra þetta líka.
Ef einhver er í sjokki eftir að hafa lesið þetta vil ég taka fram að ég og krakkarnir notuðum engin óþverrabrögð til að fá BH til að samþykkja hund á heimilið. Hann er alveg sáttur og til í þetta allt saman með okkur - og litla skvísan var alveg búin að bræða hann í hvelli.
Og já við erum ekki búin að finna nafn - stefnum á að vera komin með nafn ekki seinna en á morgun. Ætluðum að láta hana heita Mía - en okkur var sagt að tvær Husky tíkur bera það nafn og önnur er í Mos, þannig að okkur fannst það ekki ganga. Þannig að nú erum við bara með höfuðin í bleyti og vonumst til að finna gott nafn fljótlega, ómögulegt að kalla hana bara Hvolpur til lengdar :o)
Voff (ýlfur)
Planið var alltaf þrjú stykki börn á heimilið, en okkar áætlanir eru þekktar fyrir að fara úr skorðum og eins og vinir og vandamenn og nágrannar og fleiri vita þá eru börnin okkar BH aðeins tvö. Við erum mjög sátt við það, þó litla skvísan hafi reglulega verið með mikinn þrýsting á lítið systkini. Okkar skoðun er sú að maður hrúgar ekki niður börnum nema aðstæður séu réttar og að maður geti gefið sér tíma til að ala krílin upp og verja tíma með þeim. Það er nefnilega þannig að ég sagði alltaf þrjú börn en jafnframt tók ég fram að ef þriðja barnið væri ekki komið þegar þrítugsaldrinum væri náð þá yrðu ekki fleiri börn í þessari fjölskyldu. Svo höguðu atvik því þannig að 29 ára var sett stopp á frúnna næstu tvö árin lágmark, og svo aftur sett í bann 31 árs næstu tvö ár. Þannig að þá var ljóst að systkinin yrðu aðeins tvö. Reyndar verður að viðurkennast að fyrir þennan bann tíma vorum við hjónin búin að ræða það að börnum yrði ekki fjölgað í þessari fjölskyldu.
EEEnnn það er hægt að fjölga í fjölskyldunni samt, engin sem sagði að það yrði að vera mannabarnakríli. Við BH létum undan þrýstingi og ákváðum að gefa grænt ljós á að bæta hundi á heimilið, við mikinn fögnuð yngri fjölskyldumeðlima. Skoðuðum skvísur eins og Cavalier hunda, Shih Tzu og svo flettum við hundategundabókinni fram og aftur. Planið var að fá svo lítið kríli - litla kelirófu. En þið munið okkar áætlanir... já, einmitt standast sjaldnast. BH nefndi að fá sér Husky - Siberian Husky - já nei félagi, kemur ekki til greina. Ég var (er) skíthrædd um að enda ein með uppeldið á hundinum og sá fyrir mér ansi erfiðan einstakling sem þarf mikla hreyfingu líka. Fyrir þá sem ekki vita þá eru þetta sleðahundar, sterkir og duglegir vinnuhundar - gullfallegir og ljúfir. KBB var fljót að grípa hugmynd föður síns á lofti og KEB leist vel á hugmyndina þó hann væri opinn fyrir öðrum tegundum.
Í stuttu máli þá lét ég undan eftir að hafa skoðað myndir af þessum glæsilegu hundum og lesið mér vel til um tegundina sem ekki er sú auðveldasta í uppeldi. Við töluðum Við Rannveigu og Lúlla sem eru með tvær tíkur og þótti þetta ekki mikið mál. Ég heimsótti svo systur hennar Sonju vinkonu sem er með tvo rakka. Þar var aginn á heimilinu slíkur að ég sá að þetta er vel hægt ef maður leggur sig fram.
Eftir að hafa verið í sambandi við Huldu sem ræktar þessa tegund hunda fyrir norðan þá fórum við í gær og sóttum litla hvolpinn okkar. Hún er ÆÐI, svo falleg og yndisleg. Eftir að hafa setið hjá þeim fyrir norðan og fengið góðan fyrirlestur og fræðslu um helstu atriði sem viðkoma uppeldi hvolpa og hunda þá héldum við af stað heim. Litla krílið var heldur stúrið á milli krakkana í aftursætinu (í belti of course). Vældi og kveinaði svo KBB þótti nóg um, nógu mikið til að KBB nefndi það að helst vildi hún bara snúa við til að leyfa henni að vera hjá mömmu sinni og systkinum því þar liði henni best.
Þetta tók fimm mínútur eða minna, krakkarnir töluðu við hana og klöppuðu þannig að hún varð fljótt róleg og lagðist niður og hvíldi sig meira og minna alla leið heim.
Eftir að heim var komið og hún var búin að heilsa upp á Lilju, Hörpu, Helenu og Davíð þá reyndum við að fara að sofa. Vitandi að vælunótt væri framundan. BH setti saman búrið hennar og setti í það skilrúm til að minnka plássið þannig að það hentaði hvolpinum. Hún var ekki kát - eftir að við vorum öll komin í rúmið þá vældi hún og kveinaði stutta stund - og við öll með sting í hjartanu. Krökkunum finnst við heldur vond við litla krílið. Þau myndu spilla henni þannig að hún stjórnaði okkur öllum ef þau fengju að ráða.
Ég var alveg hissa hvað þetta tók fljótt af - rosa ánægð með rólega litla krílið. BH sagði orðrétt, "bíddu bara, þetta er ekki búið". Leit nú samt út fyrir það - því í góða stund var alveg hljótt. En svo byrjaði ballið - þvílíkt væl, púff - það var erfitt að láta hana eiga sig greyið. Ég sussaði á hana öðru hvoru en lét svo undan eftir einhvern tíma og gekk fram, þannig að hún vissi að hún væri ekki ein í heiminum, fór inn í eldhús og fékk mér vatn. Gekk svo framhjá henni aftur án þess að skipta mér af henni og fór inn í rúm. Hún gafst upp á endanum og kúrði sig, þetta tók innan við klukkutíma - ég tók samt ekki tímann.
Núna steinliggur hún á eldhúsgólfinu og sefur. Eins gott að fylgjast með krílinu samt því hún er ekki húsvön og hún nagar flest sem að kjafti kemur. Eigum langt í land með að kenna henni ýmsar nýjar reglur, en vonandi á það eftir að ganga vel. Við erum að læra þetta líka.
Ef einhver er í sjokki eftir að hafa lesið þetta vil ég taka fram að ég og krakkarnir notuðum engin óþverrabrögð til að fá BH til að samþykkja hund á heimilið. Hann er alveg sáttur og til í þetta allt saman með okkur - og litla skvísan var alveg búin að bræða hann í hvelli.
Og já við erum ekki búin að finna nafn - stefnum á að vera komin með nafn ekki seinna en á morgun. Ætluðum að láta hana heita Mía - en okkur var sagt að tvær Husky tíkur bera það nafn og önnur er í Mos, þannig að okkur fannst það ekki ganga. Þannig að nú erum við bara með höfuðin í bleyti og vonumst til að finna gott nafn fljótlega, ómögulegt að kalla hana bara Hvolpur til lengdar :o)
Voff (ýlfur)
Ummæli
kv Fríða