Við BH ákváðum að gifta okkur þennan dag fyrir 14 árum síðan, en þar sem presturinn var upptekinn ákváðum við að fresta því þar til í júní.
Fyrir 6 árum síðan 28. maí kl. 9:35 lá ég á skurðarborðinu í aðgerð sem tók nokkra klukkutíma. Átti að fara inn kl. 8 en var trillað út aftur því læknirinn var á fundi til kl. 9 - akkúrat það sem mann vantar þegar verið er að krukka í mann.
Ég var vakin um kl. 13. Það er ekki liðinn nógu langur tími til að minningin um hversu hrikalega mikið ég þurfti að pissa sé horfin. Hef aldrei á ævinni verið eins mikið í spreng í eins langan tíma eins og þennan dag árið 2002. Ég grátbað um að fara á klósettið en það var ekki í boði. Ekki vegna þess að þær treystu mér ekki framúr, því ég hefði getað það á lyginni - nei sko það er ekkert klósett þarna nema frammi og ef maður fer fram þá fær maður ekki að koma inn aftur - því þarna er allt dauðhreinsað. Þær reyndu að koma með bekken og ég reyndi mikið að nota það - það kom bara ekki dropi þó ég væri gjörsamlega að sprengja í mér blöðruna. Reynt var að setja bekkenið á stól og mér dröslað framúr en ekkert gekk. Það er ekki venjan að fólk dvelji svo lengi þarna hjá þeim á vöknun - sem er nokkurs konar gjörgæsla eftir aðgerðir til að sjá að fólk jafni sig eðlilega og verði í lagi niðri á almennum deildum. Ég var þarna frá hádegi fram eftir kvöldi - hef sennilega aldrei lifað eins langan dag.
Næst þegar ég var skorin dvaldi ég ekki eins lengi þarna hjá þeim, enda tók aðgerðin styttri tíma og var öll minni en sú fyrri. Þegar mér var brölt niður á almenna deild og rúmið komið á minn stað, fór ég framúr um leið og rúmið var sett í bremsu. Skrölti fram á klósett með hundinn með mér (þið vitið næringuna á stönginni), mætti einni hjúkkunni á ganginum sem horfði forviða á mig - hva bara komin framúr. Ójá, ég spring annars með látum takk kærlega fyrir.
2004 - þegar ákveðið var að opna aftur þá kveið ég bara fyrir að vakna og vera í spreng á vöknun og komast ekki á salerni. Það reyndist sem betur fer óþarfi, því allt tók styttri tíma í það sinnið.
Eign þvottahúss ríkisspítalanna
Fyrir 6 árum síðan 28. maí kl. 9:35 lá ég á skurðarborðinu í aðgerð sem tók nokkra klukkutíma. Átti að fara inn kl. 8 en var trillað út aftur því læknirinn var á fundi til kl. 9 - akkúrat það sem mann vantar þegar verið er að krukka í mann.
Ég var vakin um kl. 13. Það er ekki liðinn nógu langur tími til að minningin um hversu hrikalega mikið ég þurfti að pissa sé horfin. Hef aldrei á ævinni verið eins mikið í spreng í eins langan tíma eins og þennan dag árið 2002. Ég grátbað um að fara á klósettið en það var ekki í boði. Ekki vegna þess að þær treystu mér ekki framúr, því ég hefði getað það á lyginni - nei sko það er ekkert klósett þarna nema frammi og ef maður fer fram þá fær maður ekki að koma inn aftur - því þarna er allt dauðhreinsað. Þær reyndu að koma með bekken og ég reyndi mikið að nota það - það kom bara ekki dropi þó ég væri gjörsamlega að sprengja í mér blöðruna. Reynt var að setja bekkenið á stól og mér dröslað framúr en ekkert gekk. Það er ekki venjan að fólk dvelji svo lengi þarna hjá þeim á vöknun - sem er nokkurs konar gjörgæsla eftir aðgerðir til að sjá að fólk jafni sig eðlilega og verði í lagi niðri á almennum deildum. Ég var þarna frá hádegi fram eftir kvöldi - hef sennilega aldrei lifað eins langan dag.
Næst þegar ég var skorin dvaldi ég ekki eins lengi þarna hjá þeim, enda tók aðgerðin styttri tíma og var öll minni en sú fyrri. Þegar mér var brölt niður á almenna deild og rúmið komið á minn stað, fór ég framúr um leið og rúmið var sett í bremsu. Skrölti fram á klósett með hundinn með mér (þið vitið næringuna á stönginni), mætti einni hjúkkunni á ganginum sem horfði forviða á mig - hva bara komin framúr. Ójá, ég spring annars með látum takk kærlega fyrir.
2004 - þegar ákveðið var að opna aftur þá kveið ég bara fyrir að vakna og vera í spreng á vöknun og komast ekki á salerni. Það reyndist sem betur fer óþarfi, því allt tók styttri tíma í það sinnið.
Eign þvottahúss ríkisspítalanna
Ummæli