Í síðustu viku, þ.e. föstudag og svo mánudag, stóðu yfir prófanir á Norris. Gæslan fór 2x á föstudag, tvær áhafnir og 2x á mánudag, tvær áhafnir í viðbót. Alls fjórar áhafnir. Við fórum fjögur í Hvalfjörðinn að sannreyna sambandsleysi í Brynjudalnum til að henda eins og einum (og svo fleirum) "týndum" greyjum á staðinn.
Það gekk ekki þrautarlaust að vera ALVEG sambandslaus, alls ekkert merki. Stundum var einn punktur á mínum síma og hjá einhverjum öðrum. En aldrei meira, en þó það og það mátti alls ekki. Þar sem við stóðum þarna og vorum að athuga merki í símunum okkar hringdi einn síminn. Og gaurinn setti hann upp að eyranu og svaraði skýrt og hátt, "HALLÓ". Ef ég ætti mynd af andlitinu hans BH þessa sekúndu þá myndi ég alltaf geta hlegið þó heimurinn væri grár og glataður. Ég sprakk úr hlátri, og hló svo enn meira þegar í ljós komið að kvikindið hafði bara sett hringingu af stað í símanum. Það var ekkert endemis samband og enginn á línunni.
Áhafnir þyrlunnar hverju sinni fengu það verkefni að finna vitleysingana. Fengu upplýsingar um ferðir og áttu að finna viðkomandi eftir þeim upplýsingum sem upp voru gefnar.
Á föstudaginn skutlaði ég einni skutlu á staðinn og fékk hún að hinkra ansi lengi eftir riddurunum á orange þyrlunni. En þeir fundu hana fljótt og örugglega eftir að þeir fóru loks í loftið. Og hún hljóp um borð eftir að hafa staðið úti í móa ein og yfirgefin. Næstur þann dag var gaur sem þurfti ekki að bíða eins lengi. Sú áhöfn fann hann einnig fljótt og örugglega og ekki þurfti hann að bíða lengi, rétt að hægt væri að henda honum út úr bílnum áður en hann var komin um borð í þyrluna.
Svo rann upp mánudagurinn og litla skrímslið hún dóttir mín var næsta fórnarlamb.
Mér þykir svo gaman að velta fyrir mér hverjum fólk líkist - bæði í útliti og innræti og atgervi og týpu o.s.frv. Og þið getið ímyndað ykkur hvað ég er í góðri aðstöðu með krílin mín tvö. En það sem þið getið ekki gert ykkur í hugarlund er hve marga ættingja úr bæði móður- og föðurætt ég hef getað séð í þeim. Mismikið vissulega.
Litla drottningin mín er vissulega lík karli föður sínum, líkt og sonur okkar. Augnsvipurinn er svo sterkur að ég virðist við fyrstu sýn ekkert eiga í þeim. En hey - ég á fullt. Bæði er hægt að sjá það í útliti þeirra, ef vel er athugað. Dóttir mín líkist þó móður sinni að einu leiti þó nokkuð. Og ég verð að viðurkenna að ég var hissa þegar ég uppgötvaði það. Hún er dálítill ofurhugi þegar kemur að hraða og lofthæð o.þ.h. Hún er ofurspennt fyrir fallhlífarstökki, teygjustökki, mest skerí tækjunum í skemmtigörðum o.s.frv. En nú verð ég að viðurkenna á mig annað - sem kom mér enn meira á óvart. Ég þoli það ekki :/ Ég vil helst ekki að hún fari í neitt svona, ég vil bara hafa hana hjá mér í örygginu. Ég er búin að segja henni að ef hún ætli í fallhlífarstökk þá vil ég ekki vita af því, fyrr en því er lokið. Og ég veit að ef hún segir föður sínum það of snemma, þá verður hún sótt, kefluð, hent í skottið, lokuð niður í kjallara og lyklinum hent. Það er ekki séns að litlan okkar komist í loftið til að prófa ef hann fær einhverju ráðið.
En jæja þá, eftir að hafa fengið svar fyrir ári síðan að hún væri of ung til að taka þátt þá fékk hún tækifæri. Hún var verulega skúffuð að vera skilin útundan sko. Þannig að við mæðgur brunuðum í Hvalfjörðinn og beygðum inn Brynjudal.
Er við vorum komnar á staðinn skildi ég my litle Batman eftir út í móa...
...og sýndi henni hvernig þetta virkaði allt - ekkert samband mátti vera á símanum, svara sms ef það kæmi og svara símanum ef hann hringdi.
Bannað að hlaupa aftan að þyrlunni - koma ská að framan og fara eftir leiðbeiningum þess sem sæti í hurðinni. Og ef hún yrði hífð upp, þá væri það ekkert mál. Þetta eru vanir menn og þeir sýna hvað á að gera. Been there, done that og þetta er ekkert mál. En guð hvað ég vonaði að þeir myndu bara lenda og hún hlaupa inni. Það er þarna þetta fína svæði sem hægt er að nota.
En þar sem barnið er enn undir lögaldri, og þrátt fyrir að vera meiri nagli en flestir sem ég þekki, þá fór ég bara út að þjóðvegi og beið þar. Ætlaði ekki að skilja hana bara eftir og fara heim. Takk fyrir. Þyrlukvikindið kom ekki fyrr en rúmum klukkutíma seinna, svo henni var orðið pínu kalt er þeir komu loks. Er ég sá þá, brunaði ég í bæinn því ég var næst og átti að fá far uppeftir. Veðrið að versna og það var ekkert víst að það yrði flogið seinnipartinn.
Litlan mín var hífð upp í þyrluna, komst að því um kvöldið er ég spjallaði við stoltan föður hennar. Hún var ekki að grobba sig af því þegar ég heyrði í henni fyrr um daginn. Fékk líka söguna af því þegar hún settist inn í þyrluna og kom sér fyrir. Reif niður flískragann frá andlitinu, þennan sem var togaður upp á nef til að halda hita á andlitinu. Og þegar sást í allt andlitið hennar heyrðist í fjarkiptatækjunum þegar sigmaðurinn spurði glottandi "er þetta dóttir þín nokkuð?" Spurningunni beint að BH sem getur ekki svarið þessi börn af sér sama hvað hann myndi reyna :)
Ég endaði svo á að bruna aftur Hvalfjörðinn og koma sjálfri mér fyrir.
BH ætlaði bara að láta ná í bílinn seinna... ég spurði, fyrirgefðu en á ég ekki bara að keyra aftur í bæinn ? Hann fattaði það ekki - var svo upptekinn af því að þyrlan yrði endilega að sækja mig. Mér var alveg sama - betra að gera ekki vez og taka bara bílinn með mér í bæinn aftur, sem ég og gerði.
Ég var þarna aaaaðeins mikið lengur en ég átti von á, var vel klædd og það var nánast logn þarna niðri hjá mér í hálfgerðu rjóðri svo mér varð ekki kalt sem betur fer. Settist niður og lagðist svo aftur á bakið og góndi á skýin og himininn.
Það var ansi magnað. öðru megin við mig gekk heilmikið á, blár himinn en ský á "öllum hæðum" og þau ruku áfram. Greinilega var lognið að flýta sér heldur meira í háloftunum en í rjóðrinu hjá mér. Hinum megin var alskýjað, dökkgrátt og leit út fyrir rigningu fljótlega, það reyndar snjóaði pínu seinna.
Ég fékk að hanga þarna vel og lengi, þyrlan lét sjá sig eftir rúman klukkutíma, mikið sem ég var fegin því ég ætlaði að vera komin á fund kl. 18 í bænum. EN hún sveimaði endalaust og alltaf í næsta dal fannst mér. Mér fannst þetta ekkert vera að ganga hjá þeim. En ég fékk reglulega merki og samband á símann en engin merki um að þeir væru með mig í sigtinu. Og svo hvarf hún bara og eftir að hafa ekki heyrt neitt í henni, né séð til hennar í 10 mínútur ákvað ég að ég væri hætt og farin. Klukkan orðin sex og ég allt of sein á fundinn minn fína.
Frekar svekkt eftir að hafa verið þarna í rúma tvo tíma, hélt í alvöru að áhöfnin væri bara að smóka eitthvað og sæi mig ekki og ég myndi bara deyja þarna úti í þessum skógi af því ég fattaði ekki að standa upp, sem er það sem maður gerir ef maður týnist í íslenskum skógi ;)
Ég brunaði heim, aðeins hægar en ég hefð viljað, byrjað að myrkva og komin þessi ágæta hálka sumstaðar. Er ég kom út á þjóðveg þá tók síminn minn á móti sms-i sem sagði, "þetta er búið, takk farðu heim" þannig að ég hafði ekki eins mikið samviskubit yfir að hafa látið mig hverfa í fússi.
Kom klukkutíma of seint á fundinn en fékk að vita er ég kom heim að þyrlan hefði fundið mig og ekkert mál - ég hefði ekki dáið drottni mínum og þeir bara látið sig hverfa. Það var huggun harmi gegn.
Mér finnst voða gaman að taka þátt í þessu verkefni - þekki engan sem finnst það ekki :)
Later
PS mér var fyrirgefið að mæta of seint á fundinn... í 66 göngubuxunum og í lopapeysunni :)
Það gekk ekki þrautarlaust að vera ALVEG sambandslaus, alls ekkert merki. Stundum var einn punktur á mínum síma og hjá einhverjum öðrum. En aldrei meira, en þó það og það mátti alls ekki. Þar sem við stóðum þarna og vorum að athuga merki í símunum okkar hringdi einn síminn. Og gaurinn setti hann upp að eyranu og svaraði skýrt og hátt, "HALLÓ". Ef ég ætti mynd af andlitinu hans BH þessa sekúndu þá myndi ég alltaf geta hlegið þó heimurinn væri grár og glataður. Ég sprakk úr hlátri, og hló svo enn meira þegar í ljós komið að kvikindið hafði bara sett hringingu af stað í símanum. Það var ekkert endemis samband og enginn á línunni.
Áhafnir þyrlunnar hverju sinni fengu það verkefni að finna vitleysingana. Fengu upplýsingar um ferðir og áttu að finna viðkomandi eftir þeim upplýsingum sem upp voru gefnar.
Á föstudaginn skutlaði ég einni skutlu á staðinn og fékk hún að hinkra ansi lengi eftir riddurunum á orange þyrlunni. En þeir fundu hana fljótt og örugglega eftir að þeir fóru loks í loftið. Og hún hljóp um borð eftir að hafa staðið úti í móa ein og yfirgefin. Næstur þann dag var gaur sem þurfti ekki að bíða eins lengi. Sú áhöfn fann hann einnig fljótt og örugglega og ekki þurfti hann að bíða lengi, rétt að hægt væri að henda honum út úr bílnum áður en hann var komin um borð í þyrluna.
Svo rann upp mánudagurinn og litla skrímslið hún dóttir mín var næsta fórnarlamb.
Mér þykir svo gaman að velta fyrir mér hverjum fólk líkist - bæði í útliti og innræti og atgervi og týpu o.s.frv. Og þið getið ímyndað ykkur hvað ég er í góðri aðstöðu með krílin mín tvö. En það sem þið getið ekki gert ykkur í hugarlund er hve marga ættingja úr bæði móður- og föðurætt ég hef getað séð í þeim. Mismikið vissulega.
Litla drottningin mín er vissulega lík karli föður sínum, líkt og sonur okkar. Augnsvipurinn er svo sterkur að ég virðist við fyrstu sýn ekkert eiga í þeim. En hey - ég á fullt. Bæði er hægt að sjá það í útliti þeirra, ef vel er athugað. Dóttir mín líkist þó móður sinni að einu leiti þó nokkuð. Og ég verð að viðurkenna að ég var hissa þegar ég uppgötvaði það. Hún er dálítill ofurhugi þegar kemur að hraða og lofthæð o.þ.h. Hún er ofurspennt fyrir fallhlífarstökki, teygjustökki, mest skerí tækjunum í skemmtigörðum o.s.frv. En nú verð ég að viðurkenna á mig annað - sem kom mér enn meira á óvart. Ég þoli það ekki :/ Ég vil helst ekki að hún fari í neitt svona, ég vil bara hafa hana hjá mér í örygginu. Ég er búin að segja henni að ef hún ætli í fallhlífarstökk þá vil ég ekki vita af því, fyrr en því er lokið. Og ég veit að ef hún segir föður sínum það of snemma, þá verður hún sótt, kefluð, hent í skottið, lokuð niður í kjallara og lyklinum hent. Það er ekki séns að litlan okkar komist í loftið til að prófa ef hann fær einhverju ráðið.
En jæja þá, eftir að hafa fengið svar fyrir ári síðan að hún væri of ung til að taka þátt þá fékk hún tækifæri. Hún var verulega skúffuð að vera skilin útundan sko. Þannig að við mæðgur brunuðum í Hvalfjörðinn og beygðum inn Brynjudal.
Er við vorum komnar á staðinn skildi ég my litle Batman eftir út í móa...
...og sýndi henni hvernig þetta virkaði allt - ekkert samband mátti vera á símanum, svara sms ef það kæmi og svara símanum ef hann hringdi.
Bannað að hlaupa aftan að þyrlunni - koma ská að framan og fara eftir leiðbeiningum þess sem sæti í hurðinni. Og ef hún yrði hífð upp, þá væri það ekkert mál. Þetta eru vanir menn og þeir sýna hvað á að gera. Been there, done that og þetta er ekkert mál. En guð hvað ég vonaði að þeir myndu bara lenda og hún hlaupa inni. Það er þarna þetta fína svæði sem hægt er að nota.
En þar sem barnið er enn undir lögaldri, og þrátt fyrir að vera meiri nagli en flestir sem ég þekki, þá fór ég bara út að þjóðvegi og beið þar. Ætlaði ekki að skilja hana bara eftir og fara heim. Takk fyrir. Þyrlukvikindið kom ekki fyrr en rúmum klukkutíma seinna, svo henni var orðið pínu kalt er þeir komu loks. Er ég sá þá, brunaði ég í bæinn því ég var næst og átti að fá far uppeftir. Veðrið að versna og það var ekkert víst að það yrði flogið seinnipartinn.
Litlan mín var hífð upp í þyrluna, komst að því um kvöldið er ég spjallaði við stoltan föður hennar. Hún var ekki að grobba sig af því þegar ég heyrði í henni fyrr um daginn. Fékk líka söguna af því þegar hún settist inn í þyrluna og kom sér fyrir. Reif niður flískragann frá andlitinu, þennan sem var togaður upp á nef til að halda hita á andlitinu. Og þegar sást í allt andlitið hennar heyrðist í fjarkiptatækjunum þegar sigmaðurinn spurði glottandi "er þetta dóttir þín nokkuð?" Spurningunni beint að BH sem getur ekki svarið þessi börn af sér sama hvað hann myndi reyna :)
Ég endaði svo á að bruna aftur Hvalfjörðinn og koma sjálfri mér fyrir.
BH ætlaði bara að láta ná í bílinn seinna... ég spurði, fyrirgefðu en á ég ekki bara að keyra aftur í bæinn ? Hann fattaði það ekki - var svo upptekinn af því að þyrlan yrði endilega að sækja mig. Mér var alveg sama - betra að gera ekki vez og taka bara bílinn með mér í bæinn aftur, sem ég og gerði.
Ég var þarna aaaaðeins mikið lengur en ég átti von á, var vel klædd og það var nánast logn þarna niðri hjá mér í hálfgerðu rjóðri svo mér varð ekki kalt sem betur fer. Settist niður og lagðist svo aftur á bakið og góndi á skýin og himininn.
Það var ansi magnað. öðru megin við mig gekk heilmikið á, blár himinn en ský á "öllum hæðum" og þau ruku áfram. Greinilega var lognið að flýta sér heldur meira í háloftunum en í rjóðrinu hjá mér. Hinum megin var alskýjað, dökkgrátt og leit út fyrir rigningu fljótlega, það reyndar snjóaði pínu seinna.
Ég fékk að hanga þarna vel og lengi, þyrlan lét sjá sig eftir rúman klukkutíma, mikið sem ég var fegin því ég ætlaði að vera komin á fund kl. 18 í bænum. EN hún sveimaði endalaust og alltaf í næsta dal fannst mér. Mér fannst þetta ekkert vera að ganga hjá þeim. En ég fékk reglulega merki og samband á símann en engin merki um að þeir væru með mig í sigtinu. Og svo hvarf hún bara og eftir að hafa ekki heyrt neitt í henni, né séð til hennar í 10 mínútur ákvað ég að ég væri hætt og farin. Klukkan orðin sex og ég allt of sein á fundinn minn fína.
Frekar svekkt eftir að hafa verið þarna í rúma tvo tíma, hélt í alvöru að áhöfnin væri bara að smóka eitthvað og sæi mig ekki og ég myndi bara deyja þarna úti í þessum skógi af því ég fattaði ekki að standa upp, sem er það sem maður gerir ef maður týnist í íslenskum skógi ;)
Ég brunaði heim, aðeins hægar en ég hefð viljað, byrjað að myrkva og komin þessi ágæta hálka sumstaðar. Er ég kom út á þjóðveg þá tók síminn minn á móti sms-i sem sagði, "þetta er búið, takk farðu heim" þannig að ég hafði ekki eins mikið samviskubit yfir að hafa látið mig hverfa í fússi.
Kom klukkutíma of seint á fundinn en fékk að vita er ég kom heim að þyrlan hefði fundið mig og ekkert mál - ég hefði ekki dáið drottni mínum og þeir bara látið sig hverfa. Það var huggun harmi gegn.
Mér finnst voða gaman að taka þátt í þessu verkefni - þekki engan sem finnst það ekki :)
Later
PS mér var fyrirgefið að mæta of seint á fundinn... í 66 göngubuxunum og í lopapeysunni :)
Ummæli