Ég er lööngu búin að gefast upp... og reyni bara að sætta mig við þegar ég þyngist og léttist á víxl. Engu að síður þá læðist að manni svona hugsun...
Það er óhjákvæmilegt í okkar samfélagi. Það á að taka allt með trukki og átaki og allir eiga að vera súper mjóir - nýjasta er að allir eiga að vera súper mjóir OG í góðu formi. Já eða við dömurnar eigum alla vega að vera súper mjóar... gaurarnir vilja hafa smá massa utan á sér.
Verð reyndar að játa það hér og nú að ég vil ekki vera súper mjó - ég vil gjarnan hafa smá kjöt/vöðva á beinunum. Kannski er það vegna þess að ég verð aldrei súper ofur mjó nema þjást af næringarskorti. Og líka vegna þess að ég vil gjarnan hafa orku til að leika mér. Orku sem virðist af skornum skammti nú þegar... svo ég er ekki tilbúin að fórna meira af henni.
Ég hef verið heldur léleg í líkamsræktinni síðan í nóvember. Hef lufsast út reglulega, en ekkert markvisst. Var skíthrædd um að borga fyrir það í skíðaferðinni góðu - sá fyrir mér dauðaharðsperrur og vöðvaverki fyrir allan peninginn. En það slapp - vöðvaverkirnir létu á sér kræla í brekkunum þegar færið var þungt eða seinnipartinn ef ég tók langa, bratta kafla án hvíldar. En þegar upp á hótel var komið skoppaði ég upp fimm og sex hæðir og niður aftur, svona 3 - 4 sinnum á dag. Shit þessi lyfta sko - pínulítil og þvílíkt lengi á milli. Hafði enga þolinmæði í hana. En sæll hvað ég gat verið móð er ég kom upp á herbergi - hrædd um að hjartað hafi verið á yfirsnúningi í stutta stund er ég skrölti inn ganginn. Ég var alveg meðvituð - tók stigana oftast í rólegheitum.
Þannig að þrátt fyrir ræfilsgang í vetur þá virðist ég vera í þokkalega ágætu formi ennþá. Það verður að teljast nokkuð gott í ljósi þess að kílóin hafa tikkað samviskusamlega inn. En betur má ef duga skal. Svo minns dreif sig út að hlaupa áðan og nú ætla ég að reyna að gera þetta markvisst. Jafnvel mæta í BC án þess að skammast mín mikið fyrir að þurfa að taka því heldur rólegar en ég vildi.
Ég nenni ekki að pirra mig á þessum kílóum sem hafa tekið ástfóstri við lærin á mér, magann og rassinn - þau fara aftur (vona ég) þegar ég hreyfi mig markvisst. Það pirrar mig hins vegar endalaust að fataskápurinn minn minnkaði um 70% - maður passar ekkert í fötin sín þegar kílóum fjölgar um hátt í 10 á 4 mánuðum. Vitiði hvað einn brjóstahaldari kostar ? Nei ég get bara sagt ykkur að þeir eru DÝRIR fyrir konur með smá barm. Svo það er vissara að passa í þá sem maður kaupir.
Það verður að segjast að það er ekki eins gaman að hreyfa sig núna. Ég er ekkert sérstaklega keppnis. En þrátt fyrir það þá finnst mér gaman að keppa við sjálfa mig. Reyna að gera betur, ná betri tíma, fara hraðar yfir, ganga á toppinn auðveldar o.s.frv.
Það er helv... hart að hlaupatúrinn er ferlega erfiður núna. Ekki af því að ég sé að deyja yfir að byrja aftur og móð og illt í fótum eða svíður í lungun af áreynslu. Nei ekki þess vegna. Heldur vegna þess að ég er reið og fúl og svekkt og í raun brjáluð í skapinu yfir að fara ekki hraðar yfir. Ég verð ekkert sérstaklega móð, mig verkjar ekki í fæturna og í raun finnst mér stundum eins og ég sé ekkert að reyna á mig einu sinni. Ég fylgist með púlsmælinum og passa að fara ekki mikið yfir 180 slög - það mistekst alltaf. Alveg sama hvað ég hægi á mér, ég hangi í 180 og aðeins meira. Svo ég er alveg rúmri mínútu lengur með kílómetrann núna en áður. Ok... er það eitthvað mál ?
Það þýðir ekkert að gefast upp - maður gerir bara eins og maður kemst upp með og breytir aðeins til. Eða hægir aðeins á sér... og breytir til.
Ég alla vega vinn með það sem ég hef (sem er ekki svo lítið) í ljósi þess að :
Þannig að nú verður hlaupið, synt, gengið á fellin hér í kring, hjólað (þegar hálkunni sleppir) og sleðast í Bláfjöllum. En bara í góðu samkomulagi við kroppinn sem verður að ráða för - hlakka til að hitta lækninn minn á mánudaginn, við þurfum að tala aðeins saman og fara yfir hvort ekki sé hægt að ná samkomulagi við hjartavöðvann þannig að hann slappi pínu af þó ég sé eitthvað æst. Og taki ekki aukaslög eins og trommari á einhverri sýru - bara svona upp úr þurru. Það bara hlýtur að vera hægt að stjórna þessu eitthvað.
Þetta var röfl í boði mín á þriðjudegi til þrautar...
Later
Verð reyndar að játa það hér og nú að ég vil ekki vera súper mjó - ég vil gjarnan hafa smá kjöt/vöðva á beinunum. Kannski er það vegna þess að ég verð aldrei súper ofur mjó nema þjást af næringarskorti. Og líka vegna þess að ég vil gjarnan hafa orku til að leika mér. Orku sem virðist af skornum skammti nú þegar... svo ég er ekki tilbúin að fórna meira af henni.
Ég hef verið heldur léleg í líkamsræktinni síðan í nóvember. Hef lufsast út reglulega, en ekkert markvisst. Var skíthrædd um að borga fyrir það í skíðaferðinni góðu - sá fyrir mér dauðaharðsperrur og vöðvaverki fyrir allan peninginn. En það slapp - vöðvaverkirnir létu á sér kræla í brekkunum þegar færið var þungt eða seinnipartinn ef ég tók langa, bratta kafla án hvíldar. En þegar upp á hótel var komið skoppaði ég upp fimm og sex hæðir og niður aftur, svona 3 - 4 sinnum á dag. Shit þessi lyfta sko - pínulítil og þvílíkt lengi á milli. Hafði enga þolinmæði í hana. En sæll hvað ég gat verið móð er ég kom upp á herbergi - hrædd um að hjartað hafi verið á yfirsnúningi í stutta stund er ég skrölti inn ganginn. Ég var alveg meðvituð - tók stigana oftast í rólegheitum.
Þannig að þrátt fyrir ræfilsgang í vetur þá virðist ég vera í þokkalega ágætu formi ennþá. Það verður að teljast nokkuð gott í ljósi þess að kílóin hafa tikkað samviskusamlega inn. En betur má ef duga skal. Svo minns dreif sig út að hlaupa áðan og nú ætla ég að reyna að gera þetta markvisst. Jafnvel mæta í BC án þess að skammast mín mikið fyrir að þurfa að taka því heldur rólegar en ég vildi.
Ég nenni ekki að pirra mig á þessum kílóum sem hafa tekið ástfóstri við lærin á mér, magann og rassinn - þau fara aftur (vona ég) þegar ég hreyfi mig markvisst. Það pirrar mig hins vegar endalaust að fataskápurinn minn minnkaði um 70% - maður passar ekkert í fötin sín þegar kílóum fjölgar um hátt í 10 á 4 mánuðum. Vitiði hvað einn brjóstahaldari kostar ? Nei ég get bara sagt ykkur að þeir eru DÝRIR fyrir konur með smá barm. Svo það er vissara að passa í þá sem maður kaupir.
Það verður að segjast að það er ekki eins gaman að hreyfa sig núna. Ég er ekkert sérstaklega keppnis. En þrátt fyrir það þá finnst mér gaman að keppa við sjálfa mig. Reyna að gera betur, ná betri tíma, fara hraðar yfir, ganga á toppinn auðveldar o.s.frv.
Það er helv... hart að hlaupatúrinn er ferlega erfiður núna. Ekki af því að ég sé að deyja yfir að byrja aftur og móð og illt í fótum eða svíður í lungun af áreynslu. Nei ekki þess vegna. Heldur vegna þess að ég er reið og fúl og svekkt og í raun brjáluð í skapinu yfir að fara ekki hraðar yfir. Ég verð ekkert sérstaklega móð, mig verkjar ekki í fæturna og í raun finnst mér stundum eins og ég sé ekkert að reyna á mig einu sinni. Ég fylgist með púlsmælinum og passa að fara ekki mikið yfir 180 slög - það mistekst alltaf. Alveg sama hvað ég hægi á mér, ég hangi í 180 og aðeins meira. Svo ég er alveg rúmri mínútu lengur með kílómetrann núna en áður. Ok... er það eitthvað mál ?
Það þýðir ekkert að gefast upp - maður gerir bara eins og maður kemst upp með og breytir aðeins til. Eða hægir aðeins á sér... og breytir til.
Ég alla vega vinn með það sem ég hef (sem er ekki svo lítið) í ljósi þess að :
Þannig að nú verður hlaupið, synt, gengið á fellin hér í kring, hjólað (þegar hálkunni sleppir) og sleðast í Bláfjöllum. En bara í góðu samkomulagi við kroppinn sem verður að ráða för - hlakka til að hitta lækninn minn á mánudaginn, við þurfum að tala aðeins saman og fara yfir hvort ekki sé hægt að ná samkomulagi við hjartavöðvann þannig að hann slappi pínu af þó ég sé eitthvað æst. Og taki ekki aukaslög eins og trommari á einhverri sýru - bara svona upp úr þurru. Það bara hlýtur að vera hægt að stjórna þessu eitthvað.
Þetta var röfl í boði mín á þriðjudegi til þrautar...
Later
Ummæli