Fékk þann heiður að sjá um lítinn labbakút í tvo daga. Í gær og í dag - foreldrarnir í smá orlofi til að hlaða rafhlöðurnar í góðra vina hópi. Æ ég væri alveg til í London líka, en það bíður betri tíma - svo margt annað að hugsa núna... framkvæmdir heima eru nóg í bili :)
Drengurinn er eins og hugur manns. Brosir bara og er lítið krútt. Ef hann vælir eða sýnir óánægju þá er hann þreyttur eða svangur, svo einfalt er það. Reyndar í morgun er ég reyndi að gefa honum morgunmat var aðeins mótmælt. Og ég skil hann svo vel... hafragrautur er bara vondur - þó banana sé maukað út í hann. Alla vega hafði hann lítinn áhuga á grautnum en var ánægðari er ég maukaði bara banana fyrir hann, svindlaði smá graut með og hann lét það gott heita.
Á milli þess sem hann sefur og borðar þá situr hann bara á teppinu sínu, eða liggur, þokkalega sáttur við lífið. Mér finnst litla grettan hans, þegar hann fitjar upp á trýnið, algjörlega ómótstæðileg. KBB vill reyndar meina að hann líti út eins og evil baby þegar hann gerir þetta. En ég held að það segi meira um hvernig hún hugsar heldur en sannleikskorn þeirrar skoðunnar. Spurning hvort ég þurfi að hafa áhyggjur af dóttur minni og hvernig til tókst með hennar uppeldi.
Sonur minn hafði ekki mikið álit á móður sinni er hann kom heim úr skólanum í gær. Ég fór yfir til okkar er hann svaf í vagninum sínum, annars er ég bara hérna í A6. Notaði tímann til að taka til og græja þvott og svona er litli guttinn svaf. Ég stóð í þvottahúsinu að sortera þvottinn þegar kríli lét á sér kræla. Hann fór að skæla og ég sá að ég átti lítið eftir og ákvað að drífa þetta af. Henti aftur í körfuna því sem þangað átti að fara og rest ofan í bala til að setja við þvottavélina. Þetta var næsti skammtur í hana. Í því sem ég var að henda í balann gengur sonur minn inn og það fyrsta sem hann segir var...
"Barnið er að hágráta og þér er bara alveg sama"
Nú heldur hann örugglega að hann hafi fengið staðfest að ég hafi ekkert sinnt honum sjálfum er hann var ungabarn og kríli. Vonda mamman sem ég er :/
Ég fullyrði og stend við það, það liðu svona 20 sekúndur frá því krakkinn fór að skæla og þar til ég var komin út til hans og bjargaði honum úr vagninum :)
Og ég ætla bara að standa fastar á því en fótunum, þrátt fyrir almennt áhugaleysi mitt á annarra manna börnum og vanþörf mína á að kyssa og knúsa hvert einasta eintak undir þriggja ára, að þá hafi ég verið afskaplega hæf og dugleg móðir. Börnin mín hafa ekki verið svelt af knúsi og kossum og faðmlögum og alls ekki verið afskipt og látin gráta sig bólgin í framan langtímum saman :)
Og það sama á við þegar ég er beðin um að gæta svona unga fyrir vini og vandamenn. Það er nefnilega dáldið gaman að fá að gæta þessara litlu kjána af og til... þau eru svo fyndin og skemmtileg :)
Hver getur staðist svona krútt ?
Í því vaknar snáðinn...
Later
Drengurinn er eins og hugur manns. Brosir bara og er lítið krútt. Ef hann vælir eða sýnir óánægju þá er hann þreyttur eða svangur, svo einfalt er það. Reyndar í morgun er ég reyndi að gefa honum morgunmat var aðeins mótmælt. Og ég skil hann svo vel... hafragrautur er bara vondur - þó banana sé maukað út í hann. Alla vega hafði hann lítinn áhuga á grautnum en var ánægðari er ég maukaði bara banana fyrir hann, svindlaði smá graut með og hann lét það gott heita.
Á milli þess sem hann sefur og borðar þá situr hann bara á teppinu sínu, eða liggur, þokkalega sáttur við lífið. Mér finnst litla grettan hans, þegar hann fitjar upp á trýnið, algjörlega ómótstæðileg. KBB vill reyndar meina að hann líti út eins og evil baby þegar hann gerir þetta. En ég held að það segi meira um hvernig hún hugsar heldur en sannleikskorn þeirrar skoðunnar. Spurning hvort ég þurfi að hafa áhyggjur af dóttur minni og hvernig til tókst með hennar uppeldi.
Sonur minn hafði ekki mikið álit á móður sinni er hann kom heim úr skólanum í gær. Ég fór yfir til okkar er hann svaf í vagninum sínum, annars er ég bara hérna í A6. Notaði tímann til að taka til og græja þvott og svona er litli guttinn svaf. Ég stóð í þvottahúsinu að sortera þvottinn þegar kríli lét á sér kræla. Hann fór að skæla og ég sá að ég átti lítið eftir og ákvað að drífa þetta af. Henti aftur í körfuna því sem þangað átti að fara og rest ofan í bala til að setja við þvottavélina. Þetta var næsti skammtur í hana. Í því sem ég var að henda í balann gengur sonur minn inn og það fyrsta sem hann segir var...
"Barnið er að hágráta og þér er bara alveg sama"
Nú heldur hann örugglega að hann hafi fengið staðfest að ég hafi ekkert sinnt honum sjálfum er hann var ungabarn og kríli. Vonda mamman sem ég er :/
Ég fullyrði og stend við það, það liðu svona 20 sekúndur frá því krakkinn fór að skæla og þar til ég var komin út til hans og bjargaði honum úr vagninum :)
Og ég ætla bara að standa fastar á því en fótunum, þrátt fyrir almennt áhugaleysi mitt á annarra manna börnum og vanþörf mína á að kyssa og knúsa hvert einasta eintak undir þriggja ára, að þá hafi ég verið afskaplega hæf og dugleg móðir. Börnin mín hafa ekki verið svelt af knúsi og kossum og faðmlögum og alls ekki verið afskipt og látin gráta sig bólgin í framan langtímum saman :)
Og það sama á við þegar ég er beðin um að gæta svona unga fyrir vini og vandamenn. Það er nefnilega dáldið gaman að fá að gæta þessara litlu kjána af og til... þau eru svo fyndin og skemmtileg :)
Í því vaknar snáðinn...
Later
Ummæli