Veturinn byrjaður

MAMMAAA ?? í huga hennar hefur fylgt... "hvað í ósköpunum ertu að gera þarna undir rúminum mínu???"

Í gær var vinkonar hennar KBB hérna hjá okkur og þær skemmtu sér vel við fiðluspil og við hjónin nutum alls konar skemmtilegra jóla- og abbadúetta á fiðlu. Skemmtilegheitin enduðu snögglega þegar KBB kom til mín og sagði mér að Katla hefði ælt í vaskinn. Verulega skemmtilegt. Góð lykt og allur pakkinn, en ekki dropi út fyrir og rest í klósettið. Ég hjálpaði dömunni þreif allt saman og bauðst til að keyra skottuna heim. Hún vildi það ekki. Skoppaði bara á hlaupahjólinu sínu og KBB fylgdi henni. Sagðist vera batnað í maganum, liði miklu betur. Ég vonaði náttúrulega að barnið yrði ekki meira veikt, að þetta væri bara búið þarna.

En hafði varan á mér að skottan mín gæti gripið þetta í sig líka. Eftir að ma og pa voru hér í mat, ma hjálpað mér með prjónauppskriftina, þar sem villa virðist vera, og ég búin að glápa á sjónvarpið til kl. 23:30 kemur mín litla fram og segist vera illt í maganum. Hmmm skemmtilegt. Ég vissi alveg hvað var í vændum þessa nótt.

Hún gat hins vegar engu skilað af sér og ég sagði henni að drífa sig að sofa og reyna að vakna áður en hún ældi allt út að venju :o/ Það var svo um kl. tvö í nótt sem hún vakti mig. Hafði náð að hlaupa inn á bað og æla lifur og lungum. Mikið var ég fegin að þurfa ekki að standa í stórþrifum. Aftur kl. fjögur var ég vakin og í þetta sinn hafði sú stutta bara sofið á meðan líkaminn sá um að skila restinni af matnum í rúmið. Þrif voru því nauðsynleg í þetta sitt. Ekki það skemmtilegasta sem ég geri, hvað þá um miðjar nætur. Sem betur fer var hún mjög snyrtileg. Alveg lyktarlaust og bara á dýnuna, ekkert í sæng eða kodda né á hana sjálfa. En er hún var komin á dýnu á gólfinu inn á gangi þar sem þau enda iðulega með gubbupestina sína þá sá ég að það var víst ekki bara dýnan. Út á vegg og niður á gólf. Og allt draslið hennar undir rúmi... mjög skemmtilegt að standa í tilflutningum á jarðsprengjusvæðinu sem er herbergi dóttur minnar. Ég endaði sem sagt í því að færa allt til undir rúminu til að komast að því að þrífa pollinn á gólfinu. Sem betur fer hafði ekki farið á draslið neitt - allt mjög pent!

Dóttir mín kom að mér þar sem ég flatmagaði á gólfinu undir rúminu hennar út í horn að þrífa gumsið. Það sá hún ekki - sá bara mig liggja á maganum á gólfinu og þótti dramað heldur mikið þó hún hafi kannski ekki alveg náð að vakna!

Nú var hún á dýnu á gólfinu með fötu sér við hlið - reglulega heyrði ég í henni rembast við að skila því litla sem eftir var í maganum. Og svo heyrði ég bara... "mér er svo illt". Magapestir eru klárlega það versta sem ég veit. Ég ætla ekki að smitast af þessu núna frekar en svo oft áður! Nú er hún komin upp í rúmið mitt, búin með ristað brauð og smá eplasafa. Ennþá að drepast í maganum. Búin að setja eitthvað í sjónvarpið til að horfa á. Tíminn er svo lengi að líða ef maður hefur ekki eitthvað við að vera. Verst hvað þetta tekur langan tíma. Man að yfirleitt kláraði maður svona gubbupest á innan við sex klukkutímum. Svo tók maður bara tíma í að jafna sig eftir átökin.

Vona að hún verði snögg að ná þessu úr sér og vona að Katla greyið sem búin með sinn skammt ef hún hefur þá haldið áfram eftir að heim var komið.

Jón hringdi áðan - fer ekki í geislajoðmeðferð að þessu sinni. Allt leit ágætlega út og ég er svoooo fegin. Ekkert mál að eyða tveimur dögum í afslöppun og einangrun á spítalanum. En endemis lyfjaleysið í mánuð á undan er ekki skemmtileg tilhugsun. Nenni ekki meiri þreytu og slappleika, finnst ég alltaf vera nógu léleg samt. Ég er ennþá dofin í kjálkabeininu en hef trú á að það minnki pínulítið smámsaman!

Later