Síðasta miðvikudag er ég var að hafa mig til í badmintonið fann ég ekki nýja fína spaðann minn. Var heldur pirruð, búin að nota gripinn þrisvar sinnum. Spaðinn var afmælisgjöfin mín í sumar frá BH og krökkunum, ásamt risa surprise partýinu :o) Ég leitaði og leitaði en hafði ekki erindi sem erfiði. Ég ákvað að sennilega hafði ég gleymt honum er ég fór í skóna mína eftir tímann miðvikudaginn þar áður. Sem var heldur klaufalegt þar sem ég í hroka mínum, feita gríninu, hafði sagt við pabba að ég myndi geyma minn spaða sjálf. Tæki enga sénsa á að einhver annar myndi týna honum svo ég myndi ekki vinna alla leiki :o) Málið er að hann hefur alltaf lánað mér einn af sínum spöðum, komið með spaða samviskusamlega s.l. þrjú ár. Og geymir einnig spaðann sem SBK keypti sér í fyrra haust.
Ég spurðist fyrir síðasta miðvikudag í afgreiðslunni hvort gæti verið að það hefði gleymst spaði viku fyrr. Var spurð hvort ég vissi hvernig spaði þetta væri og ég hélt það nú. Var í hulstri og heitir Nanospeed (já maður er svona fljótur að slá) og er rauður. Gaurinn fór á bakvið og kom tilbaka með þær sorgarfréttir að þessi spaði væri ekki hjá þeim. Huh, ég hlýt að hafa látið þá pabba fá endemis spaðann, þó ég vissi betur eins og kom í ljós.
Ég leitaði betur heima en fann ekki spaðann. Enda ekki margir spaðar sem komu til greina. Enginn af fjölskyldumeðlimum mínum hafði rekist á gripinn. En þeim fannst heldur undarlegt að frúin hefði glatað svona grip, frúin sem tapar sér í hvert sinn er aðrir í fjölskyldunni sýna af sér slíkt ábyrgðarleysi.
Óendanlega pirruð á tapinu ákvað ég að hringja í TBR og athuga hvort ekki væru eftirlismyndavélar í andyrinu. Jújú þar eru slík tæki og ég átti bara að heyra í gaurnum sem sér um þær. Ég ákvað samt að fá karlinn sem svaraði að athuga enn einu sinni hvort spaðinn gæti leynst á bakvið hjá þeim. Hann spurði þá hvort ég hefði ekki fengið að sjá spaðana sem lágu hjá þeim. Neibb ekkert svoleiðis, fékk ekkert að skoða sjálf. Þá vildi hann að ég kæmi bara og kíkti á þá, sem ég ákvað að drífa í strax.
Skellti mér í "gallann" og setti á mig andlitið. KBB alveg forviða af hverju ég væri svona fín?? Það er alltaf viðkvæðið á þessu heimili þegar mamman klæðir sig eins og flestar konur gera dags daglega. Ekki bara jogging buxur og flíspeysan dressið :o) Ég tjáði dóttur minni að ég ætlaði aðeins í bæinn. Er ég var komin hérna við Lágafellsskóla mundi ég skyndilega eftir því að ég hafði ætlað að kíkja á Sisku og hvolpana. Gefa þeim að borða og hleypa tíkinni aðeins út. Þetta hafði ég gert um morguninn og nú var klukkan orðin 14:30 og tími kominn aftur. Svo ég sneri heim, fór í jogging og flís gallann (þeir eru brjál þessir hvolpar) og dreif mig til þeirra.
Er ég kom heim aftur skellti ég mér í glansgallann once again og rauk út í bíl - kl. 14:58. Og í því sem ég bakka út úr bílastæðinu fyrir framan húsið hjá mér þá skellur á mér enn og aftur að ég hafi verið búin að lofa mér annað. Akkúrat núna... kl. 15 ætlaði ég nefnilega að hitta Hörpu og Magneu. HJÚKK að ég mundi það - hefði verið ónýtur mánuður ef ég hefði klikkað á því. Svo ég rauk út í bakarí og hitti skvísurnar í okkar mánaðarlega kaffi saman :o)
Anyways - loks í dag aulaðist ég svo í TBR til að athuga með spaðann. Og nei ég bara nennti ekki í kjól og stígvél - nennti ekki að setja upp andlitið. Fór í jogging/flís dressinu, skellti mér í strigaskóna og eins og draugur ók ég af stað í bæinn. Hitti á manninn sem ég hafði talað við fyrir helgina og hann sýndi mér úrvalið af týndum spöðum. Og viti menn, minn spaði var þar á meðal og ég er viss um að hann saknaði mín jafnmikið og ég saknaði hans :o) Maðurinn í afgreiðslunni spurði hvort hann ætti ekki að merkja gripinn með því að bora nafnið mitt í skaftið. Jú ég þáði það aldeilis og nú var heppilegt hve nafnið er stutt, því ekki er plássið mikið :o)
Svo nú fer ég á miðvikudaginn og bursta karl föður minn og móðurbróður ásamt systur minni :o)
Og hvað lærði ég á þessu ævintýri með spaðann... jú, vera ekki með kjaft og hroka, þó það sé bara í gríni !
Later
Ég spurðist fyrir síðasta miðvikudag í afgreiðslunni hvort gæti verið að það hefði gleymst spaði viku fyrr. Var spurð hvort ég vissi hvernig spaði þetta væri og ég hélt það nú. Var í hulstri og heitir Nanospeed (já maður er svona fljótur að slá) og er rauður. Gaurinn fór á bakvið og kom tilbaka með þær sorgarfréttir að þessi spaði væri ekki hjá þeim. Huh, ég hlýt að hafa látið þá pabba fá endemis spaðann, þó ég vissi betur eins og kom í ljós.
Ég leitaði betur heima en fann ekki spaðann. Enda ekki margir spaðar sem komu til greina. Enginn af fjölskyldumeðlimum mínum hafði rekist á gripinn. En þeim fannst heldur undarlegt að frúin hefði glatað svona grip, frúin sem tapar sér í hvert sinn er aðrir í fjölskyldunni sýna af sér slíkt ábyrgðarleysi.
Óendanlega pirruð á tapinu ákvað ég að hringja í TBR og athuga hvort ekki væru eftirlismyndavélar í andyrinu. Jújú þar eru slík tæki og ég átti bara að heyra í gaurnum sem sér um þær. Ég ákvað samt að fá karlinn sem svaraði að athuga enn einu sinni hvort spaðinn gæti leynst á bakvið hjá þeim. Hann spurði þá hvort ég hefði ekki fengið að sjá spaðana sem lágu hjá þeim. Neibb ekkert svoleiðis, fékk ekkert að skoða sjálf. Þá vildi hann að ég kæmi bara og kíkti á þá, sem ég ákvað að drífa í strax.
Skellti mér í "gallann" og setti á mig andlitið. KBB alveg forviða af hverju ég væri svona fín?? Það er alltaf viðkvæðið á þessu heimili þegar mamman klæðir sig eins og flestar konur gera dags daglega. Ekki bara jogging buxur og flíspeysan dressið :o) Ég tjáði dóttur minni að ég ætlaði aðeins í bæinn. Er ég var komin hérna við Lágafellsskóla mundi ég skyndilega eftir því að ég hafði ætlað að kíkja á Sisku og hvolpana. Gefa þeim að borða og hleypa tíkinni aðeins út. Þetta hafði ég gert um morguninn og nú var klukkan orðin 14:30 og tími kominn aftur. Svo ég sneri heim, fór í jogging og flís gallann (þeir eru brjál þessir hvolpar) og dreif mig til þeirra.
Er ég kom heim aftur skellti ég mér í glansgallann once again og rauk út í bíl - kl. 14:58. Og í því sem ég bakka út úr bílastæðinu fyrir framan húsið hjá mér þá skellur á mér enn og aftur að ég hafi verið búin að lofa mér annað. Akkúrat núna... kl. 15 ætlaði ég nefnilega að hitta Hörpu og Magneu. HJÚKK að ég mundi það - hefði verið ónýtur mánuður ef ég hefði klikkað á því. Svo ég rauk út í bakarí og hitti skvísurnar í okkar mánaðarlega kaffi saman :o)
Anyways - loks í dag aulaðist ég svo í TBR til að athuga með spaðann. Og nei ég bara nennti ekki í kjól og stígvél - nennti ekki að setja upp andlitið. Fór í jogging/flís dressinu, skellti mér í strigaskóna og eins og draugur ók ég af stað í bæinn. Hitti á manninn sem ég hafði talað við fyrir helgina og hann sýndi mér úrvalið af týndum spöðum. Og viti menn, minn spaði var þar á meðal og ég er viss um að hann saknaði mín jafnmikið og ég saknaði hans :o) Maðurinn í afgreiðslunni spurði hvort hann ætti ekki að merkja gripinn með því að bora nafnið mitt í skaftið. Jú ég þáði það aldeilis og nú var heppilegt hve nafnið er stutt, því ekki er plássið mikið :o)
Svo nú fer ég á miðvikudaginn og bursta karl föður minn og móðurbróður ásamt systur minni :o)
Og hvað lærði ég á þessu ævintýri með spaðann... jú, vera ekki með kjaft og hroka, þó það sé bara í gríni !
Later
Ummæli