Hugsaði með sjálfri mér í gærmorgun, á meðan ég þeyttist hérna enda á milli að taka upp draslið eftir fjölskyldumeðlimina, "Ég er algjör aumingi". Og að kveldi dags er við hjónin fórum að sofa staðfesti bóndinn það með því að segja orðrétt og hlæjandi að ég væri "alger lúser". Ég varð bara að vera sammála því og ég sem hélt ég væri nú bara þokkalega hörð.
Málið er að í gærmorgun lagðist ég á rúmið eftir að krakkarnir voru farnir í skólann og við hjónin vorum að spjalla smá stund, ég að reyna að reka karlinn framúr. Allt í einu finn ég strokið við kálfann á mér, þéttingsfast og strax aftur. Leit niður og þar var Úlfur mættur, ægilega kátur og happy, svo gaman að fá að taka þátt í morgun spjallinu. Ég fór auðvitað að hlæja, rosa gott ráð þegar maður vill að hundurinn viti að þetta er BANNAÐ. Þau fá ekki að koma inn á svefngang hjá okkur og inn í svefnerbergi. Eins fúlt og okkur öllum finnst það þá erum við jafnframt fegin að minnka hárflæðið inní í herberjunum okkar.
BH sagði mér að taka í hann og reka fram og ég fór í það mál. Sagði honum að hypja sig, stóð upp og hvæsti hann fram og rak hann áfram. En ég tók ekkert almennilega í hann bara lét hann drífa sig inn í hol. Innan við mínútu seinna fór ég á eftir honum og knústi og kjassaði aðeins eins og lög gera ráð fyrir á morgnana. Aumingja litli kríli minn var svo heppinn að BH tók ekki í hann því það hefði verið töluvert verra fyrir hann. En hann myndi þá líka hugsa sig um tvisvar áður en hann lætur sér detta þetta í hug aftur.
Seinnipartinn var ég að ganga frá vörum í eldhúsinu eftir að koma úr Bónus - hundurinn plantar sér beint fyrir neðan ísskápinn. Og hann er ekkert litla flykkið þegar hann dreifir úr sér svona á miðju gólfi. Ég stenst þennan hund ekki og fer að hlæja, segi honum að fara frá og hann lítur á mig svona "já en ég var hérna fyrst". Svo ég ýti með fætinum í herðakambinn á honum til að láta hann skilja að ég vilji hann frá en hann hreyfir sig ekki, svo ég sópaði honum bara rólega frá svo ég fengi pláss. Eina sem honum datt í hug að ég væri hugsanlega að meina var að ég vildi kannski strjúka honum soldið á mallanum - og sneri sér á bakið með alla fjóra fætur upp í loft - einmitt akkúrat það sem ég var að plana eða þannig, fór bara að hlæja því það er enginn meira krútt en þessi ofvaxna hvolparófa sem ég á.
Þannig að þið sjáið að ég er óttalegur ræfill þegar kemur að uppeldi hvuttanna minna, vona að ég sé öllu harðari þegar kemur að barnauppeldinu. Það virðist hafa tekist ágætlega hjá mér hingað til!
Later
Málið er að í gærmorgun lagðist ég á rúmið eftir að krakkarnir voru farnir í skólann og við hjónin vorum að spjalla smá stund, ég að reyna að reka karlinn framúr. Allt í einu finn ég strokið við kálfann á mér, þéttingsfast og strax aftur. Leit niður og þar var Úlfur mættur, ægilega kátur og happy, svo gaman að fá að taka þátt í morgun spjallinu. Ég fór auðvitað að hlæja, rosa gott ráð þegar maður vill að hundurinn viti að þetta er BANNAÐ. Þau fá ekki að koma inn á svefngang hjá okkur og inn í svefnerbergi. Eins fúlt og okkur öllum finnst það þá erum við jafnframt fegin að minnka hárflæðið inní í herberjunum okkar.
BH sagði mér að taka í hann og reka fram og ég fór í það mál. Sagði honum að hypja sig, stóð upp og hvæsti hann fram og rak hann áfram. En ég tók ekkert almennilega í hann bara lét hann drífa sig inn í hol. Innan við mínútu seinna fór ég á eftir honum og knústi og kjassaði aðeins eins og lög gera ráð fyrir á morgnana. Aumingja litli kríli minn var svo heppinn að BH tók ekki í hann því það hefði verið töluvert verra fyrir hann. En hann myndi þá líka hugsa sig um tvisvar áður en hann lætur sér detta þetta í hug aftur.
Seinnipartinn var ég að ganga frá vörum í eldhúsinu eftir að koma úr Bónus - hundurinn plantar sér beint fyrir neðan ísskápinn. Og hann er ekkert litla flykkið þegar hann dreifir úr sér svona á miðju gólfi. Ég stenst þennan hund ekki og fer að hlæja, segi honum að fara frá og hann lítur á mig svona "já en ég var hérna fyrst". Svo ég ýti með fætinum í herðakambinn á honum til að láta hann skilja að ég vilji hann frá en hann hreyfir sig ekki, svo ég sópaði honum bara rólega frá svo ég fengi pláss. Eina sem honum datt í hug að ég væri hugsanlega að meina var að ég vildi kannski strjúka honum soldið á mallanum - og sneri sér á bakið með alla fjóra fætur upp í loft - einmitt akkúrat það sem ég var að plana eða þannig, fór bara að hlæja því það er enginn meira krútt en þessi ofvaxna hvolparófa sem ég á.
Þannig að þið sjáið að ég er óttalegur ræfill þegar kemur að uppeldi hvuttanna minna, vona að ég sé öllu harðari þegar kemur að barnauppeldinu. Það virðist hafa tekist ágætlega hjá mér hingað til!
Later
Ummæli