Tíminn líður SÚPER hratt - finnst ég hafa fengið frumburðinn í fangið í fyrsta sinn í gær, og hann er að verða 14 ára. Farinn að telja niður hvenær hann getur flutt að heiman - ekki seinna en 18 ára takk fyrir. Stundum teljum við reyndar bæði niður Vona samt að hann verði aðeins lengur í hreiðrinu og ljúki við eitthvað nám áður en hann flýgur endanlega burtu
Úlfur er orðinn svo stór að mér finnst ég nánast hafa misst af honum sem hvolpi - þó hann sé óttalegur hvolpur ennþá þessi elska. Við köllum hann stundum Flumbri, því hann er svo mikill flækjufótur og það er svo gaman að honum.
Ronja er svo mikil dúkka því hún er töluvert minni en Úlfur og fíngerðari öll. Hún er svo falleg að maður fyrirgefur henni allt - ég tala stundum um flagð undir fögru skinni
Í tilefni dagsins fengu þau túnfisk blandað út í matinn sinn og í eftirrétt fengu þau sitthvorn kjúklingavænginn. Þrátt fyrir að vera afmælisbarn þá var drottningin látin hafa fyrir kjúllanum. Ég gekk með hana taumlausa hérna í garðinum og út á götu og í kringum húsið. Lét hana setjast og leggjast og allar kúnstir þar til henni fannst nóg um og gelti og ýlfraði og vældi á mig um að drífa í að láta hana fá helv... vænginn, hún væri búin að vera ROSA dugleg. Og það er ekki oft sem hún gengur gjörsamlega við hæl eins og áðan og gerði allt á fyrstu skipun eins og ég væri með fjarstýringu á hundinum Þau voru alla vega sátt við matinn í dag
Og svona fyrst ég er byrjuð að hamra á lyklaborðið þá ætla ég að láta fylgja söguna af gönguferðinni okkar í dag. Við höfum mikið rætt að setja langt band í Ronju til að kippa henni til okkar þegar hún hlýðir ekki innkalli. Við höfum aldrei lent í mega veseni með hana en hún er sjálfstæð og kemur oft á eigin forsendum og ekki fyrr en henni hentar. Hef tekið þá meðvituðu ákvörðun um að eltast ekki við hana - hún VERÐUR SKILIN EFTIR ef hún kemur ekki með mér Hef sem betur fer ekki þurft að standa við það og eina sem ég er pínu smeyk við er ef hún kemst í kindur eða hesta til að hrekkja. Því hún er svo ljúf að hún gerir engum mein - þ.e. ekki fólki alla vega.
Við fórum semsagt hérna niður fyrir og fundum okkar grasflöt sem hægt var að sleppa þeim á smá sprett. Bandið sett í hálsólina hennar og svo kölluðum við hana til okkar til skiptis. Fyrstu skiptin sem hún átti að koma til mín þurfti ég að hafa fyrir þessu - skutlaði mér eins og markmaður í silfurhandboltaliðinu á eftir tíkinni og rétt náði í bandið og kippti henni tilbaka Ekki falleg sjón. Svo fór þetta að ganga betur því hún gerði sér grein fyrir að ég var hundfúl þegar ég þurfti að kippa í hana til að hún kæmi.
Gekk vel og við ánægð þar til ég var með bæði Úlf og Ronju hjá mér og BH kallar Ronju til sín áður en ég var búin að setja tauminn hans Úlf fastann. Svo þau ruku bæði af stað... Og þá er STUÐ, svo gaman hjá þeim og bæði rokin í burtu. BH stökk á eftir þeim henti sér á bandið en missti af henni
Þau ruku niður í fjöru og ég sá Ronju rjúka út í sjó - það voru fuglar þarna sem endilega þurfti að ræða aðeins við. Svo var bara stokkið þarna eins og enginn væri morgundagurinn. Eiginmaðurinn brjálaður á eftir þeim - pissfúll út í afmælisbarnið sem finnst alveg sjálfsagt að hún ráði ferðinni á þessu heimili. Hann henti sér enn einu sinni á bandið eins og markamaður að verjast skoti. Náði í bandið en er dálítið aumur í hnjánum eftir að hafa lent á grjóti Tíkin fékk að kenna á því - held hann hafi URRAÐ á hana ansi sannfærandi því þegar við endurtókum leikinn þá kom hún til okkar án þess að stökkva af stað eitthvað allt annað. Vildum ekki hætta æfingunum nema í góðu og því kölluðum við hana 2x eða 3x áður en við héldum áfram að ganga.
Ætlum að gera þetta aftur í kvöld og helst á hverjum degi núna næstu daga eða vikur - reyna að koma þessu innkalli í hausinn á Ronju minni. Það er þannig að þegar við köllum á hana þá kemur hann alveg galvaskur, þurfum ekkert að hafa fyrir honum - þvílíkt ólík!
Í bústaðnum um helgina vildi KEB endilega fara með Ronju lausa út að pissa. Hann er alveg sannfærður um að hann ráði við það. Við foreldrarnir erum ekki eins sannfærð. Málið er að okkur finnst svo leiðinlegt að setja á þau hálsólarnar og smella taumum í þær - svo gott að fara bara með þau laus. Ég sagði KEB að hann mætti mín vegna fara með hana lausa en hann yrði þá að eltast við skottið á henni ef hún hlypi í burtu. Já já og svo heyrðist ekkert frá þeim í dálitla stund. KEB kom tilbaka en engin tík - hún hafði tekið strikið í burtu. Og eins og sannur karlmaður horfði hann bara út í loftið og sagðist ekki finna hana. BH fór út með Úlf og kallaði á hana og rölti áleiðis á eftir henni. Stuttu síðar hringdi síminn minn :o) Karlmaður sem bauð gott kvöld - já gott kvöld - Ég spurði hann hvort hann hefði fundið hund - júbb stóð heima og maðurinn sá ástæðu til að taka fram að hún væri svooo falleg. Jú jú stendur heima - hún er falleg krúttið mitt og hegðar sér alveg samkvæmt því. BH fór og sótti Ronju til fólksins sem þótti ekkert leiðinlegt að fá hana í heimsókn. Ég er ekki viss um að KEB reyni mikið að fá að fara með litlu frekjutíkina okkar lausa aftur á næstunni.
Verð að viðurkenna að þegar ég tek þau laus - þá er hún í taumi en hann laus því hann er ekki að fara neitt frá okkur, en ef þau eru bæði laus saman þá bara verður allt vitlaust því það er svo gaman að vera til. Hlaupa eins og vindurinn og hamast í hvort öðru - heyra ekki baun því skyndilega spretta fram bananar í eyrunum á þeim sem verður til þess að ég á tvo heyrnalausa hunda!
Eins og stundum áður enda ég hyper á lyklaborðið og læt staðar numið hér áður en ég verð komin með heila bók hérna.
Úlfur er orðinn svo stór að mér finnst ég nánast hafa misst af honum sem hvolpi - þó hann sé óttalegur hvolpur ennþá þessi elska. Við köllum hann stundum Flumbri, því hann er svo mikill flækjufótur og það er svo gaman að honum.
Ronja er svo mikil dúkka því hún er töluvert minni en Úlfur og fíngerðari öll. Hún er svo falleg að maður fyrirgefur henni allt - ég tala stundum um flagð undir fögru skinni
Í tilefni dagsins fengu þau túnfisk blandað út í matinn sinn og í eftirrétt fengu þau sitthvorn kjúklingavænginn. Þrátt fyrir að vera afmælisbarn þá var drottningin látin hafa fyrir kjúllanum. Ég gekk með hana taumlausa hérna í garðinum og út á götu og í kringum húsið. Lét hana setjast og leggjast og allar kúnstir þar til henni fannst nóg um og gelti og ýlfraði og vældi á mig um að drífa í að láta hana fá helv... vænginn, hún væri búin að vera ROSA dugleg. Og það er ekki oft sem hún gengur gjörsamlega við hæl eins og áðan og gerði allt á fyrstu skipun eins og ég væri með fjarstýringu á hundinum Þau voru alla vega sátt við matinn í dag
Og svona fyrst ég er byrjuð að hamra á lyklaborðið þá ætla ég að láta fylgja söguna af gönguferðinni okkar í dag. Við höfum mikið rætt að setja langt band í Ronju til að kippa henni til okkar þegar hún hlýðir ekki innkalli. Við höfum aldrei lent í mega veseni með hana en hún er sjálfstæð og kemur oft á eigin forsendum og ekki fyrr en henni hentar. Hef tekið þá meðvituðu ákvörðun um að eltast ekki við hana - hún VERÐUR SKILIN EFTIR ef hún kemur ekki með mér Hef sem betur fer ekki þurft að standa við það og eina sem ég er pínu smeyk við er ef hún kemst í kindur eða hesta til að hrekkja. Því hún er svo ljúf að hún gerir engum mein - þ.e. ekki fólki alla vega.
Við fórum semsagt hérna niður fyrir og fundum okkar grasflöt sem hægt var að sleppa þeim á smá sprett. Bandið sett í hálsólina hennar og svo kölluðum við hana til okkar til skiptis. Fyrstu skiptin sem hún átti að koma til mín þurfti ég að hafa fyrir þessu - skutlaði mér eins og markmaður í silfurhandboltaliðinu á eftir tíkinni og rétt náði í bandið og kippti henni tilbaka Ekki falleg sjón. Svo fór þetta að ganga betur því hún gerði sér grein fyrir að ég var hundfúl þegar ég þurfti að kippa í hana til að hún kæmi.
Gekk vel og við ánægð þar til ég var með bæði Úlf og Ronju hjá mér og BH kallar Ronju til sín áður en ég var búin að setja tauminn hans Úlf fastann. Svo þau ruku bæði af stað... Og þá er STUÐ, svo gaman hjá þeim og bæði rokin í burtu. BH stökk á eftir þeim henti sér á bandið en missti af henni
Þau ruku niður í fjöru og ég sá Ronju rjúka út í sjó - það voru fuglar þarna sem endilega þurfti að ræða aðeins við. Svo var bara stokkið þarna eins og enginn væri morgundagurinn. Eiginmaðurinn brjálaður á eftir þeim - pissfúll út í afmælisbarnið sem finnst alveg sjálfsagt að hún ráði ferðinni á þessu heimili. Hann henti sér enn einu sinni á bandið eins og markamaður að verjast skoti. Náði í bandið en er dálítið aumur í hnjánum eftir að hafa lent á grjóti Tíkin fékk að kenna á því - held hann hafi URRAÐ á hana ansi sannfærandi því þegar við endurtókum leikinn þá kom hún til okkar án þess að stökkva af stað eitthvað allt annað. Vildum ekki hætta æfingunum nema í góðu og því kölluðum við hana 2x eða 3x áður en við héldum áfram að ganga.
Ætlum að gera þetta aftur í kvöld og helst á hverjum degi núna næstu daga eða vikur - reyna að koma þessu innkalli í hausinn á Ronju minni. Það er þannig að þegar við köllum á hana þá kemur hann alveg galvaskur, þurfum ekkert að hafa fyrir honum - þvílíkt ólík!
Í bústaðnum um helgina vildi KEB endilega fara með Ronju lausa út að pissa. Hann er alveg sannfærður um að hann ráði við það. Við foreldrarnir erum ekki eins sannfærð. Málið er að okkur finnst svo leiðinlegt að setja á þau hálsólarnar og smella taumum í þær - svo gott að fara bara með þau laus. Ég sagði KEB að hann mætti mín vegna fara með hana lausa en hann yrði þá að eltast við skottið á henni ef hún hlypi í burtu. Já já og svo heyrðist ekkert frá þeim í dálitla stund. KEB kom tilbaka en engin tík - hún hafði tekið strikið í burtu. Og eins og sannur karlmaður horfði hann bara út í loftið og sagðist ekki finna hana. BH fór út með Úlf og kallaði á hana og rölti áleiðis á eftir henni. Stuttu síðar hringdi síminn minn :o) Karlmaður sem bauð gott kvöld - já gott kvöld - Ég spurði hann hvort hann hefði fundið hund - júbb stóð heima og maðurinn sá ástæðu til að taka fram að hún væri svooo falleg. Jú jú stendur heima - hún er falleg krúttið mitt og hegðar sér alveg samkvæmt því. BH fór og sótti Ronju til fólksins sem þótti ekkert leiðinlegt að fá hana í heimsókn. Ég er ekki viss um að KEB reyni mikið að fá að fara með litlu frekjutíkina okkar lausa aftur á næstunni.
Verð að viðurkenna að þegar ég tek þau laus - þá er hún í taumi en hann laus því hann er ekki að fara neitt frá okkur, en ef þau eru bæði laus saman þá bara verður allt vitlaust því það er svo gaman að vera til. Hlaupa eins og vindurinn og hamast í hvort öðru - heyra ekki baun því skyndilega spretta fram bananar í eyrunum á þeim sem verður til þess að ég á tvo heyrnalausa hunda!
Eins og stundum áður enda ég hyper á lyklaborðið og læt staðar numið hér áður en ég verð komin með heila bók hérna.
Ummæli