"Hvernig dettur þér öll þessi orð í hug?" Það var vantrúaði sonurinn sem spurði föður sinn í gær í bílnum á leið til Grindavíkur. Dóttirin er alltaf ólm í að fara í leiki í bílnum þegar ferðin tekur lengri tíma en korter. Oft höfum við leikið "Ég hugsa mér mann" Talið liti á bílum - hver fjölskyldumeðlimur með sinn lit o.s.frv. Í gær ákváðum við að prófa leikinn sem gengur út á það að einn nefnir dýr og næsti á að finna dýr sem byrjar á þeim staf sem nefnt dýr endar á. T.d. Lús - selur - rotta - api o.s.frv.
Við gáfumst upp á því og fórum út í að nefna lönd, borgir, bæi og bara öll örnefni sem okkur datt í hug. Það gat verið nógu snúið samt. BH kom með t.d. Kasakstan, Armenía, Angola og fleiri svona lönd og bæi sem krakkarnir höfðu aldrei heyrt greinilega. Þegar hann svo nefndi Nagasaki þá var KEB öllum lokið, hann var löngu hættur að trúa foreldrum sínum að þessir staðir væru raunverulegir. Þau reyndu mikið að bulla sig útúr vandræðum þegar þau fengu erfiðan staf til vinna með - gekk heldur illa því foreldrarnir voru ekki alveg að hleypa þeim áfram með langtíburtistan eða órafarilía o.s.frv.
Ferðin til Grindavíkur var ansi stutt því við skemmtum okkur ágætlega í þessum leik og það var mikið hlegið. Alltaf þegar einhver fékk A til að finna land eða stað eftir þá fengum við kast því það varð erfiðara og erfiðara eftir því sem leið á leikinn. KBB reyndi að redda sér með því að setja Austur fyrir framan allt sem henni datt í hug. Þegar BH sagði Suður Karólína þá vildi hún segja Austur Karólína og var ekki að skilja þessa ósanngirni að halda því fram að það væri ekki til! Reyndi þá Austur Bretland en ekkert gekk :o)
Er við keyrðum inn í Grindavík reyndi ég að rifja upp hvort ég hafi komið þangað áður og ég held bara ekki. Of stutt að heiman kannski. Þarna var fólk búið að skreyta í kring hjá sér eftir litum, rauðum, bláum, appelsínugulum og grænum. Alveg eins og við gerum hér í Mos á hátíðinni "Í túninu heima" Það var gaman að sjá hvað fólk hafði verið duglegt. Hjá þeim var sem sagt hátíðin "Sjóarinn síkáti" í tilefni af sjómannadeginum í dag. Vel við hæfi því Grindavík er náttúrulega sjávarpláss!
Þetta er snyrtilegur bær og heilmargt var þarna í gangi. Við lögðum þarna uppi í hverfi og gengum niður að höfn þar sem hátíðarhöldin voru. Voffarnir okkar fengu að koma með. Það sem þau gátu þefað og togað til að byrja með, allt nýtt og spennandi og fullt fullt af fólki til að abbast uppá. Þeim var nú ekki leyft það reyndar og voru fljót að átta sig. En fólkið hins vegar sogaðist margt að þeim eins og segul. Þau eru bara svo flottust að þau fá alls staðar athygli.
Þarna var búið að setja upp smá tívolí - og krakkarnir skelltu sér í fallturn. Kostaði lítinn þúsund kall fyrir þau bæði ein ferð. Létum það gott heita í tækjum og gengum niður að höfn þar sem við sáum krakka hoppa í sjóinn á nærklæðum einum fata. Björgunarsveitarmenn á gúmmíbát sveimuðu í sjónum og hjálpuðu þeim upp sem vildu. Einn gaurinn var ansi svalur og stökk ofan úr skipi (stóru skipi) og niður í sjó. Ekki bara einu sinni - neibb aftur og aftur. Röltum svo að litlu torgi þar sem var búið að setja upp svið. Þar voru að byrja skemmtiatriði og fyrstir á svið voru Gunni og Felix. Ákváðum að standa efst í brekkunni og skoða mannlífið aðeins og sjá þá félaga. Þrátt fyrir að vera öll vaxin uppúr vitleysunni í þeim þá höfðum við lúmskt gaman að. T.d. skellti ég uppúr þegar þeir töluðu um leikinn gegn Hollendingum sem var seinna um kvöldið. Gunni spurði Felix hvort hann héldi að við fengjum nokkurn tímann boltann? Pínu sniðugt :o)
Á meðan við stóðum þarna reyndum við að fá hundana til að sitja kyrrir, það gekk ágætlega. En það voru svo margir hundar þarna sem þau langaði til að spjalla smá við - svo stundum var dálítið erfitt að vera kyrr. En þau voru voða góð og ekki voru læti í þeim. Nema kannski helst í þau skipti þegar fólk kemur með hundana sína í nefið á þeim til að leyfa þeim að þefa og heilsast. Þoli ekki þegar fólk gerir þetta - mín eru ALLTAF til í að tuska aðra til í leik. Þannig að þau toga og toga til að geta leikið áfram. Líta út fyrir að vera agressíf og ætla að éta þessi grey sem koma of nálægt. Skil ekki af hverju fólk gerir þetta - svo tilgangslaust. Hundar þurfa ekki að hitta aðra hunda í taum - bara ekki. Þeir geta hist og leikið sér þegar þeir eru lausir, það er miklu betra og alveg nóg.
Hins vegar voru þau orðin ansi sjóuð í að fólk og börn kom uppað þeim til að klappa þeim - fannst það ekkert leiðinlegt. Er við stóðum þarna kom Ósk Laufey með tvo af ungunum sínum, Fannar og Andrea fengu að hafa mömmu sína útaf fyrir sig því hin voru upptekin í öðru.
Er við höfðum séð nóg þarna röltum við af stað áleiðis aftur tilbaka, hugmyndin var að kíkja á þyrluna og hvort við gætum fengið far kannski einn hring. Á leiðinni að lendingarstaðnum gengum við í gegnum bílaplan þar sem sjúkra- slökkviliðs- lögreglu- og hjálparsveitarbílar voru til sýnis gestum og gangandi. Mátulega spennandi að sjá þetta allt saman og skemmtilegast að fylgjast með smáfólkinu snúa þessu heiðursfólki um fingur sér. Yndislegur litli gaurinn sem neitaði að fara upp í slökkvibílinn farþegamegin. Hann gaf sig ekki fyrr en slökkviliðsmaðurinn lyfti honum upp bílstjóramegin og þar keyrði hann á milljón og sneri stýrinu í góða stund :o)
Því miður var allt uppbókað í þyrluna þennan daginn og urðum við frá að hverfa - KEB var verulega spældur en við kannski komumst seinna í svona útsýnisflug. BH hamraði að syninum að læra þyrluflug - það væri cool.
Þarna voru krakkarnir búnir að fá nóg og vildu fara heim svo við drifum okkur í bílinn. Og leikurinn hófst á ný og ferðin heim var ekki mjög löng því við skemmtum okkur ágætlega í þetta sinn líka.
Veðrið var svo yndislegt að við ákváðum að draga Viktor og Sisku með okkur í göngutúr. Sólveig og synir hennar gengu með okkur smá spöl en sneru þá tilbaka. Við hin, börnin mín líka, enduðum upp á Reykjafellinu í tveggja tíma göngu. Úlfur greyið var alveg búinn á því er við komum út í bíl aftur. Og þar sem hann hafði vaðið drullupolla og skemmtlegt þá þurfti að skola á honum loppurnar er heim var komið. Já GLÆTAN að hann samþykki svoleiðis pjatt. Nei nei nei - máttum hafa okkur öll við hjónin að koma hundinum að slöngunni með rennandi vatninu. Og það ekki á fullu blússi. Endaði þannig að ég ríghélt honum á meðan BH tók hvern fótinn af öðrum og skolaði. Á meðan talaði ég rólega við hann til að róa hann - það gekk ágætlega en mikið var hann fegin þegar þessari pyntingu var lokið. Smá vatn lekandi á tærnar, skelfilegt alveg. Ronja mín hefði stokkið á þetta og reynt að drekka allt saman.
Og já ehe - krakkarnir kláruðu skólann á föstudaginn, skólaslit og einkunnaafhending seinnipartinn. Þau stóðu sig glimmrandi vel og allir ánægðir með einkunnir og umsagnir. Eins og alltaf áður :o) Ég fór með KBB í skólann en lét KEB það eftir að drífa sig bara einn. Eftirminnilegast er sennilega það að KBB er jafnstór, ef ekki stærri en kennarinn sinn. Þrátt fyrir að Rósa hafi verið á litlum hælum þá dugði það ekki til :o/ Smellti mynd af vinkonunum til að sanna mál mitt!
Later
Við gáfumst upp á því og fórum út í að nefna lönd, borgir, bæi og bara öll örnefni sem okkur datt í hug. Það gat verið nógu snúið samt. BH kom með t.d. Kasakstan, Armenía, Angola og fleiri svona lönd og bæi sem krakkarnir höfðu aldrei heyrt greinilega. Þegar hann svo nefndi Nagasaki þá var KEB öllum lokið, hann var löngu hættur að trúa foreldrum sínum að þessir staðir væru raunverulegir. Þau reyndu mikið að bulla sig útúr vandræðum þegar þau fengu erfiðan staf til vinna með - gekk heldur illa því foreldrarnir voru ekki alveg að hleypa þeim áfram með langtíburtistan eða órafarilía o.s.frv.
Ferðin til Grindavíkur var ansi stutt því við skemmtum okkur ágætlega í þessum leik og það var mikið hlegið. Alltaf þegar einhver fékk A til að finna land eða stað eftir þá fengum við kast því það varð erfiðara og erfiðara eftir því sem leið á leikinn. KBB reyndi að redda sér með því að setja Austur fyrir framan allt sem henni datt í hug. Þegar BH sagði Suður Karólína þá vildi hún segja Austur Karólína og var ekki að skilja þessa ósanngirni að halda því fram að það væri ekki til! Reyndi þá Austur Bretland en ekkert gekk :o)
Er við keyrðum inn í Grindavík reyndi ég að rifja upp hvort ég hafi komið þangað áður og ég held bara ekki. Of stutt að heiman kannski. Þarna var fólk búið að skreyta í kring hjá sér eftir litum, rauðum, bláum, appelsínugulum og grænum. Alveg eins og við gerum hér í Mos á hátíðinni "Í túninu heima" Það var gaman að sjá hvað fólk hafði verið duglegt. Hjá þeim var sem sagt hátíðin "Sjóarinn síkáti" í tilefni af sjómannadeginum í dag. Vel við hæfi því Grindavík er náttúrulega sjávarpláss!
Þetta er snyrtilegur bær og heilmargt var þarna í gangi. Við lögðum þarna uppi í hverfi og gengum niður að höfn þar sem hátíðarhöldin voru. Voffarnir okkar fengu að koma með. Það sem þau gátu þefað og togað til að byrja með, allt nýtt og spennandi og fullt fullt af fólki til að abbast uppá. Þeim var nú ekki leyft það reyndar og voru fljót að átta sig. En fólkið hins vegar sogaðist margt að þeim eins og segul. Þau eru bara svo flottust að þau fá alls staðar athygli.
Þarna var búið að setja upp smá tívolí - og krakkarnir skelltu sér í fallturn. Kostaði lítinn þúsund kall fyrir þau bæði ein ferð. Létum það gott heita í tækjum og gengum niður að höfn þar sem við sáum krakka hoppa í sjóinn á nærklæðum einum fata. Björgunarsveitarmenn á gúmmíbát sveimuðu í sjónum og hjálpuðu þeim upp sem vildu. Einn gaurinn var ansi svalur og stökk ofan úr skipi (stóru skipi) og niður í sjó. Ekki bara einu sinni - neibb aftur og aftur. Röltum svo að litlu torgi þar sem var búið að setja upp svið. Þar voru að byrja skemmtiatriði og fyrstir á svið voru Gunni og Felix. Ákváðum að standa efst í brekkunni og skoða mannlífið aðeins og sjá þá félaga. Þrátt fyrir að vera öll vaxin uppúr vitleysunni í þeim þá höfðum við lúmskt gaman að. T.d. skellti ég uppúr þegar þeir töluðu um leikinn gegn Hollendingum sem var seinna um kvöldið. Gunni spurði Felix hvort hann héldi að við fengjum nokkurn tímann boltann? Pínu sniðugt :o)
Á meðan við stóðum þarna reyndum við að fá hundana til að sitja kyrrir, það gekk ágætlega. En það voru svo margir hundar þarna sem þau langaði til að spjalla smá við - svo stundum var dálítið erfitt að vera kyrr. En þau voru voða góð og ekki voru læti í þeim. Nema kannski helst í þau skipti þegar fólk kemur með hundana sína í nefið á þeim til að leyfa þeim að þefa og heilsast. Þoli ekki þegar fólk gerir þetta - mín eru ALLTAF til í að tuska aðra til í leik. Þannig að þau toga og toga til að geta leikið áfram. Líta út fyrir að vera agressíf og ætla að éta þessi grey sem koma of nálægt. Skil ekki af hverju fólk gerir þetta - svo tilgangslaust. Hundar þurfa ekki að hitta aðra hunda í taum - bara ekki. Þeir geta hist og leikið sér þegar þeir eru lausir, það er miklu betra og alveg nóg.
Hins vegar voru þau orðin ansi sjóuð í að fólk og börn kom uppað þeim til að klappa þeim - fannst það ekkert leiðinlegt. Er við stóðum þarna kom Ósk Laufey með tvo af ungunum sínum, Fannar og Andrea fengu að hafa mömmu sína útaf fyrir sig því hin voru upptekin í öðru.
Er við höfðum séð nóg þarna röltum við af stað áleiðis aftur tilbaka, hugmyndin var að kíkja á þyrluna og hvort við gætum fengið far kannski einn hring. Á leiðinni að lendingarstaðnum gengum við í gegnum bílaplan þar sem sjúkra- slökkviliðs- lögreglu- og hjálparsveitarbílar voru til sýnis gestum og gangandi. Mátulega spennandi að sjá þetta allt saman og skemmtilegast að fylgjast með smáfólkinu snúa þessu heiðursfólki um fingur sér. Yndislegur litli gaurinn sem neitaði að fara upp í slökkvibílinn farþegamegin. Hann gaf sig ekki fyrr en slökkviliðsmaðurinn lyfti honum upp bílstjóramegin og þar keyrði hann á milljón og sneri stýrinu í góða stund :o)
Því miður var allt uppbókað í þyrluna þennan daginn og urðum við frá að hverfa - KEB var verulega spældur en við kannski komumst seinna í svona útsýnisflug. BH hamraði að syninum að læra þyrluflug - það væri cool.
Þarna voru krakkarnir búnir að fá nóg og vildu fara heim svo við drifum okkur í bílinn. Og leikurinn hófst á ný og ferðin heim var ekki mjög löng því við skemmtum okkur ágætlega í þetta sinn líka.
Veðrið var svo yndislegt að við ákváðum að draga Viktor og Sisku með okkur í göngutúr. Sólveig og synir hennar gengu með okkur smá spöl en sneru þá tilbaka. Við hin, börnin mín líka, enduðum upp á Reykjafellinu í tveggja tíma göngu. Úlfur greyið var alveg búinn á því er við komum út í bíl aftur. Og þar sem hann hafði vaðið drullupolla og skemmtlegt þá þurfti að skola á honum loppurnar er heim var komið. Já GLÆTAN að hann samþykki svoleiðis pjatt. Nei nei nei - máttum hafa okkur öll við hjónin að koma hundinum að slöngunni með rennandi vatninu. Og það ekki á fullu blússi. Endaði þannig að ég ríghélt honum á meðan BH tók hvern fótinn af öðrum og skolaði. Á meðan talaði ég rólega við hann til að róa hann - það gekk ágætlega en mikið var hann fegin þegar þessari pyntingu var lokið. Smá vatn lekandi á tærnar, skelfilegt alveg. Ronja mín hefði stokkið á þetta og reynt að drekka allt saman.
Og já ehe - krakkarnir kláruðu skólann á föstudaginn, skólaslit og einkunnaafhending seinnipartinn. Þau stóðu sig glimmrandi vel og allir ánægðir með einkunnir og umsagnir. Eins og alltaf áður :o) Ég fór með KBB í skólann en lét KEB það eftir að drífa sig bara einn. Eftirminnilegast er sennilega það að KBB er jafnstór, ef ekki stærri en kennarinn sinn. Þrátt fyrir að Rósa hafi verið á litlum hælum þá dugði það ekki til :o/ Smellti mynd af vinkonunum til að sanna mál mitt!
Later
Ummæli