Þegar ég fer með hundana út í gerði á morgnana... svona um það bil sem þau eru að gera mig bilaða því þau hringsnúast í kringum mig þar til ég læt eftir þeim að fara út... þá nenni ég ekki að hafa þau öll í bandi. Úlfur fær að skoppa laus, hann er ekki að fara neitt. Það er búið að girða garðinn nánast allan. Þannig að hann kemst ekki út úr honum nema fara fram fyrir húsið. Laugardaginn 11. maí dreif ég þau út í garð, Leo og Ronja í taum en Úlfur skoppaði sæll og glaður eins og páskahéri út í garð, laus og liðugur. Er ég kem fyrir hornið hérna út í garði sé ég að það er köttur á bakvið gerðið... í garðinum okkar. Úlfur rauk beint fyrir aftan gerðið en sá ekki köttinn i hvelli. Ég kallaði á hann en í því sá hann greyið. Meðfædda veiðieðlið kikkaði inn á sekúndubroti og hann hugsaði ekkert - bara stökk á köttinn. Ég hélt að sjálfsögðu að litli anginn væri dauðans matur því hann stökk beint á hann og náði honum. Greyið hreyfði sig ekki... ekki fyrr en Úlfur sleppti honum þegar hann ...