Hann heldur bara að hann komist upp með þetta aftur og aftur... Ég fer að sjá í gegnum þetta og koma við einhvers konar vörnum. Veit bara ekki hvernig því það er alltaf ég sem þarf að labba heim ef ég stend mig ekki :/
Fórum á Langjökul á Uppstigningadag ásamt fríðu föruneyti. Kristín kom með okkur í bíl og hennar eðalhundar einnig. Hrannar var einnig með í för, sérlegur vélsleðaráðgjafi og eigandi. Farangur í meira lagi í bílnum, einhverjum töskum komið fyrir hjá tveimur vígalegum vélsleðum á kerrunni sem við drógum á eftir okkur (var súper kúl - í alvöru). Svo sátum við bara með allt í kringum okkur, sátt og sæl er við lögðum af stað eldsnemma morguns til að nýta daginn sem best.
Halli og Olga voru á ofurjeppanum sínum með tíkurnar í skottinu og eitt myglaðasta barn sem ég hef séð lengi afturí. Minnti helst á mig og dóttur mína þegar við erum dregnar á rassgatinu framúr rúminu gegn vilja okkar eldsnemma morgund. Orri og Rósa komu líka, með prinsana sína.
Diddi hinkraði eftir okkur á Kleppjárnsreykjum þar sem hressa barnið skoppaði ánægt í heimsókn til afa síns á meðan foreldrarnir tóku Hollywood á þetta á Langjökli ásamt rugluðu vinum sínum.
Hersingin skrölti síðan sem leið lá að jöklinum. Vorum komin ansi langt og vel áleiðis þegar ákveðið var að fara ekki lengra með kerruna og vélsleðana. Keyra þá bara þennan stutta spöl sem eftir var að skálanum. Tveir sleðar... einn ökumaður. Það var fljótlega ljóst að ég yrði að keyra annað hvort vélsleða eða bílinn okkar síðustu brekkuna, sem mér fannst ekki árennileg. Snjór og krap og stíf brekka. Ég verð víst bara að viðurkenna kvenmanninn á mig hérna og gera opinbert að ég er ekki í neinu nánu sambandi við bílinn í mér við svona aðstæður. Mesta furða hvað ég redda mér, en ég tók þá ákvörðun að græja vélsleðann upp, þó það séu rúm 20 ár síðan ég stjórnaði svoleiðis græju síðast. BH fékk heiðurinn af því að keyra bílinn upp. Minni á að við erum ekki á neinum endemis jeppa, puntujeppi í mesta lagi. Svo það þarf lagni (heyrið það, lagni) til að koma hrúgunni þarna í gegn.
Upp komst ég, alveg í 30 - 40 km hraða... hélt að þetta hlytu að vera mílur, fannst ég fara mátulega hratt bara og var búin að heyra keyrslu í 150 km og eitthvað. En nei nei - 30 - 40 km/klst var það. Var sett í brynju og hjálm og vélsleðaskó og læti... leið eins og persónu úr StarWars, ofur svöl.
Er komið var að skálanum fór fólk i að ferja tæki, tól og hunda og manneskjur á milli bíla. Okkar bíll og Orra bíll voru eftir þarna en Didda ofurtrukkur fer allt og Toyotan var helv... seig. Dagurinn var æðislegur vægast sagt. Sól og blíða allan tímann... sumir ekki að hlusta og urðu dáldið RAUÐIR í andlitinu eftir daginn, með alls konar far eftir sólgleraugu, húfur og trefla. Hrikalega var hægt að hlæja að því daginn eftir. Ég setti sólarvörn takk fyrir pent, been there, done that - jöklar og sól... hættuleg blanda.
Við gátum tekið upp alls konar efni og allt gekk að óskum. allir sælir og glaðir, ekkert stress og ekkert vez. Nema þá helst að vélsleðinn sem ég var á gaf upp öndina nokkrum mínútum eftir að við byrjuðum að þeysa þarna um allt (fór mest í 50 km/klst... og það var af því ég ýtti óvart fastar á bensíngjöfina þegar ég skoppaði yfir hjólför).
Þegar vel var liðið á seinnipart og búið að taka upp fullt af efni og allir orðnir þreyttir var farið að huga að því að koma sér tilbaka. Það gekk fínt. Heilsuðum upp á Claire og starfsmann þeirra hjá Sigga með grænlensku hundana. Harkan í þeim að búa þarna nokkra mánuði á jöklinum. Ekki beint þægindunum fyrir að fara.
Baldvin og Hrannar notuðu tímann og náðu í vélsleðann sem varð rafmagnslaus og neitaði að hlaða sig. Endaði þannig að Hrannar dró sleðann, með BH á, að bílunum. Og í því sem þeir renna framhjá okkur kallar BH "ERTU EKKI MEÐ BÍLLYKIL?" Jú jú, ég hélt það nú, vel vopnuð. Tek yfirleitt aukalykil fyrir mig til að hafa, svo ég sé ekki læst úti þó við verðum viðskila hjónin þessu stússi okkar öllu.
Kvöddum Claire og félaga og gengum tilbaka. Og er við komum nær bílunum fóru að renna á mig tvær grímur... er ég með lykil... já já. BH var farinn og það var svona að renna upp fyrir mér að hann ætlaði ekkert að koma aftur. Hann ætlaði að BÍÐA hjá kerrunni með Hrannari.
Ég fór aðeins að ofanda og spyrja með smá taugaveiklun í röddinni... svona hlátur þið vitið ehehehehahaha á ég að keyra bílinn að kerrunni?
Kom í ljós að sú var raunin - strákarnir allir að keyra sína bíla og við Kristín bara reddum Volkswagen Toureg niður þarna brattasta hlutann eftir vegi sem var allur í sköflum og snjó sem hafði bráðnað vel og mikið þennan SÓLRÍKA dag. Allt orðið súper mjúkt og kósí til að grafast ofan í á hlussubíl sem getur lítið við svona aðstæður. Með taugaveiklaðan bílstjóra sem er ekki í neinu andlegu sambandi við bílinn í sér.
Ég byrjaði á að festa kvikindið í fyrsta skafli, þrátt fyrir að gengið væri á undan mér til að ég vissi hvar ég ætti að fara. Snjórinn var of mikill og of mjúkur. Strákarnir fljótir að vippa sér út úr bílunum og leiðbeina mér og ýta. Gekk eins og í sögu og við Kristín vorum lausar... alveg þar til við sátum fastar aftur. Það gekk eins... strákarnir fljótir að redda okkur - en ég tek fram að ég sat við stýri allan tímann.
Svo gekk þetta ágætlega - ég frekjaði bílinn þarna sumstaðar áfram og það hafðist, sem betur fer. En það fyndna var samt (kom mér á óvart) að á meðan við hossuðumst þarna áfram við vafasamar aðstæður þar sem full ástæða var að hafa hugan algjörlega við aksturinn, þá tók ég pjattið á þetta alla leið. Það er nú ekki alveg líkt mér samt. En ég sem sagt fann hita í andlitinu eftir daginn og fór að kíkja á það í baksýnisspeglinum. Með aðra hönd á stýri, að hossast þarna, og hina á kinninni og líka svona að athuga hvort ég væri virkilega með krumpuför við augun eftir sólina... þið vitið svona hvítar línur eftir að hafa kiprað augun. Ég spáði í þetta dágóðan spöl á meðan við hlunkuðumst niður snarbratta brekku í hossingum og látum. Fór svo að hlæja að vitleysunni í mér... hafandi miklar áhyggjur af því að þurfa að keyra þetta, en vera svo meira upptekin af öldrunareinkennum og hita í kinnum eftir sólardaginn mikla.
Var voða fegin þegar við komum að kerrunni og ljóst að BH tæki við akstrinum þaðan. Því verður nefnilega ekki logið á drenginn að hann sé ekki í andlegu sambandi við bílinn. Enda gekk honum ljómandi ágætlega að koma okkur á leiðarenda að þjóðveginum. Þurfti bara að kippa í okkur einu sinni... erum á Toureg, hafið smá samúð... það hefði ekki hver sem er keyrt hann alla leið að skálanum.
Heim komum við alsæl með fullt af myndefni sem verður gaman að vinna úr.
Í gær var einmitt planið að vinna úr þessu efni eitthvað... og meira efni... sem sagt öllu sem komið er nú þegar, svo á bara eftir að taka meira. Ég á leið í BC á námskeið og BH á leið til Kristínar að klippa. En við bara á einum bíl. Vildi þannig til að MIKE var kominn úr bílskúrnum eftir þrábeiðni heimasætunnar. Svo BH ákvað að fara bara á honum í stað þess að tefja mig á að keyra hann og sækja. Snilld... eða það hélt ég.
Fór á Mobility námskeiðið fína - öll eitthvað skrýtin í maganum, ekki góð blanda. Hafðist þó, án þess að gera mig að fífli. Öll toguð og teygði ákvað ég hátíðlega með sjálfri mér að nú skyldi ég borða skynsamlegar og vera ekki í nammi og veseni... sérstaklega um helgar.
Hringi í BH sem spyr hvort ég ætli ekki að kíkja á þau með ís ? Staðfesta mín er alþekkt og algjör, ég hugsaði mig um í tvær sekúndur og sagði jább kem. Fór í Fákafen og reddaði ís ofan í liðið. Var búin að vera í 15 mín hjá Kristínu (Jökull að keppa) þegar BH fær símtal, stendur upp og segir "verð að fara, það er útkall"
Í stuttu máli hirti hann af mér bílinn og skildi mig eftir með MIKE. Ég hef einu sinni keyrt MIKE og var ekki hrifin. Um kl. 23 sá ég að ég yrði bara að skella mér í þetta, setti á mig hjálminn, fékk ofurhlýja úlpu frá Kristínu lánaða og fór út í bíl. Og eins og ég gat getið mér til um sjálf þá er þetta nú bara venjulegur bíll, með stýri og gírstöng. Svo það er ekki eins og þetta hafi verið eins og að finna úr út því að koma geimskutlu af stað. En samt, það er ekkert vökvastýri og hrárri gírstöng er ekki hægt að finna. Bremsan... já sko það þarf að STÍGA FAST á hana, annars keyrir maður bara á. Komst að því í morgun að það eru fimm gírar á druslunni, en ég fann bara fjóra :/
Vakti óskipta athygli er ég ók heim, akkúrat það sem ég fíla best. En heim komst ég án þess að krókna úr kulda, þökk sem úlpunni hans Matta.
BH fékk þyrluflug og action, ég fékk kvíðakast og verkefni til að kljást við. Ok þetta var ekkert mál og ekkert til að tala um... þarf að keyra þennan bíl oftar - aðeins að fá tilfinningu fyrir honum. Það er hægt að taka hringtorgin hraðar en á 40 km á honum, verð að viðurkenna að ég er í aðeins meira sambandi við Megane -inn.
Anyways... ég ætla að passa mig á að vera ekki skilin oftar eftir við vafasamar aðstæður, þar sem ég þarf að takast á við bílafóbíu mína til að komast heim án þess að þurfa að ganga langar vegalengdir við misjafnar aðstæður :)
Later
Fórum á Langjökul á Uppstigningadag ásamt fríðu föruneyti. Kristín kom með okkur í bíl og hennar eðalhundar einnig. Hrannar var einnig með í för, sérlegur vélsleðaráðgjafi og eigandi. Farangur í meira lagi í bílnum, einhverjum töskum komið fyrir hjá tveimur vígalegum vélsleðum á kerrunni sem við drógum á eftir okkur (var súper kúl - í alvöru). Svo sátum við bara með allt í kringum okkur, sátt og sæl er við lögðum af stað eldsnemma morguns til að nýta daginn sem best.
Halli og Olga voru á ofurjeppanum sínum með tíkurnar í skottinu og eitt myglaðasta barn sem ég hef séð lengi afturí. Minnti helst á mig og dóttur mína þegar við erum dregnar á rassgatinu framúr rúminu gegn vilja okkar eldsnemma morgund. Orri og Rósa komu líka, með prinsana sína.
Diddi hinkraði eftir okkur á Kleppjárnsreykjum þar sem hressa barnið skoppaði ánægt í heimsókn til afa síns á meðan foreldrarnir tóku Hollywood á þetta á Langjökli ásamt rugluðu vinum sínum.
Hersingin skrölti síðan sem leið lá að jöklinum. Vorum komin ansi langt og vel áleiðis þegar ákveðið var að fara ekki lengra með kerruna og vélsleðana. Keyra þá bara þennan stutta spöl sem eftir var að skálanum. Tveir sleðar... einn ökumaður. Það var fljótlega ljóst að ég yrði að keyra annað hvort vélsleða eða bílinn okkar síðustu brekkuna, sem mér fannst ekki árennileg. Snjór og krap og stíf brekka. Ég verð víst bara að viðurkenna kvenmanninn á mig hérna og gera opinbert að ég er ekki í neinu nánu sambandi við bílinn í mér við svona aðstæður. Mesta furða hvað ég redda mér, en ég tók þá ákvörðun að græja vélsleðann upp, þó það séu rúm 20 ár síðan ég stjórnaði svoleiðis græju síðast. BH fékk heiðurinn af því að keyra bílinn upp. Minni á að við erum ekki á neinum endemis jeppa, puntujeppi í mesta lagi. Svo það þarf lagni (heyrið það, lagni) til að koma hrúgunni þarna í gegn.
Upp komst ég, alveg í 30 - 40 km hraða... hélt að þetta hlytu að vera mílur, fannst ég fara mátulega hratt bara og var búin að heyra keyrslu í 150 km og eitthvað. En nei nei - 30 - 40 km/klst var það. Var sett í brynju og hjálm og vélsleðaskó og læti... leið eins og persónu úr StarWars, ofur svöl.
Er komið var að skálanum fór fólk i að ferja tæki, tól og hunda og manneskjur á milli bíla. Okkar bíll og Orra bíll voru eftir þarna en Didda ofurtrukkur fer allt og Toyotan var helv... seig. Dagurinn var æðislegur vægast sagt. Sól og blíða allan tímann... sumir ekki að hlusta og urðu dáldið RAUÐIR í andlitinu eftir daginn, með alls konar far eftir sólgleraugu, húfur og trefla. Hrikalega var hægt að hlæja að því daginn eftir. Ég setti sólarvörn takk fyrir pent, been there, done that - jöklar og sól... hættuleg blanda.
Við gátum tekið upp alls konar efni og allt gekk að óskum. allir sælir og glaðir, ekkert stress og ekkert vez. Nema þá helst að vélsleðinn sem ég var á gaf upp öndina nokkrum mínútum eftir að við byrjuðum að þeysa þarna um allt (fór mest í 50 km/klst... og það var af því ég ýtti óvart fastar á bensíngjöfina þegar ég skoppaði yfir hjólför).
Þegar vel var liðið á seinnipart og búið að taka upp fullt af efni og allir orðnir þreyttir var farið að huga að því að koma sér tilbaka. Það gekk fínt. Heilsuðum upp á Claire og starfsmann þeirra hjá Sigga með grænlensku hundana. Harkan í þeim að búa þarna nokkra mánuði á jöklinum. Ekki beint þægindunum fyrir að fara.
Baldvin og Hrannar notuðu tímann og náðu í vélsleðann sem varð rafmagnslaus og neitaði að hlaða sig. Endaði þannig að Hrannar dró sleðann, með BH á, að bílunum. Og í því sem þeir renna framhjá okkur kallar BH "ERTU EKKI MEÐ BÍLLYKIL?" Jú jú, ég hélt það nú, vel vopnuð. Tek yfirleitt aukalykil fyrir mig til að hafa, svo ég sé ekki læst úti þó við verðum viðskila hjónin þessu stússi okkar öllu.
Kvöddum Claire og félaga og gengum tilbaka. Og er við komum nær bílunum fóru að renna á mig tvær grímur... er ég með lykil... já já. BH var farinn og það var svona að renna upp fyrir mér að hann ætlaði ekkert að koma aftur. Hann ætlaði að BÍÐA hjá kerrunni með Hrannari.
Ég fór aðeins að ofanda og spyrja með smá taugaveiklun í röddinni... svona hlátur þið vitið ehehehehahaha á ég að keyra bílinn að kerrunni?
Kom í ljós að sú var raunin - strákarnir allir að keyra sína bíla og við Kristín bara reddum Volkswagen Toureg niður þarna brattasta hlutann eftir vegi sem var allur í sköflum og snjó sem hafði bráðnað vel og mikið þennan SÓLRÍKA dag. Allt orðið súper mjúkt og kósí til að grafast ofan í á hlussubíl sem getur lítið við svona aðstæður. Með taugaveiklaðan bílstjóra sem er ekki í neinu andlegu sambandi við bílinn í sér.
Ég byrjaði á að festa kvikindið í fyrsta skafli, þrátt fyrir að gengið væri á undan mér til að ég vissi hvar ég ætti að fara. Snjórinn var of mikill og of mjúkur. Strákarnir fljótir að vippa sér út úr bílunum og leiðbeina mér og ýta. Gekk eins og í sögu og við Kristín vorum lausar... alveg þar til við sátum fastar aftur. Það gekk eins... strákarnir fljótir að redda okkur - en ég tek fram að ég sat við stýri allan tímann.
Svo gekk þetta ágætlega - ég frekjaði bílinn þarna sumstaðar áfram og það hafðist, sem betur fer. En það fyndna var samt (kom mér á óvart) að á meðan við hossuðumst þarna áfram við vafasamar aðstæður þar sem full ástæða var að hafa hugan algjörlega við aksturinn, þá tók ég pjattið á þetta alla leið. Það er nú ekki alveg líkt mér samt. En ég sem sagt fann hita í andlitinu eftir daginn og fór að kíkja á það í baksýnisspeglinum. Með aðra hönd á stýri, að hossast þarna, og hina á kinninni og líka svona að athuga hvort ég væri virkilega með krumpuför við augun eftir sólina... þið vitið svona hvítar línur eftir að hafa kiprað augun. Ég spáði í þetta dágóðan spöl á meðan við hlunkuðumst niður snarbratta brekku í hossingum og látum. Fór svo að hlæja að vitleysunni í mér... hafandi miklar áhyggjur af því að þurfa að keyra þetta, en vera svo meira upptekin af öldrunareinkennum og hita í kinnum eftir sólardaginn mikla.
Var voða fegin þegar við komum að kerrunni og ljóst að BH tæki við akstrinum þaðan. Því verður nefnilega ekki logið á drenginn að hann sé ekki í andlegu sambandi við bílinn. Enda gekk honum ljómandi ágætlega að koma okkur á leiðarenda að þjóðveginum. Þurfti bara að kippa í okkur einu sinni... erum á Toureg, hafið smá samúð... það hefði ekki hver sem er keyrt hann alla leið að skálanum.
Heim komum við alsæl með fullt af myndefni sem verður gaman að vinna úr.
Í gær var einmitt planið að vinna úr þessu efni eitthvað... og meira efni... sem sagt öllu sem komið er nú þegar, svo á bara eftir að taka meira. Ég á leið í BC á námskeið og BH á leið til Kristínar að klippa. En við bara á einum bíl. Vildi þannig til að MIKE var kominn úr bílskúrnum eftir þrábeiðni heimasætunnar. Svo BH ákvað að fara bara á honum í stað þess að tefja mig á að keyra hann og sækja. Snilld... eða það hélt ég.
Fór á Mobility námskeiðið fína - öll eitthvað skrýtin í maganum, ekki góð blanda. Hafðist þó, án þess að gera mig að fífli. Öll toguð og teygði ákvað ég hátíðlega með sjálfri mér að nú skyldi ég borða skynsamlegar og vera ekki í nammi og veseni... sérstaklega um helgar.
Hringi í BH sem spyr hvort ég ætli ekki að kíkja á þau með ís ? Staðfesta mín er alþekkt og algjör, ég hugsaði mig um í tvær sekúndur og sagði jább kem. Fór í Fákafen og reddaði ís ofan í liðið. Var búin að vera í 15 mín hjá Kristínu (Jökull að keppa) þegar BH fær símtal, stendur upp og segir "verð að fara, það er útkall"
Í stuttu máli hirti hann af mér bílinn og skildi mig eftir með MIKE. Ég hef einu sinni keyrt MIKE og var ekki hrifin. Um kl. 23 sá ég að ég yrði bara að skella mér í þetta, setti á mig hjálminn, fékk ofurhlýja úlpu frá Kristínu lánaða og fór út í bíl. Og eins og ég gat getið mér til um sjálf þá er þetta nú bara venjulegur bíll, með stýri og gírstöng. Svo það er ekki eins og þetta hafi verið eins og að finna úr út því að koma geimskutlu af stað. En samt, það er ekkert vökvastýri og hrárri gírstöng er ekki hægt að finna. Bremsan... já sko það þarf að STÍGA FAST á hana, annars keyrir maður bara á. Komst að því í morgun að það eru fimm gírar á druslunni, en ég fann bara fjóra :/
Vakti óskipta athygli er ég ók heim, akkúrat það sem ég fíla best. En heim komst ég án þess að krókna úr kulda, þökk sem úlpunni hans Matta.
BH fékk þyrluflug og action, ég fékk kvíðakast og verkefni til að kljást við. Ok þetta var ekkert mál og ekkert til að tala um... þarf að keyra þennan bíl oftar - aðeins að fá tilfinningu fyrir honum. Það er hægt að taka hringtorgin hraðar en á 40 km á honum, verð að viðurkenna að ég er í aðeins meira sambandi við Megane -inn.
Anyways... ég ætla að passa mig á að vera ekki skilin oftar eftir við vafasamar aðstæður, þar sem ég þarf að takast á við bílafóbíu mína til að komast heim án þess að þurfa að ganga langar vegalengdir við misjafnar aðstæður :)
Later
Ummæli