Þegar ég fer með hundana út í gerði á morgnana... svona um það bil sem þau eru að gera mig bilaða því þau hringsnúast í kringum mig þar til ég læt eftir þeim að fara út... þá nenni ég ekki að hafa þau öll í bandi. Úlfur fær að skoppa laus, hann er ekki að fara neitt. Það er búið að girða garðinn nánast allan. Þannig að hann kemst ekki út úr honum nema fara fram fyrir húsið.
Laugardaginn 11. maí dreif ég þau út í garð, Leo og Ronja í taum en Úlfur skoppaði sæll og glaður eins og páskahéri út í garð, laus og liðugur. Er ég kem fyrir hornið hérna út í garði sé ég að það er köttur á bakvið gerðið... í garðinum okkar. Úlfur rauk beint fyrir aftan gerðið en sá ekki köttinn i hvelli. Ég kallaði á hann en í því sá hann greyið. Meðfædda veiðieðlið kikkaði inn á sekúndubroti og hann hugsaði ekkert - bara stökk á köttinn. Ég hélt að sjálfsögðu að litli anginn væri dauðans matur því hann stökk beint á hann og náði honum. Greyið hreyfði sig ekki... ekki fyrr en Úlfur sleppti honum þegar hann "stökk" eilítið tilbaka.
Úlfur er svo mikill kjáni að hann vissi ekkert hvað ætti að gera næst, þannig leit það alla vega út fyrir mér. Kötturinn notaði tækifærið og rauk beint upp í tré - skíthræddur. Úlfur horfði á eftir honum og fór svo í að merkja bara og svona þefa í kring. Það þarf líklega ekki að taka það fram að loðboltarnir sem ég var með í taumi, voru nú komin inn í gerði, stóðu sperrt og störðu á kettlinginn mjálma upp í trénu. Þau hefðu alveg vitað hvað ætti að gera... kötturinn hefði klárað öll níu lífin sín í einu skoti ef þau hefðu náð að stökkva á hann.
Ég fór inn, ákvað að leyfa kisa litla að finna út úr þessu. Úlfur kom strax inn í gerði til hinna - ég þurfti ekki að sækja hann eða sannfæra lengi um að hlýða. Ég kom aftur með vatn til að setja í gerðið, fór inn aftur og náði mér í myndavél... því kisi kom ekki niður. Kom aftur út og sá þá heimasætuna í næsta húsi standa við girðinguna á milli garðana, blaðrandi í símann og horfandi upp í tré á kisa litla.
Ég smellti af nokkrum myndum og spurði hana hvort þetta væri hennar köttur. Hún játti því og ég sagðist þá láta hana um að koma honum niður. Hún greyið tjáði mér að hún væri svo lofthrædd... svo ég fór inn með myndavélina og kom aftur. Gerði mig líklega til að klifra á eftir kettinum upp í tréð. Hann færði sig alltaf ofar og ofar á veikari greinar, kunni ekkert að fara niður og var algjörlega að tapa sér úr hræðslu.
Eitthvað leist syni mínum ekki á að mamma hans færi að príla í trjám á gamalsaldri. Hann veit ekki að hún bjó í húsi þar sem var þokklega stór garður og fullt af birkitrjám sem gaman var að klifra í. Og það var stundað oft og mikið. Hann spurði hvort hann ætti ekki að ná í köttinn - jú ég var alveg til í að hann myndi klifra þetta. En óþolinmæði mín varð til þess að ég nennti ekki að bíða á meðan hann fór í skó og skoppaði út. Neibb mín var komin nánast alla leið upp að kettinum þegar hann kom út í garð.
Ég ætlaði aldrei að ná kettinum af greininni, hann treysti mér ekki neitt. Loksins þegar ég frekjaði hann í lófann á mér, og náði að losa hann úr trénu og taka hann til mín, þá var ég í mesta basli með að rétta KEB köttinn. Því beittu klærnar á honum voru eins og franskur rennilás límdur á peysuna mína, þetta tók smá tíma. Er KEB fékk köttinn i hendurnar rétti hann kettlinginn, fjögurra mánaða, yfir girðinguna í hendur eigandans. Hún var voða fegin að fá kisa sinn heilan á húfi. En fékk jafnframt þau skilaboð að hérna megin girðingar búa hundar sem elta ketti... til að ganga frá þeim.
Kisi lærði ekki mikið - því daginn eftir sá ég hann skoppa í garðinum aftur. Hann er kannski ekki meðvitaður um að hann er búinn með eitt af þessum níu lífum sem kisum er úthlutað ;)
Later
Laugardaginn 11. maí dreif ég þau út í garð, Leo og Ronja í taum en Úlfur skoppaði sæll og glaður eins og páskahéri út í garð, laus og liðugur. Er ég kem fyrir hornið hérna út í garði sé ég að það er köttur á bakvið gerðið... í garðinum okkar. Úlfur rauk beint fyrir aftan gerðið en sá ekki köttinn i hvelli. Ég kallaði á hann en í því sá hann greyið. Meðfædda veiðieðlið kikkaði inn á sekúndubroti og hann hugsaði ekkert - bara stökk á köttinn. Ég hélt að sjálfsögðu að litli anginn væri dauðans matur því hann stökk beint á hann og náði honum. Greyið hreyfði sig ekki... ekki fyrr en Úlfur sleppti honum þegar hann "stökk" eilítið tilbaka.
Úlfur er svo mikill kjáni að hann vissi ekkert hvað ætti að gera næst, þannig leit það alla vega út fyrir mér. Kötturinn notaði tækifærið og rauk beint upp í tré - skíthræddur. Úlfur horfði á eftir honum og fór svo í að merkja bara og svona þefa í kring. Það þarf líklega ekki að taka það fram að loðboltarnir sem ég var með í taumi, voru nú komin inn í gerði, stóðu sperrt og störðu á kettlinginn mjálma upp í trénu. Þau hefðu alveg vitað hvað ætti að gera... kötturinn hefði klárað öll níu lífin sín í einu skoti ef þau hefðu náð að stökkva á hann.
Ég fór inn, ákvað að leyfa kisa litla að finna út úr þessu. Úlfur kom strax inn í gerði til hinna - ég þurfti ekki að sækja hann eða sannfæra lengi um að hlýða. Ég kom aftur með vatn til að setja í gerðið, fór inn aftur og náði mér í myndavél... því kisi kom ekki niður. Kom aftur út og sá þá heimasætuna í næsta húsi standa við girðinguna á milli garðana, blaðrandi í símann og horfandi upp í tré á kisa litla.
Ég smellti af nokkrum myndum og spurði hana hvort þetta væri hennar köttur. Hún játti því og ég sagðist þá láta hana um að koma honum niður. Hún greyið tjáði mér að hún væri svo lofthrædd... svo ég fór inn með myndavélina og kom aftur. Gerði mig líklega til að klifra á eftir kettinum upp í tréð. Hann færði sig alltaf ofar og ofar á veikari greinar, kunni ekkert að fara niður og var algjörlega að tapa sér úr hræðslu.
Eitthvað leist syni mínum ekki á að mamma hans færi að príla í trjám á gamalsaldri. Hann veit ekki að hún bjó í húsi þar sem var þokklega stór garður og fullt af birkitrjám sem gaman var að klifra í. Og það var stundað oft og mikið. Hann spurði hvort hann ætti ekki að ná í köttinn - jú ég var alveg til í að hann myndi klifra þetta. En óþolinmæði mín varð til þess að ég nennti ekki að bíða á meðan hann fór í skó og skoppaði út. Neibb mín var komin nánast alla leið upp að kettinum þegar hann kom út í garð.
Ég ætlaði aldrei að ná kettinum af greininni, hann treysti mér ekki neitt. Loksins þegar ég frekjaði hann í lófann á mér, og náði að losa hann úr trénu og taka hann til mín, þá var ég í mesta basli með að rétta KEB köttinn. Því beittu klærnar á honum voru eins og franskur rennilás límdur á peysuna mína, þetta tók smá tíma. Er KEB fékk köttinn i hendurnar rétti hann kettlinginn, fjögurra mánaða, yfir girðinguna í hendur eigandans. Hún var voða fegin að fá kisa sinn heilan á húfi. En fékk jafnframt þau skilaboð að hérna megin girðingar búa hundar sem elta ketti... til að ganga frá þeim.
Kisi lærði ekki mikið - því daginn eftir sá ég hann skoppa í garðinum aftur. Hann er kannski ekki meðvitaður um að hann er búinn með eitt af þessum níu lífum sem kisum er úthlutað ;)
Later
Ummæli