Við mæðgurnar skelltum okkur norður til Akureyrar um síðustu helgi. Vorum svo að njóta þess að vera saman í skvísuferð. Flugum norður um kl. sex á föstudagskvöldið, flugið tekur aðeins 45 mínútur. Rétt náðum að spenna á okkur beltið og koma okkur fyrir, daman gerði heimanámið sitt og ég las í einhverju blaði. Ein flugfreyja um borð - hún talaði svo hratt að ég velti því fyrir mér hvort hún væri í akkorði, varla hægt að skilja orð sem hún sagði. Svo þegar flugstjórinn sagði nokkur orð að venju mátti ég hafa mig alla við að skella ekki uppúr. Ég minntist ársins 1997, Florida, ég að versla í matinn í Publix, komin á kassa til að borga, verið að raða í poka fyrir mig. Gamli maðurinn sem afgreiddi mig, einu sinni sem oftar, bað mig um að segja nafnið mitt. Nei ekki Lóa - Kjartansdóttir, já fínt þetta hlaut að vera rétt manneskja sem rétti fram Visakortið. Hann var nefnilega búinn að reikna það út að ekki nokkur annar gæti sagt eftirnafnið mitt. Skítt með að það var mynd af mér á kortinu - r...