Líður að lok nóvember og kókleysið er ekkert að drepa mig. En nákvæmlega 2x á þessum tuttugu og sjö dögum hefur andlit mitt sýnt svona algjöran vantrú svip. Því ég mátti ekki fá gos.
Í fyrra skiptið höfðum við fjölskyldan pantað okkur pizzu. Segi nú ekki að hafi næstum farið að gráta þegar ég áttaði mig á því að vatn skyldi drukkið með máltíðinni. En ég var ekki alveg sátt.
Í fyrra skiptið höfðum við fjölskyldan pantað okkur pizzu. Segi nú ekki að hafi næstum farið að gráta þegar ég áttaði mig á því að vatn skyldi drukkið með máltíðinni. En ég var ekki alveg sátt.
En ég lét mig hafa það og það var ekki svo slæmt þegar ég var sest niður og búin að sætta mig við raunveruleikann.
Svo í dag vorum við KEB búin að ákveða að hittast eftir skóla hjá frumburðinum og fara saman í IKEA og skoða alls konar til að fá hugmyndir. Er ég legg af stað að heima til að pikka drenginn upp í Ártúninu þá hringi ég í BH. Hann spyr hvort við höfum þegar snætt hádegisverð, og bauð okkur að koma á American Style þegar ég svaraði neitandi. Við mæðgin skottuðumst þangað og hittum fríðan hóp karlmanna í lunch.
Við þrjú pöntuðum okkur máltíð, alsæl, greiddum fyrir, fengum glös og hnífapör. Snerum okkur að gosmaskínunni og BH lítur á mig og segir "æ já". Ég horfi sljó á hann í augnablik áður en það rennur upp fyrir mér að ÉG MÁ EKKI FÁ NEITT ANDSK... GOS. Ég var meira svekkt í þetta sinn. Enda við búin að borga fyrir þrjú gosglös og urðum að láta okkur nægja vatn. Ég reyndi eins og ég gat "já en Jökull er ekkert hérna, þeir kjafta ekkert ha". Virkaði ekkert. BH sagði mér bara að fá mér gos, hann ætlaði að fá sér vatn. Það komu tár í augu mín er ég hellti vatni í glasið... eða næstum því alla vega. KEB fékk sér vatn líka, veit ekki af hverju, hann bara langaði ekkert í gos.
Við settumst í U2 básinn, komst að því í þessu hádegi, og þar sem ég sat þarna og spjallaði og hugsaði goslausum nóvember þegjandi þörfina, þá horfði ég mikið á kókmaskínuna, afgreiðsluborðið og upplýstan matseðilinn þeirra þarna uppi á vegg fyrir ofan borðið. Eftir um fimm eða tíu mínútur fékk ég hugljómun er ég horfði á myndirnar af matnum sem boðið er uppá þarna. Ég bilaðist úr hamingju. Bað kæran mág minn um að færa sig og skoppaði sæl fram að afgreiðsluborðinu og talaði við konurnar á bakvið borðið. Útskýrði fyrir þeim að við hefðum (ákvað að mjálma aðeins og reyna að spara smá pening) keypt gos með matnum en værum í gosbindindi í nóvember, gleymdum okkur svona skemmtilega. Spurði hvort ég mætti ekki fá SHAKE í staðinn fyrir kókið, myndi borga mismuninn að sjálfsögðu.
Ég átti von á þessu klassíska íslenska svari, nei sko við megum það ekki en við getum selt þér shake alveg ha.
Og ég var búin að sætt mig við það og ætlaði þá bara að kaupa mér shake. Og ég ætlaði bara að fá einn, því BH og KEB virtust alveg rólegir með vatnið sitt.
En nei þessar yndislegu konur settu shake í þrjú glös og rukkuðu ekki krónu á milli - langaði að kyssa þær því mér finnst þetta svo sjaldgæft hérna á klakanum. Þær ræddu það nú aðeins að það væri fyndið að neita sér um gos en skella í sig shake með þónokkuð meira af sykri og fitu.
Sama er mér, shake-inn miklu betri og hádegi mínu var bjargað. Ég mætti með glösin þrjú á borðið og herrarnir voru jafnhissa og ég yfir þessum liðlegheitum.
Við mæðgin fórum södd og sæl er við héldum ferð okkar áfram eftir skemmtilegt hádegi með vinnufélögunum :)
Later
Ummæli