Á sunnudagskvöldið var sátum við hjónin saman við eldhúsborðið og fengum okkur kvöldkaffi. Heimasætan hafði fyrr um daginn bakað þessa dýrindis hafraklatta sem renna svo ljúft (og brjálað hratt) ofan í okkur hin.
Ég hafði lagst á hnén og spurt bakarann hvort ég mætti fá tvo og pabbi hennar tvo. Henni finnst við helst til gráðug og borða baksturinn frekar hratt. En gaf grænt ljós. Ég hitaði mér te og settist með mína tvo klatta sæl og glöð með kvöldkaffið mitt. BH sat ská á móti mér með sína tvo og mjólkurglas. Ég var dáldið að spara seinni minn því teið var heldur heitt ennþá og ég að bíða að það kólanði aðeins.
BH horfir fyrir aftan mig og gerir athugasemd um kaktusinn sem þar stendur á borðinu. Hann þolir illa þennan kaktus. Skilur ekki að ég skuli ekki láta hann hverfa. Ég leit við til að sjá hvort það sé eitthvað sérstakt sem varð til þess að hann fór að fjargviðrast yfir blóminu í þetta sinn. Sá ekkert sem gat verið tilefni, annað en að hann stóð þarna bara. Sneri mér svo aftur að eiginmanni mínum og við ræddum þennan kaktus í smá tíma... það hljómaði um það bil svona:
LBK: Við fengum þennan kaktus þegar við keyptum okkar fyrstu íbúð, innflutningsgjöf í Ferjuvoginn.
BH: Þú ert að bulla, hvernig manstu það ? Má ekki láta hann flakka núna þá ?
LBK: Þá missum við húsið og endum á götunni
BH: aha bara þannig, hann er ekki að blómstra núna !
Ég tala alltaf um hvað hann er fallegur þegar hann blómstar
LBK: Nei hann blómstrar í október, lok október - þetta er nóvemberkaktus.
nú fékk hann smá hláturskast, meikar fullann sens að þetta sé nóvemberkaktus og þess vegna blómstri hann í október. Nú fannst mér hann reyndar dáldið búralegur og spurði aftur, hafði spurt fyrr í samtalinu, af hverju við værum að ræða þennan kaktus núna ? Leit við og spurði í leiðinni hvort ég væri að missa af einhverju, hvort það væri eitthvað annað þarna sem ég ætti að taka eftir, annað en þessi kaktus. Hann glotti svona eins og hann gerir þegar hann er að reyna að vera alvarlegur en tekst ekki alveg. Svo ég hafði það á tilfinningunni að það væri eitthvað... eitthvað djók á mig sem ég var ekki að ná. En kom alls ekki auga á það svo ég hélt áfram.
LBK: sko hann byrjar í lok október og er blómstrandi meira og minna allan nóvember. Veistu ekki af hverju við fengum þennan kaktus?
BH: nei
LBK: af því KEB átti að fæðast í nóvember
BH: nú bullar þú bara í mér, bullar bara, hvernig getur þú munað allt svona eitthvað.
LBK: nei nei ég bulla ekki neitt og sumt man maður bara.
Nú var teið mitt búið að kólna pínu og leit niður á tóman diskinn minn.
LBK: ohh endemis, nú langar mig rosalega í einn hafraklatta í viðbót til að eiga með teinu mínu. Ég er með næstum fullt glas en er búin með báða klattana mína.
BH: já eða þú ert búin með einn og ég þrjá...
Það tók mig brot úr sekúndu að fatta að ég hafði fallið á elsta bragði eiginmanns míns. Ég sem fell ALDREI fyrir þessu hjá honum. ALDREI. Ég gjörsamlega sprakk úr hlátri, hló þannig að tárin spýttust út úr augunum á mér. Ég trúði ekki að ég hefði látið plata mig svona gjörsamlega. Þannig að þegar ég leit við til að virða fyrir mér kaktusinn þegar hann byrjaði að tuða yfir honum, þá stal hann af disknum mínum á meðan. Hvað er ég búin að sjá hann gera þetta oft ? Við alls konar fólk ! Búin að þekkja hann of lengi til að gera svona grundvallarmistök.
Mér til varnar þá virkilega þolir hann ekki blómin í húsinu og sérstaklega ekki þennan kaktus því honum finnst blómið taka of mikið pláss þarna í eldhúsinu. Þannig að ég kippti mér ekkert sérstaklega upp við það að hann fór að hnýta í kaktusinn á sunnudagskvöldi yfir kaffinu. Og ég fattaði heldur ekkert að hann stal bitanum mínum því ég var að spara hann þar til teið kólnaði pínu og það liðu nokkrar mínútur frá því að hann tók af disknum þar til ég leit niður og ætlaði að fá mér. Þá fannst mér það bara vel geta verið að ég hefði borðað þetta sjálf, var samt pínu hissa.
En ég sá að það var eitthvað - ég áttaði mig bara ekki á því hvað það var... 2x eða 3x í þessu samtali okkar um kaktusinn stoppaði ég og spurði hvort það væri eitthvað sem ég væri að missa af.
Later
Ég hafði lagst á hnén og spurt bakarann hvort ég mætti fá tvo og pabbi hennar tvo. Henni finnst við helst til gráðug og borða baksturinn frekar hratt. En gaf grænt ljós. Ég hitaði mér te og settist með mína tvo klatta sæl og glöð með kvöldkaffið mitt. BH sat ská á móti mér með sína tvo og mjólkurglas. Ég var dáldið að spara seinni minn því teið var heldur heitt ennþá og ég að bíða að það kólanði aðeins.
BH horfir fyrir aftan mig og gerir athugasemd um kaktusinn sem þar stendur á borðinu. Hann þolir illa þennan kaktus. Skilur ekki að ég skuli ekki láta hann hverfa. Ég leit við til að sjá hvort það sé eitthvað sérstakt sem varð til þess að hann fór að fjargviðrast yfir blóminu í þetta sinn. Sá ekkert sem gat verið tilefni, annað en að hann stóð þarna bara. Sneri mér svo aftur að eiginmanni mínum og við ræddum þennan kaktus í smá tíma... það hljómaði um það bil svona:
LBK: Við fengum þennan kaktus þegar við keyptum okkar fyrstu íbúð, innflutningsgjöf í Ferjuvoginn.
BH: Þú ert að bulla, hvernig manstu það ? Má ekki láta hann flakka núna þá ?
LBK: Þá missum við húsið og endum á götunni
BH: aha bara þannig, hann er ekki að blómstra núna !
Ég tala alltaf um hvað hann er fallegur þegar hann blómstar
LBK: Nei hann blómstrar í október, lok október - þetta er nóvemberkaktus.
nú fékk hann smá hláturskast, meikar fullann sens að þetta sé nóvemberkaktus og þess vegna blómstri hann í október. Nú fannst mér hann reyndar dáldið búralegur og spurði aftur, hafði spurt fyrr í samtalinu, af hverju við værum að ræða þennan kaktus núna ? Leit við og spurði í leiðinni hvort ég væri að missa af einhverju, hvort það væri eitthvað annað þarna sem ég ætti að taka eftir, annað en þessi kaktus. Hann glotti svona eins og hann gerir þegar hann er að reyna að vera alvarlegur en tekst ekki alveg. Svo ég hafði það á tilfinningunni að það væri eitthvað... eitthvað djók á mig sem ég var ekki að ná. En kom alls ekki auga á það svo ég hélt áfram.
LBK: sko hann byrjar í lok október og er blómstrandi meira og minna allan nóvember. Veistu ekki af hverju við fengum þennan kaktus?
BH: nei
LBK: af því KEB átti að fæðast í nóvember
BH: nú bullar þú bara í mér, bullar bara, hvernig getur þú munað allt svona eitthvað.
LBK: nei nei ég bulla ekki neitt og sumt man maður bara.
Nú var teið mitt búið að kólna pínu og leit niður á tóman diskinn minn.
LBK: ohh endemis, nú langar mig rosalega í einn hafraklatta í viðbót til að eiga með teinu mínu. Ég er með næstum fullt glas en er búin með báða klattana mína.
BH: já eða þú ert búin með einn og ég þrjá...
Það tók mig brot úr sekúndu að fatta að ég hafði fallið á elsta bragði eiginmanns míns. Ég sem fell ALDREI fyrir þessu hjá honum. ALDREI. Ég gjörsamlega sprakk úr hlátri, hló þannig að tárin spýttust út úr augunum á mér. Ég trúði ekki að ég hefði látið plata mig svona gjörsamlega. Þannig að þegar ég leit við til að virða fyrir mér kaktusinn þegar hann byrjaði að tuða yfir honum, þá stal hann af disknum mínum á meðan. Hvað er ég búin að sjá hann gera þetta oft ? Við alls konar fólk ! Búin að þekkja hann of lengi til að gera svona grundvallarmistök.
Mér til varnar þá virkilega þolir hann ekki blómin í húsinu og sérstaklega ekki þennan kaktus því honum finnst blómið taka of mikið pláss þarna í eldhúsinu. Þannig að ég kippti mér ekkert sérstaklega upp við það að hann fór að hnýta í kaktusinn á sunnudagskvöldi yfir kaffinu. Og ég fattaði heldur ekkert að hann stal bitanum mínum því ég var að spara hann þar til teið kólnaði pínu og það liðu nokkrar mínútur frá því að hann tók af disknum þar til ég leit niður og ætlaði að fá mér. Þá fannst mér það bara vel geta verið að ég hefði borðað þetta sjálf, var samt pínu hissa.
En ég sá að það var eitthvað - ég áttaði mig bara ekki á því hvað það var... 2x eða 3x í þessu samtali okkar um kaktusinn stoppaði ég og spurði hvort það væri eitthvað sem ég væri að missa af.
Later
Ummæli