Í gær ákváðum við hjónin að hjóla með hundana og koma við í Krónunni á leiðinni heim aftur. Með sitthvorn bakpokann til að setja vörurnar í og hundana fyrir framan hjólin var haldið af stað hefðbundinn hring. Er við komum niður að hringtorginu hjá Olís, eftir að hafa hjólað við Lágafellið sjáum við að þar er, venju samkvæmt, smá svell. Þarna er alltaf blautt, alltaf. Það lekur úr hlíðinni þarna inn á göngustíginn og þrátt fyrir 5°hita var frosið við jörðina. Ég var fyrir aftan með Ronju og hafði litlar áhyggjur því tíkin er meðfærileg og togar ekki svo rosalega, sérstaklega þegar ég bið hana að róa sig. (Hún er öll að koma til litla skottið í að toga).
Ég hafði meiri áhyggjur af BH með þessa kröftugu togara fyrir framan sig og þeir ekki alveg jafn snöggir að hlýða ef maður biður þá að hægja á sér. En ég sá í hvelli að BH vissi alveg að þarna þyrfti að fara varlega. Hann greinilega hægði á sér og setti báða fætur aðeins niður og ferðin var alls ekki mikil. Rakkarnir greinilega tillitssamir.
Ástæðan fyrir því að ég sit uppi með Ronju sem er mistæk og BH var með báða rakkana er sú að hann var á keðjulausu hjóli og þeir vinna bara svo ágætlega saman á meðan litla þrjóska tíkin tefur oft bara fyrir. Þannig að með hana er maður bara á hefðbundnu hjóli svo maður komist heim aftur.
Þetta gekk svona ljómandi ágætlega alveg þar til rétt í bláendann á svellinu (sem er smá kafli í dálítilli brekku og alveg að koma beygja). Þá svoleiðis endasteyptist eiginmaður minn svo fáránlega flott á hausinn með hjólið á hvolf yfir sig, skall niður á jörðina og steinlá í "ánni" sem streymir þarna niður úr hlíðinni og eftir göngustígnum. Ég þorði ekkert að drífa mig en hélt áfram í rólegheitum (var rétt á eftir honum) niður svellbunkann og stoppaði svo hjá honum. Gott að vera með spaka hunda sem stoppa og bíða þegar við förum af hjólunum. Ronja stóð bara spök og rakkarnir steinhætta að toga um leið og svona nokkuð gerist og bíða bara pollrólegir.
Ég gekk að honum þar sem hann steinlá og gat sig hvergi hreyft, tók hjólið ofan af honum, það var alveg yfir honum - reyndi að sannfæra hann um að hann yrði að koma sér á fætur því hann lægi í pollinum (ánni) og væri sennilega nú þegar orðinn rennandi blautur í gegn, sem hann var. Hann lá bara og talaði um svima og doða í öllum kroppnum. En stóð fljótlega upp með smá aðstoð. Og eins og sannur Íslendingur (þrátt fyrir örlitla blöndun) hjólaði hann af stað með mig tuðandi á eftir sér um hvað ég var fegin að hann væri með hjálm í þetta sinn. Ég hafði náð að sannfæra hann áður en við lögðum af stað og hann hafði skipt út húfunni fyrir hjálminn því það var svo gott veður.
Við fórum í búðina og ég reyndi að vera fljót þar inni því hann stóð blautur og frekar krambúleraður fyrir utan með hunda og hjól. En ég var heldur lengur en ég ætlaði, fann ekki allt í hvelli og var að kaupa slatta. Sem betur fer passaði allt fínt í bakpokana svo það var ekki vandamál. Venju samkvæmt var heill her af börnum á spjallinu við BH og að klappa hundunum þegar ég kom út. Við drifum okkur heim og ég held að hann hafi verið óskaplega fegin að komast inn og skipta um föt - svekktur yfir rifnum gallabuxum, ullarbuxum (jám hann er kuldaskræfa) og báðir fínu flísvettlingarnir rifnir - bömmer.
En hann fékk ekkert frí - fór í að baka vöfflur á meðan ég græjaði á borð það sem þarf með þeim. Og gestirnirnir streymdu inn fljótlega og það var skemmtilegur kaffitími í góðra vina hópi. Eins gott að hann græjaði tvöfalda uppskrift :) Eftir að hafa staðið í dágóða stund og bakað vöfflur sem runnu jafnhratt í lýðinn ákvað hann að tími væri kominn á mig að taka við. Hann varð að setjast niður - að drepast. Það voru mistök, þessar þrjár eða fjórar sem ég bakaði gleymdust held ég allar og bara svona hinsegin að ég brenndi þær ekki. En það reddaðist og allir fengu held ég nóg af vöfflum, sumir jafnvel of mikið :)
Í gærkvöldi sátum við svo hjónin að glápa á sjónvarp og ég var að krútta hunda sem ég reyndi að fá til að liggja kósý hjá mér á Fatboy-inum. Tókst ekki betur en svo að ég lá eiginlega allan tímann með Úlf urrandi yfir mér, útskýra fyrir Leo að ég væri frátekin tík og hann skyldi halda sig fjarri. Svo ef þeir lágu hjá mér þá tók ekki langan tíma fyrir þá að forða sér því þeim var svo skuggalega heitt.
En sem sagt verkirnir fóru að koma betur og betur fram og tal um hálsríg heyrðist líka. Bæði hnén eru í sultu, annar olnboginn og önnu stóra táin er tvöföld og í fallegum bláum, fjólubláum lit. Eftir því sem leið á kvöldið urðu verkirnir sárari og svona þegar við vorum að hafa okkur af staði í rúmið og hann var að segja mér hversu sárt þetta væri allt saman og erfitt að standa upp og þess háttar... hverju haldið þið að ég hafi svarað ?
Jú ég sagði "ÉG VAR ÞARNA LÍKA SKOH"
Held honum hafi ekki þótt það jafn sniðugt svar og mér :)
Later
Ummæli